اجزای موتور جت

مدیران انجمن: parse, javad123javad

ارسال پست
نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

میخوام اجزای موتور جت بهتون بگن کاملشو تو هیچ منبعی هم پیدا نمیکنید
موتور جت یک دستگاه پیشرانشی است که از اصطلاحات هوافضا استفاده میکنه. این موتورها برای تولید نیرو و پیشرانش در هواپیماها، هلیکوپترها، موشک‌ها و سایر وسایل نقلیه مختلف به‌کار میرن قطعات و اجزای یک موتور جت عبارتند از:
سوخت‌دهنده (Combustor): سوخت‌دهنده (Combustor): این بخش جایی است که سوخت، به طور معمول گازهای هوای اطراف و سوخت مایع یا گازی، با یکدیگر مخلوط شده و در آن احتراق می‌کنند. این فرایند احتراق باعث افزایش حجم گازها و تولید گازهای داغ و فشرده می‌شود.
:توربین (Turbine): این یه چرخ دواره‌ست که گازهای داغ از سوخت‌دهنده رو می‌گیره. این گازها باعث میشه توربین بچرخه و انرژی مکانیکی تولید کنه.
کمپرسور (Compressor): این قسمت از موتور مسئوله که از انرژی مکانیکی توربین برای فشرده کردن هوا استفاده کنه. هوا به این شکل فشرده میشه و به سوخت‌دهنده منتقل می‌شه.
گیربکس (Gearbox): تو بعضی موتورهای جت، ویژگی‌هاشون ممکنه فرق کنه. گیربکس اینجا کمک می‌کنه که این ویژگی‌ها هماهنگ باشن و هر دو بخش با سرعت مطلوب بچرخن.
نازل (Nozzle): گازهای داغ که از توربین بیرون میان، از طریق یه نازل سریع و فشرده به بیرون منتقل می‌شن. اینجا کار باعث میشه که یه نیروی پیشرانش ایجاد بشه.
قسمت‌های مختلف مکانیکی و الکتریکی: موتور جت یه تعداد زیادی قطعات مختلف دیگه هم داره که برای کنترل و بهینه‌سازی عملکرد موتور استفاده می‌شن. اینا شامل سنسورها، کنترل‌ها، واحدهای الکترونیکی و سیستم‌های سوخت‌رسانی هستن.
حاکی از اینکه یک موتور جت تشکیل‌دهنده‌های چندگانه‌ای دارد که با همکاری و هماهنگی، نیرو و پیشرانش لازم برای حرکت وسیله نقلیه را ایجاد میکنن. در ادامه، جزئیات بیشتری در مورد برخی از اجزا و عملکردهای اون میارم
کمپرسور (Compressor):
وظیفه: فشرده‌سازی هوا
عملکرد: هوا از محیط جمع‌آوری شده و توسط کمپرسور فشرده میشه. این افزایش فشار باعث افزایش دما میشه
سوخت‌دهنده (Combustor):
وظیفه: احتراق سوخت با هوا
عملکرد: سوخت (مثل جت فویل) به همراه هوا در این قسمت مخلوط و سپس احتراق میشه. این احتراق گازهای داغ و با فشار بالا تولید میکنه
توربین (Turbine):
وظیفه: بهره‌برداری از انرژی گازهای داغ
عملکرد: گازهای داغ از سوخت‌دهنده عبور کرده و توربین را چرخانده و انرژی مکانیکی تولید میکنه
گیربکس (Gearbox):
وظیفه: تطبیق سرعت میان توربین و کمپرسور
عملکرد: در موتورهای جت که توربین و کمپرسور ویژگی‌های مکانیکی مختلفی دارن گیربکس برای هماهنگ سرعت بین این دو بخش به‌کار میره
نازل (Nozzle):
دمپرها (Thrust Reversers):
وظیفه: کاهش فشار ناشی از نیروی پیشرانش به طور معکوس.
عملکرد: در هنگام فرود هواپیما، این دستگاه‌ها برای افزایش میزان تراکم هوا در محلهای معکوس نیروی پیشرانش استفاده می‌شوند و سرعت هواپیما را کاهش میدن
وظیفه: تبدیل انرژی گازهای داغ به نیروی پیشرانش
عملکرد: گازهای داغ از توربین خارج شده و از طریق نازل به محیط خارجی تخلیه می‌شوند. این عمل باعث ایجاد نیروی پیشرانش میشه
سیستم‌های کنترل و نظارت:
وظیفه: کنترل و مدیریت عملکرد موتور جت
عملکرد: سنسورها و سیستم‌های الکترونیکی مختلف جهت کنترل جریان سوخت، فشار و دما، و سایر پارامترهای مهم موتور استفاده میشن
سیستم‌های سوخت‌رسانی:
وظیفه: تزریق و مدیریت سوخت
عملکرد: سوخت به سوخت‌دهنده تزریق شده و مقدار و زمان تزریق بر اساس نیازهای موتور کنترل میشه
هر یک از این قطعات با همکاری و هماهنگی صحیح، به ایجاد یک سیستم پیچیده و کارآمد برای تولید نیرو و پیشرانش در موتور جت منجر میشن
البته، این توضیحات به صورت کلی و مختصر برخی از اجزاء اصلی موتور جت توربوفن را پوشش داده‌اند. در ادامه من توضیحات بیشتری را در مورد برخی از اجزاء موتور جت توربوفن ارائه می‌دهم:
سیستم‌های خنک‌کننده:
وظیفه: کاهش دما در بخش‌های حساس موتور.
عملکرد: بخش‌هایی از موتور به خصوص کمپرسور و توربین با دمای بسیار بالا مواجه هستند. سیستم‌های خنک‌کننده با انتقال حرارت از این بخش‌ها، دما را در محدوده قابل کنترلی نگه می‌دارن
سیستم‌های توربوشارژ (Turbocharger):
وظیفه: افزایش فشار هوای ورودی به موتور.
عملکرد: سیستم توربوشارژ با استفاده از توربین و کمپرسور، فشار هوای وارد شده به موتور را افزایش میده و در نتیجه بهبود کارایی و توان موتور ایجاد میکنه
سیستم‌های انتقال قدرت (Power Transmission):
وظیفه: انتقال انرژی مکانیکی تولید شده توسط توربین به پیشراننده و دیگر اجزاء.
عملکرد: این سیستم‌ها از چرخ‌دنده‌ها، شفت‌ها و سایر قطعات مکانیکی تشکیل شده‌اند که به انتقال انرژی از یک بخش به دیگری کمک میکنن
سیستم‌های حفاظت و ایمنی:
وظیفه: جلوگیری از حوادث و آسیب به موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها شامل سنسورها، کنترل‌های خودکار و دیگر دستگاه‌هایی هستند که در شرایط خاص (مثل دما یا فشار نامناسب) عملکرد موتور را متوقف می‌کنند یا تنظیم میکنن
سیستم‌های مانیتورینگ و دیاگنوز:
وظیفه: نظارت بر عملکرد موتور و تشخیص مشکلات.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از سنسورها و نرم‌افزارهای پیشرفته، عملکرد موتور را نظارت می‌کنند و هر گونه نقص یا خطا را تشخیص میدن
سیستم‌های آباشوری (Afterburners):
وظیفه: افزایش نیرو و سرعت موتور در برخی شرایط خاص.
عملکرد: در برخی حالات، مثل در حالت‌های نبردی یا فرود نیروگاه، سیستم آباشوری اضافی به موتور افزایش قدرت میشه
همچنین، باید توجه داشت که تکنولوژی و اجزاء موتورهای جت توربوفن به طور مداوم بهبود یافته و بهینه‌سازی می‌شوند. این لیست تنها به عنوان یک مقدمه برای فهم عملکرد اجزاء اصلی موتور جت توربوفن ارائه دادم
میتونم به برخی جزئیات بیشتر در مورد برخی از اجزاء اصلی موتور جت توربوفن بپردازم:
سیستم‌های انتقال پیشرانش (Thrust Augmentation):
وظیفه: افزایش پیشرانش در شرایط خاص.
عملکرد: برخی از موتورهای جت توربوفن مجهز به سیستم‌های انتقال پیشرانش هستند که با تزریق مواد اضافی یا با استفاده از تکنیک‌های خاص، نیروی پیشرانش را افزایش میدن
سیستم‌های مدیریت حرارت (Heat Management Systems):
وظیفه: کنترل دمای موتور و جلوگیری از افزایش غیرمطلوب دما.
عملکرد: با استفاده از سیستم‌های خنک‌کننده، عایق‌ها و سایر اقدامات، دمای موتور در محدوده مطلوب حفظ می‌شود.
سیستم‌های کاهنده نویز (Noise Reduction Systems):
وظیفه: کاهش سطح نویز تولیدی توسط موتور.
عملکرد: با استفاده از طراحی‌های خاص، مواد عایق صوتی و سیستم‌های مهندسی به منظور کاهش نویز، این سیستم‌ها به بهبود کیفیت صوت تولید شده توسط موتورها کمک می‌کنند.
سیستم‌های تعادل چرخشی (Rotor Balancing Systems):
وظیفه: حفظ تعادل در چرخش قطعات موتور.
عملکرد: سیستم‌های خودکار تعادل چرخشی به کمک سنسورها و اقدامات مکانیکی به منظور جلوگیری از ناهمواری و لرزش در زمان چرخش قطعات موتور کمک میکنن
سیستم‌های کنترل سوخت (Fuel Control Systems):
وظیفه: کنترل میزان و زمان تزریق سوخت به سوخت‌دهنده.
عملکرد: با استفاده از سنسورها و نظارت مداوم، سیستم‌های کنترل سوخت تنظیمات سوخت‌دهنده را به منظور بهینه‌سازی مصرف سوخت و عملکرد موتور انجام میدن
سیستم‌های تزریق آب (Water Injection Systems):
وظیفه: استفاده از آب برای کاهش دما در داخل موتور.
عملکرد: در شرایط خاص، سیستم‌های تزریق آب می‌توانند از آب به عنوان یک سیال خنک‌کننده استفاده کنند و از افزایش دما جلوگیری کنند.
سیستم‌های کنترل اندازه گیری (Measurements and Control Systems):
وظیفه: اندازه‌گیری دقیق پارامترهای مختلف موتور و کنترل عملکرد.
عملکرد: با استفاده از سنسورها و دستگاه‌های اندازه‌گیری پیشرفته، این سیستم‌ها به بهبود دقت کنترل عملکرد موتور و بهینه‌سازی عملکرد کلی کمک می‌کنن
سیستم‌های کنترل الکترونیکی (Electronic Control Systems):
وظیفه: کنترل عملکرد موتور به صورت الکترونیکی.
عملکرد: این سیستم‌ها از رایانه‌ها، سنسورها و الکترونیک‌های پیشرفته استفاده می‌کنند تا عملکرد موتور را بهبود بخشند و در شرایط مختلف تنظیمات را بهینه‌سازی کنند.
سیستم‌های جلوگیری از یخ‌زدگی (Anti-Icing Systems):
وظیفه: جلوگیری از تشکیل یخ بر روی برخی اجزاء موتور در شرایط سرد.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از گرما یا سیالات خنک‌کننده جلوگیری از یخ‌زدگی روی قطعات حساس موتور را انجام میدن
سیستم‌های تزریق جریان هوا (Air Injection Systems):
وظیفه: بهبود احتراق سوخت و کاهش انتشار آلاینده‌ها.
عملکرد: با تزریق هوا به محفظه احتراق، احتراق سوخت بهبود می‌یابد و انتشار مواد آلاینده کاهش مییابه.
سیستم‌های ترموسیفونیک (Thermosyphonic Systems):
وظیفه: انتقال حرارت به منظور خنک کردن برخی از بخش‌های موتور.
عملکرد: با استفاده از سیستم‌های ترموسیفونیک، حرارت از بخش‌های داغ موتور به بخش‌های خنک تر منتقل میشن
سیستم‌های جلوگیری از گرمای زیاد (Overheat Prevention Systems):
وظیفه: جلوگیری از افزایش دما به حدی که موتور خطرناک باشد.
عملکرد: با استفاده از سنسورها و کنترل‌های هوشمند، سیستم‌های جلوگیری از گرمای زیاد موتور را کنترل می‌کنن
سیستم‌های تزریق احیاگر (Rejuvenator Injection Systems):
وظیفه: بهبود عملکرد موتور در شرایط خاص
عملکرد: این سیستم‌ها با تزریق مواد خاص به سیستم سوخت، عملکرد موتور را در شرایط خاص بهبود میدن
سیستم‌های کنترل پایداری (Stability Control Systems):
وظیفه: حفظ پایداری و کنترل موتور در شرایط مختلف.
عملکرد: با استفاده از سنسورها و سیستم‌های خودکار، این سیستم‌ها به بهبود پایداری موتور و جلوگیری از خطرات ناشی از شرایط مختلف کمک می‌کنن
به طور کلی، این اجزاء و سیستم‌ها همگی با همکاری و هماهنگی دقیق کار می‌کنند تا یک موتور جت توربوفن با عملکرد بهینه و پایدار را ارائه دهند. این اجزاء به موتورهای هواپیماها، هلیکوپترها، فضاپیماها و سایر وسایل نقلیه هوایی اعمال می‌شوند.
. حالا به بعضی از اجزاء و ویژگی‌های مهم‌تر موتور جت توربوفن بپردازم
توربین (Turbine):
وظیفه: تبدیل انرژی گازهای خروجی از سوخت‌دهنده به انرژی مکانیکی.
عملکرد: گازهای داغ و با فشار بالا از سوخت‌دهنده به توربین می‌رسند و آن را به چرخاندن می‌آورند. توربین متصل به شفت اصلی موتور است و انرژی حاصل از چرخش توربین، شفت را چرخانده و به سایر اجزاء موتور انتقال می‌دهد.
سوخت‌دهنده (Combustor):
وظیفه: انجام فرآیند احتراق سوخت و تولید گازهای گرم برای توربین.
عملکرد: سوخت و هوا در سوخت‌دهنده با هم ترکیب شده و در نتیجه احتراق رخ می‌دهد. گازهای حاصل از احتراق به توربین ارسال می‌شوند.
شفت (Shaft):
وظیفه: انتقال انرژی از توربین به سایر اجزاء موتور.
عملکرد: شفت اصلی موتور به وسیله چرخش توربین به حرکت در می‌آید و انرژی مکانیکی حاصل را به سایر اجزاء موتور انتقال می‌دهد.
کمپرسور (Compressor):
وظیفه: افزایش فشار هوا و تولید هوا با فشار بالا برای ورود به سوخت‌دهنده.
عملکرد: کمپرسور هوا را فشرده کرده و آن را به سوخت‌دهنده می‌فرستد تا در فرآیند احتراق سوخت کمک کنه.
بازدارنده‌ها (Stators):
وظیفه: هدایت جریان هوا به سمت مرکز توربین.
عملکرد: بازدارنده‌ها در داخل توربین قرار دارند و جریان گازها را هدایت می‌کنند تا انرژی آنها به بهترین شکل به توربین منتقل شه
سیستم‌های تعلیق (Suspension Systems):
وظیفه: حفظ استحکام و استقرار اجزاء موتور در داخل یکدیگر.
عملکرد: سیستم‌های تعلیق از جمله بلبرینگ‌ها و قطعات مکانیکی دیگر هستند که برای حمایت از اجزاء موتور و جلوگیری از لرزش‌های ناخواسته به کار میرن
سیستم‌های تعادل (Balance Systems):
وظیفه: حفظ تعادل در چرخش اجزاء موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از مکانیزم‌های خاص به تعادل در چرخش قطعات موتور کمک میکنن
این اجزاء به هم پیوسته عمل می‌کنند تا موتور جت توربوفن عملکرد بهینه را ارائه دهد و انرژی حاصل از احتراق سوخت را به حرکت مکانیکی و پیشرانش هواپیما تبدیل کنند. این توضیحات اصولی هستند و هر موتور ممکن است دارای اجزاء خاص و ویژگی‌های تکنیکی خاص خود باشد.
البته، این اجزاء و ویژگی‌ها ممکن است بسته به نوع و مدل موتور جت توربوفن متغیر باشند. در ادامه من به برخی از سیستم‌ها و اجزاء دیگر موتور جت توربوفن اشاره میکنم:
سیستم‌های جلوگیری از ارتعاش (Vibration Damping Systems):
وظیفه: جلوگیری از ارتعاش‌های زیاد در اجزاء موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از مکانیزم‌ها و مواد مخصوص به جلوگیری از ارتعاش‌های ناخواسته در حین عملکرد موتور کمک میکنن
سیستم‌های توربوشارژ (Turbocharging Systems):
وظیفه: افزایش فشار هوا ورودی به موتور جهت بهبود عملکرد.
عملکرد: توربوشارژرها با استفاده از توربین و کمپرسورهای جداگانه، فشار هوا را افزایش می‌دهند و به موتور اجازه می‌دهند بیشترین انرژی از سوخت استخراج شه
سیستم‌های آب‌رسانی (Water Injection Systems):
وظیفه: خنک کردن هوا و افزایش چگالی اکسیژن برای بهبود احتراق.
عملکرد: آب یا سایر مواد خنک‌کننده به جریان هوا یا سوخت افزوده می‌شود تا دماها را کاهش داده و عملکرد موتور را بهبود بخشه.
سیستم‌های کاهنده نویز (Noise Reduction Systems):
وظیفه: کاهش صداهای تولید شده توسط موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از مکانیزم‌ها و مواد خاص به کاهش نویزهای تولید شده در زمان عملکرد موتور کمک میکنن
سیستم‌های کنترل احتراق (Combustion Control Systems):
وظیفه: بهینه‌سازی فرآیند احتراق برای کاهش مصرف سوخت و افزایش بهره‌وری.
عملکرد: این سیستم‌ها با کنترل دقیق تزریق سوخت و هوا به داخل سوخت‌دهنده، فرآیند احتراق را بهینه میسازن
سیستم‌های کاهنده آلودگی (Emission Reduction Systems):
وظیفه: کاهش انتشار مواد آلاینده تولید شده توسط موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از فیلترها و سیستم‌های شیمیایی مختلف به کاهش میزان مواد آلاینده کمک میکنن
سیستم‌های اطمینان (Safety Systems):
وظیفه: تشخیص و جلوگیری از حوادث و خرابی ناخواسته.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از سنسورها و کنترل‌های هوشمند به تشخیص خطاها و جلوگیری از حوادث ممکن کمک میکنن
این اجزاء و سیستم‌ها، به همکاری و هماهنگی دقیق برای ارائه عملکرد بهینه، پایدار، و کم مصرف در موتورهای جت توربوفن کمک می‌کنن هر کدام از این سیستم‌ها برای مقصود خاص خود طراحی و اجرا می‌شوند.
سیستم‌های خنک‌کننده (Cooling Systems):
وظیفه: حفظ دمای بهینه در موتور و اجزاء آن.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از سیالات خنک‌کننده به انتقال گرما از اجزاء موتور و جلوگیری از افزایش دما کمک میکنن
سیستمهای آتش‌نشانی (Fire Suppression Systems):
وظیفه: مهار و کنترل حریق در موتور و اطراف آن.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از مواد اطفاء حریق و سیستم‌های اعلام و اطفاء به جلوگیری و کنترل حریق در موتور کمک میکنن
سیستم‌های تنظیم تراکم (Thrust Control Systems):
وظیفه: تنظیم و کنترل نیروی پیشرانش (تراکم) موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها با تنظیم میزان هوا و سوخت وارد شده به موتور به کنترل نیروی پیشرانش کمک میکنن
سیستم‌های مانیتورینگ و کنترل (Monitoring and Control Systems):
وظیفه: نظارت بر عملکرد موتور و اجزاء آن و ارائه داده‌های مورد نیاز به سیستم‌های کنترل.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از سنسورها و دستگاه‌های مانیتورینگ مختلف به نظارت بر موتور و اطلاع‌رسانی به سیستم‌های کنترل کمک میکنن
سیستم‌های انتقال نیرو (Power Transmission Systems):
وظیفه: انتقال نیرو از موتور به سیستم‌های پیشرانش.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از گیربکس‌ها و انتقال‌های نیرو مختلف به انتقال نیرو از موتور به پیشرانش هواپیما کمک میکن
سیستم‌های انتقال اطلاعات (Data Transmission Systems):
وظیفه: انتقال اطلاعات و داده‌های مربوط به عملکرد موتور به سیستم‌های کنترل و نظارت.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از انواع سنسورها و دستگاه‌های اندازه‌گیری به انتقال داده‌های مربوط به دما، فشار، و ویژگی‌های دیگر موتور به سیستم‌های کنترل کمک میکن
سیستم‌های آموزش و تربیت (Training Systems):
وظیفه: آموزش و تربیت کارکنان برای بهترین عملکرد و نگهداری موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها شامل سیمولاتورها و منابع آموزشی مختلف هستند که به کارکنان کمک می‌کنند تا با عملکرد موتور و نحوه نگهداری آن آشنا شوند.
سیستم‌های خودراه‌انداز (Self-Start Systems):
وظیفه: امکان راه‌اندازی خودکار موتور.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از اجزاء مختلف از جمله سنسورها و موتورهای کمکی به موتور امکان راه‌اندازی خودکار را فراهم میکمنه
سیستم‌های حرکتی (Propulsion Systems):
وظیفه: انتقال نیرو به سیستم‌های حرکتی هواپیما.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از مکانیزم‌ها و سیستم‌های مختلف به انتقال نیرو به پروازگاه و سیستم‌های پیشرانش کمک می‌کنند.
سیستم‌های روانکاری (Hydraulic Systems):
وظیفه: ارائه نیرو و حرکت به اجزاء مختلف موتور و هواپیما.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از سیالات هیدرولیک به ارائه نیرو و حرکت به اجزاء مختلف سیستم مانند گیربکس‌ها و کلیدها کمک می‌کنند.
سیستم‌های کنترل خودکار (Automatic Control Systems):
وظیفه: اتخاذ تصمیمات و انجام عملیات خاص به صورت خودکار.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از الگوریتم‌ها و سنسورهای مختلف به انجام عملیات خاص به صورت خودکار براساس ورودی‌های دریافتی از محیط کمک می‌کنند.
سیستم‌های مانیتورینگ سوخت (Fuel Monitoring Systems):
وظیفه: نظارت بر مصرف سوخت و مدیریت بهینه منابع.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از سنسورها و الگوریتم‌های خاص به نظارت بر مصرف سوخت و تنظیم سیستم‌های سوخت‌رسانی کمک می‌کنند.
سیستم‌های جلوگیری از یخ‌زدگی (Anti-Icing Systems):
وظیفه: جلوگیری از تشکیل یخ بر روی اجزاء موتور و هواپیما.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از سیستم‌های گرمایشی و الکتریکی به جلوگیری از تشکیل یخ بر روی سطوح حساس موتور و هواپیما کمک می‌کنند.
سیستم‌های اطلاع‌رسانی به خلبان (Flight Information Systems):
وظیفه: ارائه اطلاعات مربوط به عملکرد موتور و هواپیما به خلبان.
عملکرد: این سیستم‌ها با استفاده از نمایشگرها و دستگاه‌های ارتباطی به خلبان اطلاعاتی مانند سرعت، ارتفاع، و وضعیت موتور ارائه می‌دهند.
خلاصه
قطعات اصلی یک موتور توربوفن هواپیما شامل موارد زیر می‌شوند. لازم به ذکر است که این فهرست به طور کلی می‌باشد و بسته به نوع و مدل موتور، جزئیات و ترکیب قطعات ممکن است تغییر کند:
توربین (Turbine):
پروانه‌های توربین
محفظه توربین
شفت توربین
کمپرسور (Compressor):
پروانه‌های کمپرسور
محفظه کمپرسور
شفت کمپرسور
حفاظت حرارتی (Heat Shielding):
لایه‌های حفاظت حرارتی در معرض دمای بالای موتور
سیستم سوخت (Fuel System):
مخزن سوخت
انتقال سوخت
شیرهای سوخت
نازل‌های سوخت
سیستم خنک‌کننده (Cooling System):
رادیاتورهای خنک‌کننده
سیستم گرماتابه
لوله‌ها و اتصالات خنک‌کننده
سیستم گرد و غبار (Dust and Debris System):
فیلترهای گرد و غبار
سیستم‌های جلوگیری از ورود ذرات به موتور
سیستم کنترل الکترونیکی (Electronic Control System):
کنترل‌های الکترونیکی برای مدیریت عملکرد موتور
سنسورها و الکترونیک‌های مربوط به کنترل سوخت و هوا
سیستم اطلاعات (Monitoring System):
سیستم‌های نمایشگر جهت نظارت بر وضعیت موتور و پارامترهای کلیدی
سنسورها جهت اندازه‌گیری دما، فشار، سرعت و ...
سیستم انتقال نیرو (Power Transmission System):
گیربکس‌ها و مکانیزم‌های انتقال نیرو
اتصالات شفت به سایر اجزاء موتور
سیستم اشعال (Ignition System):
سیستم‌های اشعال برای ایجاد جرقه‌های الکتریکی
کابل‌ها و اتصالات اشعال
سیستم توربوشارژ (Turbocharger System):
توربوشارژرها جهت افزایش فشار هوا و بهبود عملکرد موتور
پیش‌گرم‌های هوا (Preheaters):
دستگاه‌های پیش‌گرم برای افزایش دمای هوای وارد شده به موتور
سیستم افتاب (Exhaust System):
لوله‌ها و سیستم‌های افتاب برای خروج گازهای سوخت از موتور
سیستم امنیتی (Safety System):
دستگاه‌ها و سیستم‌های ایمنی برای پیشگیری از حوادث و مشکلات احتمالی
سیستم تزریق هوا (Air Intake System):
لوله‌ها و سیستم‌های ورود هوا به موتور
لیست اجزای توربین موتور جت به طور کلی عبارتند از:
پروانه‌های توربین (Turbine Blades):
پروانه‌هایی که از جریان گازهای افتاب به دور می‌چرخند و نیروی محرکه تولید می‌کنند.
شفت توربین (Turbine Shaft):
شفتی که به پروانه‌های توربین متصل است و حرکت چرخشی توربین را انتقال می‌دهد.
محفظه توربین (Turbine Casing):
محفظه‌ای که پروانه‌های توربین در آن قرار دارند و گازهای افتاب از آن عبور می‌کنند.
سیستم خنک کننده توربین (Turbine Cooling System):
سیستمی که برای خنک کردن پروانه‌های توربین در مواجه با دماهای بالا ارائه شده است.
شفت انتقال نیرو (Power Transmission Shaft):
شفتی که نیروی تولید شده توسط توربین را به سایر سیستم‌ها یا اجزا منتقل میکنه
قلاب‌ها و لینک‌ها (Hooks and Links):
اجزای مرتبط با اتصال پروانه‌ها به شفت توربین.
سیستم جت (Jet Nozzles):
سیستمی که جریان گازهای افتاب را به صورت جت به سمت خروجی هدایت میکنه
سیستم افتاب (Exhaust System):
لوله‌ها و سیستم‌های افتاب برای هدایت گازهای سوخت از موتور.
سیستم خنک کننده گازها (Gas Cooling System):
سیستمی که برای خنک کردن گازهای افتاب به‌کار میره
سیستم اشعال (Ignition System):
سیستم‌های اشعال جهت ایجاد جرقه‌های الکتریکی برای اشتعال سوخت در موتور.
قطعات کمپرسور موتور جت در یک موتور جت نیاز به فشرده‌سازی هوا دارند تا جریان هوا را افزایش داده و به تولید نیروی جراری مورد نیاز برای پرواز بپردازند. لیست ممکن اجزای کمپرسور
پیش‌شفت (Inlet Shaft):
شفتی که هوا از آن وارد کمپرسور می‌شود.
پروانه‌های کمپرسور (Compressor Blades):
پروانه‌هایی که به دور می‌چرخند و هوا را به سمت فشرده‌سازی می‌کنن
محفظه کمپرسور (Compressor Casing):
محفظه‌ای که پروانه‌های کمپرسور در آن قرار دارند و هوا را به داخل کمپرسور هدایت میکنه
حلقه‌های تنظیمی (Stator Vanes):
آخرین ویرایش توسط rohamavation سه‌شنبه ۱۴۰۲/۱۱/۳ - ۱۹:۲۵, ویرایش شده کلا 1 بار
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

پروانه‌های ثابتی که به دور کمپرسور قرار دارند و جریان هوا را هدایت کرده و در فشرده‌سازی آن نقش دارند.
سیستم انتقال نیرو (Power Transmission System):
اجزای مرتبط با انتقال نیرو و حرکت چرخشی از شفت به پروانه‌ها.
سیستم خنک کننده (Cooling System):
سیستمی که برای خنک کردن پروانه‌ها و دیگر قطعات کمپرسور در مواجه با دماهای بالا استفاده می‌شود.
سیستم کنترل (Control System):
سیستم‌های کنترلی برای نظارت بر عملکرد کمپرسور و تنظیم جریان هوا.
سیستم ضد یخ (Anti-Icing System):
سیستمی که برای جلوگیری از تجمع یخ بر روی پروانه‌ها و سایر سطوح داخل کمپرسور استفاده می‌شود.
سیستم فیلتر (Air Filter System):
سیستمی که هوای وارد شده را تصفیه و از ذرات آلودگی پاک می‌کند.
سیستم لوازم جانبی (Auxiliary Systems):
سیستم‌های مرتبط با کمپرسور که ممکن است شامل سیستم‌های انتقال روغن، سیستم‌های حلقه شلنگ و ... باشد.
لیست حفاظت حرارتی در یک موتور جت، به کمک اجزاء مختلفی که برای محافظت از قطعات حساس موتور در برابر دماهای بالا ایجاد شده‌اند، اشاره دارد. این اجزاء ممکن است از مواد مقاوم به حرارت ساخته شده یا دارای ساختارهای خاصی برای تفریق و جذب حرارت باشند. لیست حفاظت حرارتی ممکن است شامل موارد زیر باشد:
پوشش حرارتی بر روی پروانه‌های توربین:
مواد حاوی عایق‌های حرارتی برای محافظت از پروانه‌های توربین در برابر دماهای بالا.
عایق‌های حرارتی در محفظه کمپرسور و توربین:
لایه‌های عایق حرارتی بر روی محفظه کمپرسور و توربین جهت کاهش انتقال حرارت به قطعات دیگر.
مواد مقاوم به حرارت برای تسکین دما در قسمت‌های داخلی:
استفاده از مواد مقاوم به حرارت در برخی اجزاء داخلی موتور جت برای تحمل دماهای بالا.
لایه‌های حرارتی در سیستم‌های افتاب و انتقال گرما:
لایه‌هایی بر روی سیستم‌های افتاب و سایر قطعات موتور که در تماس با گازهای داغ هستند.
سیستم‌های خنک‌کننده:
اجزاءی مانند سیستم‌های اسپری آب یا هوا که برای خنک کردن سریع قطعات حرارتی موتور استفاده می‌شوند.
حاشیه‌ها و حفاظت‌های محلی:
استفاده از حاشیه‌ها یا قطعات حفاظتی محلی برای حفاظت از مناطق حساس موتور در برابر دماهای بالا یا ناشی از اصطکاک.
سیستم‌های کنترل دما:
سیستم‌هایی که با کنترل دما در نقاط مختلف موتور، میزان ترمال استرس را کنترل می‌کنند.
حاشیه‌ها و انتقال‌دهنده‌ها:
قطعاتی که به عنوان تبدیل‌های گرما عمل کرده و از یک قسمت به قسمت دیگر از موتور جت گرما را انتقال می‌دهند.
لطفاً توجه داشته باشید که ترکیب و استفاده از این اجزاء به ویژگی‌های خاص هر موتور و نیازهای کاربردی آن بستگی دارد.
پوشش‌های حرارتی در سیستم انتقال گرما (Heat Transfer Coatings):
استفاده از پوشش‌های حرارتی با خواص انتقال حرارت متنوع بر روی قطعات حرارتی موتور.
سیستم‌های تبرید (Cooling Systems):
استفاده از سیستم‌های تبرید برای خنک کردن قطعاتی که در معرض دماهای بسیار بالا هستند.
ترموباریرها (Thermobarriers):
لایه‌هایی از مواد خاص که به عنوان عایق‌های حرارتی بین لایه‌های مختلف قرار می‌گیرند.
محافظان حرارتی در ناحیه نوک پروانه‌ها:
محافظت از نوک پروانه‌ها از طریق استفاده از مواد خاص و ساختارهای حرارتی.
سیستم‌های اسپری آب (Water Spray Systems):
استفاده از سیستم‌های اسپری آب جهت سریع‌تر خنک کردن قطعات حرارتی در شرایط خاص.
سیستم‌های تخلیه حرارت (Heat Dissipation Systems):
سیستم‌هایی که حرارت را از قطعات حساس موتور به محیط اطراف منتقل می‌کنند.
سیستم‌های مقاوم به حرارت برای قطعات نزدیک به محفظه احتراق:
استفاده از مواد و ساختارهای مقاوم به حرارت در ناحیه‌های مستقیماً در تماس با گازهای احتراق.
پوشش‌های خاص برای قطعات داخلی:
استفاده از پوشش‌های خاص بر روی قطعات حرارتی داخلی جهت حفاظت از آنها.
سیستم‌های خنک‌کننده هوا:
سیستم‌هایی که هوا را از محیط اطراف به داخل موتور هدایت کرده و در عبور از قطعات حرارتی، آنها را خنک می‌کنند.
سیستم‌های حفاظت حرارتی در معرض اصطکاک:
سیستم‌های حفاظت حرارتی برای قطعاتی که در معرض اصطکاک و دماهای بالا هستند.
لیست فوق نمایانگر تنوع و پیچیدگی حفاظت حرارتی در یک موتور جت است که بسته به نوع و کاربرد موتور، ممکن است تغییراتی داشته باشد.
پوشش‌های حرارتی برای لوله‌ها و شیلنگ‌ها:
استفاده از پوشش‌های حرارتی برای محافظت از لوله‌ها و شیلنگ‌ها که گازهای داغ و سوخت را به اجزاء مختلف منتقل می‌کنند.
مواد ترموکرومیک (Thermochromic Materials):
استفاده از موادی که با تغییر دما، رنگ خود را تغییر می‌دهند و می‌توانند به عنوان نشانگرهای حرارتی مورد استفاده قرار گیرند.
پوشش‌های سرامیکی مقاوم به حرارت:
استفاده از پوشش‌هایی که از جنس سرامیک هستند و مقاومت به حرارت بالایی دارند.
سیستم‌های مانیتورینگ دما:
استفاده از سنسورها و سیستم‌های مانیتورینگ برای نظارت و کنترل دما در نقاط حساس موتور.
مواد آبسورب کننده حرارت:
موادی که توانایی جذب و انتقال حرارت را دارند و در قطعات مختلف موتور جهت مدیریت حرارت استفاده می‌شوند.
پوشش‌های نانومتری:
استفاده از پوشش‌هایی با ابعاد نانومتری جهت بهبود خصوصیات حرارتی و مکانیکی قطعات.
سیستم‌های حرارتی فعال:
استفاده از سیستم‌هایی که به صورت فعال حرارت را از قطعات حذف کرده و مدیریت حرارت را بهبود می‌بخشند.
پوشش‌های ضداشعه:
پوشش‌هایی که از تابش حرارتی جلوگیری می‌کنند و از جذب نور خورشید نیز جلوگیری می‌کنند.
لوله‌های گرمایشی:
استفاده از لوله‌های خاص جهت انتقال حرارت از یک نقطه به دیگر.
سیستم‌های خنک‌کننده مایع:
استفاده از سیستم‌های خنک‌کننده که مایعات خاصی را برای جذب حرارت از قطعات موتور به کار می‌برند.
پوشش‌های نانوکامپوزیت:
استفاده از پوشش‌هایی که از ترکیب مواد نانومتری با مواد کامپوزیت ساخته شده‌اند.
سیستم‌های انتقال گرمای نوین:
استفاده از تکنولوژی‌های نوین جهت بهبود عملکرد انتقال حرارت در محیط‌های موتور.
پوشش‌های نانوپلیمری:
پوشش‌هایی که از نانومتریال‌ها و پلیمرهای خاص ترکیب شده‌اند و برای مقاومت در برابر حرارت و فشار استفاده می‌شوند.
سیستم‌های انتقال گرما با استفاده از امواج:
استفاده از امواج حرارتی برای انتقال حرارت در سیستم‌های خاص.
تکنولوژی‌های پیشرفته‌ی آبسورب کننده حرارت:
استفاده از تکنولوژی‌های پیشرفته جهت جذب و ذخیره حرارت در برخی قسمت‌های موتور.
سیستم‌های کنترل حرارت هوشمند:
سیستم‌هایی که با استفاده از الگوریتم‌ها و حسگرهای هوشمند، به صورت خودکار در مدیریت حرارت موتور مشارکت دارند.
پوشش‌های سرامیکی نانوکریستال:
پوشش‌هایی که از سرامیک‌های نانوکریستال تشکیل شده‌اند و مقاومت بالا در برابر دما و فشار دارند.
سیستم‌های حفاظت حرارتی بر پایه‌ی هوش مصنوعی:
استفاده از سیستم‌های مبتنی بر هوش مصنوعی جهت پیش‌بینی و کنترل حرارت موتور.
مصالح حرارتی با قابلیت تغییر شکل:
مصالحی که با تغییر شکل توانایی افزایش یا کاهش انتقال حرارت را دارند.
تکنولوژی‌های حفاظت حرارتی بر پایه‌ی اینترنت اشیا:
استفاده از تکنولوژی اینترنت اشیا جهت ارتباط و کنترل اجزاء مختلف سیستم حفاظت حرارتی.
پوشش‌های چندلایه با ویژگی‌های حرارتی متفاوت:
استفاده از پوشش‌های چندلایه با ویژگی‌های مختلف برای مدیریت حرارت در بخش‌های مختلف موتور.
سیستم‌های انتقال حرارت بر پایه‌ی اصول نانوتکنولوژی:
استفاده از اصول نانوتکنولوژی برای بهبود کارایی سیستم‌های انتقال حرارت در موتور.
سیستم سوخت یکی از اجزای اساسی موتورهای داخل سوز (مانند موتورهای جت) است که به تأمین سوخت به موتور جهت اجرای فرآیند احتراق کمک می‌کند. در زیر لیستی از قطعات و اجزا مهم سیستم سوخت آوردم
سیستم‌های جداکننده گاز (Gas Separation Systems):
در محفظه احتراق، گازهای سوخته به وجود می‌آیند که باید از هوا جدا شوند. برخی از موتورهای جت دارای سیستم‌های جداکننده گاز هستند که این کار را انجام می‌دهند.
سیستم‌های کنترل احتراق (Combustion Control Systems):
برای حفظ کارایی و کنترل فرآیند احتراق، موتورهای جت دارای سیستم‌های کنترل احتراق هستند. این سیستم‌ها مسئول تنظیم مقدار سوخت و هوا و شعله‌گرها هستند.
سیستم‌های انتقال حرارت (Heat Transfer Systems):
برای کنترل دمای محفظه احتراق و جلوگیری از افزایش غیرمطلوب دما، سیستم‌های انتقال حرارت از جمله لوله‌ها و پوشش‌های خنک‌کننده استفاده می‌شوند.
سیستم‌های کنترل فشار (Pressure Control Systems):
برای حفظ فشار مناسب در محفظه احتراق و جلوگیری از افت فشار ناخواسته، سیستم‌های کنترل فشار به‌کار می‌روند.
سیستم‌های توربولانس کنترل (Turbulence Control Systems):
توربولانس در محفظه احتراق می‌تواند بهبود عملکرد احتراق و افزایش کارایی را فراهم کند. برخی از موتورهای جت دارای سیستم‌های توربولانس کنترل هستند.
سیستم‌های تهویه (Ventilation Systems):
برای حفظ محیط داخلی محفظه احتراق و جلوگیری از تجمع گازهای خطرناک، سیستم‌های تهویه معمولاً در محفظه احتراق نصب می‌شوند.
سایر اجزاء محفظه احتراق:
علاوه بر اجزاء فوق، ممکن است سایر اجزاء و تجهیزات مانند حسگرها، سیستم‌های اطلاعاتی، و سایر تجهیزات مربوط به کنترل و نظارت بر محفظه احتراق نیز در نظر گرفته شوند.
بله، البته باید توجه داشت که نحوه ساخت و اجزاء داخلی محفظه احتراق یک موتور جت بستگی به نوع و مدل موتور دارد. در ادامه، به برخی از اجزاء مهم محفظه احتراق اشاره می‌کنم:
سوزانده (Fuel Injector):
سوزانده‌ها در محفظه احتراق برای تزریق سوخت به همراه هوا قرار دارند. آنها مسئول ایجاد مخلوط سوخت و هوا در شعله‌گرها هستند.
شعله‌گر (Combustor):
درون محفظه احتراق، شعله‌گرها وجود دارند که سوخت و هوا با هم ترکیب شده و فرآیند احتراق آغاز می‌شود. ساختار شعله‌گرها برای بهینه کردن احتراق بسیار حائز اهمیت است.
دیواره‌های خنک‌کننده (Cooling Liners):
دیواره‌های داخلی محفظه احتراق با دیواره‌های خنک‌کننده پوشیده شده‌اند تا از آسیب ناشی از دمای بالای احتراق جلوگیری کنند. این دیواره‌ها معمولاً از مواد خاصی ساخته می‌شوند که به سرعت حرارت را از محفظه احتراق به خود جذب کنند.
سیستم‌های کنترل احتراق (Combustion Control Systems):
این سیستم‌ها مسئول کنترل میزان سوخت و هوا و ایجاد شعله‌های پایدار و کارآمد هستند. آنها به کنترل دما و فشار درون محفظه احتراق نیز کمک می‌کنند.
حفاظت حرارتی (Heat Shielding):
محفظه احتراق نیاز به حفاظت حرارتی دارد تا از گرمای تولید شده در زمان احتراق جلوگیری کند. این حفاظت حرارتی از مواد مقاوم به حرارت ساخته می‌شود و در دماهای بالا عملکرد خوبی دارد.
توربولانس‌ها (Turbulators):
توربولانس‌ها درون محفظه احتراق ممکن است برای بهبود مخلوط سوخت و هوا و افزایش کارایی احتراق مورد استفاده قرار گیرند.
محافظ (Liners):
لایه‌های محافظ درون محفظه احتراق به عنوان عایق حرارتی برای دیواره‌ها و ساختارهای حساس دیگر استفاده می‌شوند.
سیستم‌های تهویه (Ventilation Systems):
سیستم‌های تهویه برای کنترل دما و محافظت از اجزاء حساس درون محفظه احتراق استفاده می‌شوند. این سیستم‌ها معمولاً شامل کانال‌ها و اجزاء جهت هدایت و توزیع هوا هستند.
سیستم‌های جداکننده گاز (Gas Separation Systems):
برای جدا کردن گازهای سوخته از محیط، سیستم‌های جداکننده گاز نصب می‌شوند. این کار به بهبود کارایی احتراق و کاهش انتشار آلاینده‌ها کمک می‌کند.
سیستم‌های کنترل فشار (Pressure Control Systems):
این سیستم‌ها برای حفظ فشار داخل محفظه احتراق در مقدار مناسب و جلوگیری از افت فشار ناخواسته استفاده می‌شوند.
سیستم‌های حرکتی (Actuators):
در صورت نیاز به تغییر در شعله‌ها یا تنظیمات دیگر درون محفظه احتراق، از سیستم‌های حرکتی یا اکتواتورها استفاده می‌شود.
سیستم‌های نظارت و کنترل (Monitoring and Control Systems):
برای نظارت و کنترل پارامترهای مختلف احتراق از سیستم‌های کنترل مبتنی بر حسگرها و نظارت به‌کمک الگوریتم‌های هوشمند استفاده می‌شود.
تعلیقات (Mounts):
محفظه احتراق به بدنه موتور متصل شده و نیاز به تعلیقات مناسب دارد تا از ارتعاشات ناشی از عملکرد موتور جلوگیری شود.
سیستم‌های تنظیم دما (Temperature Regulation Systems):
برای حفظ دمای مطلوب در محفظه احتراق و جلوگیری از افت و افزایش ناگهانی دما، از سیستم‌های تنظیم دما استفاده می‌شود.
سیستم‌های حذف ناخالصی‌ها (Emission Control Systems):
برخی از موتورهای جت دارای سیستم‌های حذف ناخالصی‌ها هستند که به منظور کاهش انتشار آلاینده‌ها به محیط زیست کمک می‌کنند.
سیستم‌های حفاظت در برابر اهمال (Safety Systems):
برای جلوگیری از حوادث ناگهانی و حفظ ایمنی، موتورهای جت ممکن است از سیستم‌های حفاظت در برابر اهمال استفاده کنند.
سیستم‌های آب‌زنی (Water Injection Systems):
در برخی از موتورهای جت، سیستم‌های آب‌زنی ممکن است برای کاهش دما و افزایش کارایی به کار رود.
هر یک از این اجزاء و سیستم‌ها نقش مهمی در عملکرد محفظه احتراق موتور جت ایفا می‌کنند.
سیستم‌های توربوشارژ (Turbocharging Systems):
در برخی از موتورهای جت، از سیستم‌های توربوشارژ برای افزایش فشار هوا و افزایش کارایی استفاده می‌شود. این سیستم با استفاده از توربین‌ها و کمپرسورها هوا را فشرده کرده و به محفظه احتراق می‌رساند.
سیستم‌های تزریق آب و مایعات خنک‌کننده (Water and Coolant Injection Systems):
برخی از موتورهای جت در مواقع خاص از سیستم‌های تزریق آب یا مایعات خنک‌کننده برای مدیریت دمای محفظه احتراق و جلوگیری از افت کارایی در شرایط خاص استفاده می‌کنند.
سیستم‌های حرکتی پره‌ها (Blade Actuation Systems):
در موتورهای توربوفن روشنا به عنوان یک نمونه، سیستم‌های حرکتی پره‌ها (Blade Actuation Systems) برای تغییر جهت و زاویه پره‌های توربین و کمپرسور به کار می‌روند.
منیفلدها و لوله‌ها:
برای ایجاد جریان مناسب سوخت و هوا از طریق محفظه احتراق، از منیفلدها و لوله‌ها برای هدایت سوخت و هوا استفاده می‌شود.
سیستم‌های تنظیم فشار (Pressure Regulating Systems):
این سیستم‌ها برای تنظیم فشار سوخت و هوا و ایجاد شرایط بهینه برای احتراق استفاده می‌شوند.
سیستم‌های تشخیص خطا و رفع اشکال (Fault Detection and Correction Systems):
برخی از موتورهای جت دارای سیستم‌های هوشمند هستند که می‌توانند خطاها و مشکلات را تشخیص دهند و در صورت لزوم، تصحیح خودکار انجام دهند.
سیستم‌های ضد یخ (Anti-Icing Systems):
در شرایط سرد، محفظه احتراق ممکن است با یخ بپوشیده شود. برای جلوگیری از این مشکل، سیستم‌های ضد یخ معمولاً در محفظه احتراق نصب می‌شوند.
سیستم‌های تنظیم جریان (Flow Control Systems):
برای بهینه کردن جریان سوخت و هوا و ایجاد شرایط بهینه احتراق، سیستم‌های تنظیم جریان نیز مورد استفاده قرار می‌گیرند.
سیستم‌های تزریق هوا به پره‌ها (Air Bleed Systems):
این سیستم‌ها برای کنترل و تنظیم جریان هوا به پره‌ها در شرایط مختلف عملکرد مورد استفاده قرار می‌گیرند.
سیستم‌های جذب صدا (Noise Absorption Systems):
به منظور کاهش صداهای تولید شده درون محفظه احتراق، سیستم‌های جذب صدا استفاده می‌شوند.
سیستم‌های حفاظت در برابر ارتعاشات (Vibration Protection Systems):
این سیستم‌ها برای حفاظت در برابر ارتعاشات غیرمطلوب و جلوگیری از خرابی سیستم‌های حساس به ارتعاش به کار می‌روند.
سیستم‌های تعادل گرمایی (Thermal Balancing Systems):
جهت حفظ تعادل گرمایی در محفظه احتراق و جلوگیری از افت کارایی در شرایط دمایی مختلف، از سیستم‌های تعادل گرمایی استفاده می‌شود.
سیستم‌های تنظیم اتاق (Inlet Control Systems):
این سیستم‌ها برای تنظیم جریان هوا و سوخت ورودی به محفظه احتراق به منظور حفظ شرایط بهینه استفاده می‌شوند.
سیستم‌های حفاظت از آتش‌سوزی (Fire Protection Systems):
این سیستم‌ها برای جلوگیری از وقوع آتش‌سوزی درون محفظه احتراق و یا کنترل آتش‌سوزی در صورت وقوع، مورد استفاده قرار می‌گیرند. از تجهیزات خاصی مانند سنسورها و سیستم‌های اطفاء حریق در این موارد استفاده می‌شود.
سیستم‌های کنترل الکترونیکی (Electronic Control Systems):
سیستم‌های کنترل الکترونیکی مسئول کنترل و مدیریت عملکرد موتور جت هستند. این سیستم‌ها اطلاعات از سنسورها و دستگاه‌های مختلف جمع‌آوری می‌کنند و بر اساس آن‌ها تنظیمات مورد نیاز برای کارکرد بهینه را انجام می‌دهند.
سیستم‌های جداکننده ارتعاش (Vibration Isolation Systems):
در برخی از موتورهای جت، سیستم‌های جداکننده ارتعاش برای جلوگیری از انتقال ارتعاشات ناخواسته به سایر سازه‌ها و تجهیزات استفاده می‌شوند.
سیستم‌های تزریق افزودنی (Additive Injection Systems):
برای بهبود عملکرد در شرایط خاص، ممکن است از سیستم‌های تزریق افزودنی برای تزریق مواد خاصی مانند آب یا افزودنی‌های خاص به جریان هوا یا سوخت استفاده شود.
سیستم‌های کنترل ارتفاع (Altitude Control Systems):
در حالات بالاپرواز، جریان هوای ورودی به موتور ممکن است تغییر کند. برای مدیریت بهینه عملکرد در ارتفاع‌های مختلف از سیستم‌های کنترل ارتفاع استفاده می‌شود.
سیستم‌های تصفیه هوا (Air Filtration Systems):
جهت جلوگیری از ورود ذرات خارجی به موتور و خرابی قطعات، از سیستم‌های تصفیه هوا استفاده می‌شود.
سیستم‌های تنظیم دمای هوا (Temperature Control Systems):
برای جلوگیری از افت کارایی در دماهای بسیار پایین یا بسیار بالا، سیستم‌های تنظیم دمای هوا به کار می‌روند.
سیستم‌های تهویه مطبوع (Environmental Control Systems):
در موتورهای هواپیماهای مسافربری، سیستم‌های تهویه مطبوع برای ایجاد شرایط راحت و مناسب برای سرنشینان به کار می‌روند.
سیستم‌های تخلیه (Exhaust Systems):
این سیستم‌ها برای تخلیه گازهای سوخت سوزانده شده از محفظه احتراق و همچنین ایجاد قدرت پیشرانه بر اثر انبساط گازها به کار می‌روند.
سیستم‌های خنک‌کننده (Cooling Systems):
در برخی از موتورها برای خنک‌کردن قطعات داغ و جلوگیری از افت کارایی در دماهای بالا از سیستم‌های خنک‌کننده استفاده می‌شود.
سیستم‌های تعادل چرخشی (Rotational Balance Systems):
این سیستم‌ها برای حفظ تعادل چرخشی محورها و پره‌ها به کار می‌روند.
سیستم‌های تنظیم ولتاژ (Voltage Regulation Systems):
در موتورهای جت با اجزای الکتریکی، سیستم‌های تنظیم ولتاژ جهت جلوگیری از آسیب به دستگاه‌ها و افزایش عمر مفید آن‌ها استفاده می‌شوند.
سیستم‌های تعادل فشار (Pressure Balancing Systems):
این سیستم‌ها برای حفظ تعادل فشار در داخل موتور در شرایط مختلف استفاده می‌شوند.
سیستم‌های ضد یخ (Anti-Icing Systems):
برای جلوگیری از تشکیل یخ بر روی سطوح حساس به یخ، سیستم‌های ضد یخ استفاده می‌شود.
سیستم‌های انتقال نیرو (Power Transmission Systems):
این سیستم‌ها برای انتقال نیرو از محرک (مثلاً توربین) به دیگر قسمت‌های موتور به کار می‌روند.
سیستم‌های انتقال گازها (Gas Transfer Systems):
برای تنظیم و انتقال جریان گازها در داخل موتور از این سیستم‌ها استفاده می‌شود.
سیستم‌های ترمز (Brake Systems):
در برخی از موتورهای جت هواپیماها، سیستم‌های ترمز جهت کنترل و کاهش سرعت در هنگام فرود استفاده می‌شوند.
سیستم‌های تحقیقاتی (Research Systems):
در موتورهای جت مورد استفاده در تحقیقات و آزمایشات، سیستم‌های خاصی برای جمع‌آوری داده‌ها و اطلاعات در مورد عملکرد موتور به کار می‌روند.
سیستم‌های ارتعاش (Vibration Systems):
برای کترل ارتعاشات ناشی از حرکت قطعات مختلف در داخل موتور از سیستم‌های کنترل ارتعاش استفاده می‌شود.
سیستم‌های ترمواستات (Thermostat Systems):
جهت کنترل دما در موتور و جلوگیری از افزایش یا کاهش ناخواسته دما از سیستم‌های ترمواستات استفاده می‌شود.
سیستم‌های تشخیص خطا (Fault Detection Systems):
این سیستم‌ها به منظور تشخیص و اعلام خطاهای ممکن در عملکرد موتور به کار می‌روند.
سیستم‌های آزمایش نفوذ (Leak Testing Systems):
برای تشخیص نشتی‌های احتمالی در سیستم‌های موتور از سیستم‌های آزمایش نفوذ استفاده می‌شود.
سیستم‌های مانیتورینگ (Monitoring Systems):
این سیستم‌ها به منظور نظارت و مانیتورینگ پارامترهای مختلف موتور و اجزای آن به کار می‌روند.
سیستم‌های اتوماسیون (Automation Systems):
در برخی از موتورها برای افزایش کارایی و کاهش نیاز به نیروی انسانی از سیستم‌های اتوماسیون جهت کنترل و مدیریت عملکرد استفاده می‌شود.
سیستم‌های تولید انرژی جانبی (Auxiliary Power Systems):
برخی از موتورهای جت دارای سیستم‌های تولید انرژی جانبی هستند که از آن برای تأمین انرژی برای تجهیزات جانبی مانند رادیو، نورپردازی و دیگر تجهیزات استفاده می‌شود.
سیستم‌های جداکننده هوا (Air Separator Systems):
برای جدا کردن عناصر مختلف هوا مانند آب و ذرات از جریان هوای ورودی به موتور از سیستم‌های جداکننده هوا استفاده می‌شود.
سیستم‌های تهویه اضطراری (Emergency Ventilation Systems):
در صورت بروز شرایط اضطراری مانند نشت گاز یا دود، سیستم‌های تهویه اضطراری به منظور تهویه محیط جلوگیری از خطرات احتمالی به کار می‌روند.
سیستم‌های اطلاع‌رسانی (Communication Systems):
در هواپیماها، سیستم‌های اطلاع‌رسانی برای ارتباط با کنترل ترافیک و دیگر هواپیماها جهت تنظیم و هدایت به کار می‌روند.
سیستم‌های تزریق سوخت (Fuel Injection Systems):
این سیستم‌ها برای تزریق سوخت به دقت و در زمان‌های مشخص به داخل محفظه احتراق جهت ایجاد سوخت‌سوزی موثر در توربین مورد استفاده قرار می‌گیرند.
سیستم‌های حفاظت از حرارت (Heat Protection Systems):
برای جلوگیری از آسیب به قطعات موتور ناشی از دمای بالا، سیستم‌های حفاظت از حرارت از عایق‌ها و مواد مقاوم در برابر حرارت بهره می‌برند.
سیستم‌های تخلیه گازها (Exhaust Systems):
گازهای خروجی از موتور را به کمک سیستم‌های تخلیه از سیستم‌های انتقال خارج می‌کنند و ممکن است دارای سیستم‌های کاتالیستی برای کاهش آلودگی باشند.
سیستم‌های کنترل اتوماتیک (Automatic Control Systems):
این سیستم‌ها برای کنترل خودکار و بهینه عملکرد موتور در شرایط مختلف از اطلاعات حاصل از سنسورها و دستگاه‌های کنترل استفاده می‌کنند.
سیستم‌های مدیریت انرژی (Energy Management Systems):
برای بهینه‌سازی مصرف انرژی و بهره‌وری موتور در زمان‌های مختلف از سیستم‌های مدیریت انرژی استفاده می‌شود.
سیستم‌های تعلیق (Suspension Systems):
در هواپیماها، سیستم‌های تعلیق برای کاهش ارتعاشات و لرزش‌ها در هنگام فرود و استفاده از پیست فرودگاه به‌کار می‌روند.
سیستم‌های تخلیه آب (Water Drainage Systems):
برای جلوگیری از جمع‌آوری ویژگی‌های اضافی مانند آب در داخل موتور از سیستم‌های تخلیه آب استفاده می‌شود.
سیستم‌های راهنمایی هواپیما (Aircraft Guidance Systems):
برای هدایت و راهنمایی هواپیما در مسیرهای مختلف از سیستم‌های ملاحتی و راهنمایی هواپیما استفاده می‌شود.
سیستم‌های تهویه (Ventilation Systems):
برای تهویه مناسب و تامین هوای تازه در داخل موتور از سیستم‌های تهویه استفاده می‌شود.
سیستم‌های کنترل ولتاژ (Voltage Control Systems):
برای کنترل و تنظیم ولتاژ در سیستم‌های الکتریکی و الکترونیکی موتور از سیستم‌های کنترل ولتاژ استفاده می‌شود.
سیستم‌های تست و ارزیابی (Testing and Evaluation Systems):
برای انجام آزمایشات و تست‌های کیفیت و عملکرد موتور از سیستم‌های تست و ارزیابی بهره می‌برند.
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

سیستم‌های هیدرولیک (Hydraulic Systems):
برای انتقال نیروهای هیدرولیک به اجزاء مختلف موتور و کنترل حرکات مختلف، از سیستم‌های هیدرولیک استفاده می‌شود.
سیستم‌های توربوشارژ (Turbocharging Systems):
برای افزایش فشار ورودی هوا به موتور و افزایش بهره‌وری از سوخت، از سیستم‌های توربوشارژ استفاده می‌شود.
سیستم‌های مانیتورینگ (Monitoring Systems):
برای نظارت و مانیتورینگ عملکرد موتور از سیستم‌های مانیتورینگ و نظارت بهره می‌برند.
سیستم‌های خنک‌کننده (Cooling Systems):
برای حفظ دمای مطلوب در داخل موتور و جلوگیری از افزایش حرارت ناشی از سوخت‌سوزی، از سیستم‌های خنک‌کننده استفاده می‌شود.
سیستم‌های توربین گردابی (Vortex Turbine Systems):
این سیستم‌ها جهت افزایش بهره‌وری و افزایش دوران جریان هوا در موتور از توربین‌های گردابی بهره می‌برند.
سیستم‌های کنترل ارتعاش (Vibration Control Systems):
برای مدیریت و کنترل ارتعاشات ناشی از حرکت‌های مختلف موتور از سیستم‌های کنترل ارتعاش استفاده می‌شود.
سیستم‌های کنترل موتور (Engine Control Systems):
برای مدیریت عملکرد کلی موتور، از سیستم‌های کنترل موتور استفاده می‌شود.
سیستم‌های ارتباطات (Communication Systems):
این سیستم‌ها برای ارتباط موتور با سیستم‌های بیرونی و دیگر اجزاء هواپیما به کار می‌روند.
سیستم‌های تشخیص خطا (Fault Detection Systems):
برای شناسایی و تشخیص خطاهای ممکن در موتور و اجزاء آن از سیستم‌های تشخیص خطا استفاده می‌شود.
سیستم‌های تزریق آب (Water Injection Systems):
جهت کاهش دمای سوخت‌سوزی و افزایش بهره‌وری، از سیستم‌های تزریق آب به موتور استفاده می‌شود.
سیستم‌های کنترل ترمز (Brake Control Systems):
این سیستم‌ها برای کنترل ترمزها و حرکت‌های موتور در شرایط مختلف بهره می‌برند.
سیستم‌های جدا کننده (Separator Systems):
برای جدا کردن اجزاء گازها و مایعات مختلف در موتور از سیستم‌های جدا کننده بهره می‌جویند.
سیستم‌های نظافت (Cleaning Systems):
برای نظافت و تمیز نگه‌داشتن اجزاء مختلف موتور از سیستم‌های نظافت بهره می‌برند.
سیستم‌های معایب‌یابی (Troubleshooting Systems):
این سیستم‌ها جهت تشخیص و رفع مشکلات موتور در هنگام عملکرد به کار می‌روند.
سیستم‌های اطفاء حریق (Fire Suppression Systems):
برای حفاظت در مواقع بحرانی و جلوگیری از انتشار حریق در موتور از سیستم‌های اطفاء حریق استفاده می‌شود.
این اجزاء و سیستم‌ها برای تضمین عملکرد بهینه، ایمنی و استفاده بهینه از انرژی در موتورهای جت توربوفن را تشکیل می‌دهند.
شمع‌های جت (Igniters):
شمع‌های جت در محفظه احتراق برای آغاز و راه‌اندازی فرآیند احتراق سوخت درون موتور استفاده می‌شوند. این شمع‌ها با ایجاد یک شراره الکتریکی، سوخت را در محفظه احتراق به احتراق می‌انجاندند. شمع‌های جت در سیستم‌های توربوفن، به عنوان وسیله‌ای برای آغاز چرخش موتور به کمک احتراق سوخت، نقش مهمی دارند.
سیستم خنک کننده محفظه احتراق:
موتورهای توربوفن با تولید گازهای بسیار داغ در فرآیند احتراق مواجه هستند. برای جلوگیری از افزایش حرارت موتور به مقداری که می‌تواند به اجزاء موتور آسیب برساند، از سیستم‌های خنک‌کننده استفاده می‌شود.
سیستم خنک‌کننده محفظه احتراق معمولاً شامل یک سری کانال‌ها یا لوله‌های خنک‌کننده است که از سوی دیگر گازهای داغ از محفظه احتراق عبور می‌کنند. این لوله‌ها یا کانال‌ها ممکن است دارای مواد خنک‌کننده خاصی باشند یا از آب یا هوا برای انتقال حرارت استفاده کنند.
هدف از سیستم خنک‌کننده، کاهش دما و افزایش عمر مفید اجزاء محفظه احتراق است. از این رو، مهندسان مکانیک و هوافضایی در طراحی سیستم‌های خنک‌کننده با رعایت بهره‌وری و کارایی بالا، تلاش می‌کنند.
نوع و ولتاژ شمع های جت
شمع‌های جت که برای آغاز فرآیند احتراق در محفظه احتراق موتورهای جت استفاده می‌شوند، بسیار مهم هستند. این شمع‌ها عمدتاً از دو نوع مختلف هستند:
شمع‌های پیش‌سوز (Pilot Igniters): این شمع‌ها برای ایجاد شراره اولیه و آغاز فرآیند احتراق در محفظه احتراق استفاده می‌شوند. آنها معمولاً در موتورهای هواپیماها به عنوان بخشی از سیستم آغاز موتور (Ignition System) عمل می‌کنند. ولتاژ مورد نیاز برای این شمع‌ها معمولاً در حدود 20,000 تا 30,000 ولت است.
شمع‌های اصلی (Main Igniters): این شمع‌ها برای حفظ و ادامه فرآیند احتراق پس از آغاز اولیه توسط شمع‌های پیش‌سوز مسئول هستند. آنها در محفظه احتراق نصب شده و باعث ادامه سوخت‌سوزی می‌شوند. ولتاژ لازم برای شمع‌های اصلی معمولاً در محدوده 20,000 تا 50,000 ولت است.
ولتاژهای مورد نیاز برای این شمع‌ها اغلب به وابستگی از نوع محرک و سیستم آغاز موتور مخصوص به هر نوع موتور و هواپیما متفاوت است.
بله، حتما. شمع‌های جت یک نقش بسیار حیاتی در عملکرد موتورهای جت دارند. در اینجا برخی اطلاعات بیشتر در مورد این شمع‌ها آورده شده است:
ساختار و عملکرد شمع‌های جت:
شمع‌های جت عمدتاً از یک الکترود مرکزی (معمولاً سیم تنه) و یک الکترود خارجی (که ممکن است شبه‌های فلزی باشد) تشکیل شده‌اند.
الکترودها با یکدیگر فاصله دارند و وقتی ولتاژ به اندازه کافی به شمع تغذیه می‌شود، یک شراره الکتریکی درست بین الکترودها ایجاد می‌شود.
این شراره الکتریکی سوخت مخلوط را در محفظه احتراق به احتراق می‌انجاماند.
ولتاژ مورد نیاز:
ولتاژ مورد نیاز برای ایجاد شراره الکتریکی بین الکترودها به ویژگی‌های طراحی و نوع شمع بستگی دارد.
در حدود 20,000 تا 50,000 ولت ولتاژ برای بسیاری از شمع‌های جت معمولاً مناسب است.
آغاز و فرآیند احتراق:
شمع‌های جت مسئول آغاز فرآیند احتراق در محفظه احتراق هستند. اولین شراره الکتریکی که توسط شمع‌های پیش‌سوز ایجاد می‌شود، سوخت را به احتراق می‌کشاند.
شمع‌های اصلی نیز در ادامه این فرآیند و حفظ احتراق در محفظه احتراق نقش ایفا می‌کنند.
تکنولوژی‌های پیشرفته:
برخی از شمع‌های جت از تکنولوژی‌های پیشرفته‌تری مانند شمع‌های هسته ایستفاده می‌کنند که در افزایش کارایی، بهبود سوخت‌سوزی، و کاهش مصرف سوخت نقش مهمی دارند.
اهمیت در کارکرد موتور:
شمع‌های جت یکی از عوامل اصلی در پایداری و کارکرد موتورهای جت هستند.
به عنوان بخشی از سیستم آغاز موتور، عملکرد صحیح شمع‌های جت به اجرای موتور به شکل صحیح و بهینه کمک می‌کند.
توجه داشته باشید که مشخصات دقیق شمع‌های جت ممکن است بسته به نوع موتور، نوع سوخت، و نیازهای خاص هر سیستم متفاوت باشد.
قطعات کمپرسور در موتورهای جت بسیار مهم هستند و برای فرآیند فشرده‌سازی هوا و افزایش فشار آن قبل از ورود به محفظه احتراق استفاده می‌شوند. در ادامه، به برخی از قطعات اصلی کمپرسور موتور جت اشاره می‌کنم:
پیچشگره (Impeller):
پیچشگره یا توربین کمپرسور، قسمت اصلی و اساسی کمپرسور موتور جت است. این قطعه شامل پره‌های منحنی شکل است که در اثر چرخش سرعت بالا، هوا را فشرده کرده و به سمت خروجی هدایت می‌کند.
پیچشگره‌های میانی (Intermediate Stators):
این پیچشگره‌ها در بخش میانی کمپرسور قرار دارند و وظیفه بهینه‌سازی جریان هوا و کنترل فشار را بر عهده دارند.
پیچشگره‌های نهایی (Final Stators):
این پیچشگره‌ها نزدیک به خروجی کمپرسور قرار دارند و دارای وظیفه نهایی تنظیم و کنترل جریان هوا هستند.
سیستم‌های اطرافیان (Ancillaries):
به منظور بهینه‌سازی عملکرد کمپرسور، سیستم‌های اطرافیان مانند سیستم‌های خنک کننده، لوازم جانبی، و سیستم‌های کنترل نیز ممکن است نصب شوند.
شفت (Shaft) و بلبرینگ‌ها (Bearings):
شفت کمپرسور به پیچشگره و دیگر اجزا متصل است و در طول چرخش به سرعت‌های بالا دوران می‌کند. بلبرینگ‌ها برای حمایت و حفاظت از شفت در برابر فشارها و گشتاورهای وارده به کار می‌روند.
دیگر اجزا:
در کمپرسورهای مدرن، اجزای متعدد دیگری نیز ممکن است نصب شوند که وظیفه بهینه‌سازی عملکرد و افزایش کارایی را دارند. این اجزا ممکن است شامل سیستم‌های خنک‌کننده، سیستم‌های فیلترینگ، و سیستم‌های کنترل هوا باشند.
کمپرسور (Compressor):
کمپرسور در موتور توربوفن یکی از اجزای کلیدی است که برای فشرده‌سازی هوا و تحویل آن به محفظه احتراق استفاده می‌شود. این بخش شامل چندین قطعه مهم می‌شود:
پیچشگره (Impeller):
یک دیسک با شیپورهای معمولاً پهن و توییسته که به شدت چرخش می‌کند و هوا را به داخل فشرده می‌کند.
پیچشگره‌های میانی (Stators):
قطعات ثابت بین پیچشگره‌ها که جریان هوا را هدایت می‌کنند و فشرده‌سازی آن را افزایش می‌دهند.
شفت (Shaft):
شفت در کمپرسور و توربین به عنوان وسیله‌ای برای انتقال نیرو و اتصال بین این دو بخش عمل می‌کند. این شفت به شدت متحرک بوده و باید مقاومت بالایی در برابر نیروهای چرخشی داشته باشد.
بلیدها (Blades):
بلیدها در هر دو کمپرسور و توربین واحد توربوفن حضور دارند:
بلیدهای کمپرسور (Compressor Blades):
بلیدهایی که هوا را فشرده کرده و به محفظه احتراق هدایت می‌کنند.
بلیدهای توربین (Turbine Blades):
بلیدهایی که با جریان گازهای سوخته توسط محفظه احتراق به چرخش می‌آیند و نیروی لازم برای چرخاندن کمپرسور را ایجاد می‌کنند.
همچنین، در کمپرسور می‌توان به ویژگی‌های دیگری مانند دیسک‌ها (Disks)، پیچشگره‌های میانی اضافه شده و بسته‌های حلقه از بلیدها اشاره کرد که تاثیر بسزایی در عملکرد کمپرسور دارند.
استاتورها در یک موتور توربوفن یا جت نوعی از بلیدها هستند که ثابت بوده و جریان هوا یا گازها را به سمت مورد نظر هدایت می‌کنند. استاتورها در کمپرسور و توربین موتور وجود دارند و نقش مهمی در عملکرد این اجزا ایفا می‌کنند.
در کمپرسور (Compressor):
استاتورها بین پیچشگره‌های کمپرسور واقع شده و به جلوهدایت جریان هوا کمک می‌کنند.
این بخش از سیستم باعث افزایش فشار هوا و افزایش کارایی کمپرسور می‌شود.
در توربین (Turbine):
استاتورها بین بلیدهای توربین واقع شده و جریان گازهای سوخته را هدایت می‌کنند.
وظیفه استاتورها در این قسمت افزایش فشار گازهای سوخته و انجام کار بر روی بلیدهای توربین است.
استاتورها با تغییر جهت جریان گاز یا هوا به سمت صحیح، به عملکرد بهینه‌تر کمپرسور و توربین کمک می‌کنند و نقش مهمی در افزایش کارایی و کارایی موتور دارند.
استاتورها در ساختار موتور توربوفن یا جت یک نقش بسیار مهم دارند. در هر دو کمپرسور و توربین این اجزا حیاتی به عنوان مهندسی هوافضای مرحله‌ای شناخته می‌شوند.
در کمپرسور:
استاتورها بین پیچشگره‌های کمپرسور واقع می‌شوند.
وظیفه اصلی استاتورها در اینجا ایجاد تغییر جهت در جریان هوا است. هنگامی که هوا به سمت پیچشگره‌ها می‌رود، استاتورها جهت این جریان هوا را تغییر می‌دهند و هوا به شکلی فشرده‌تر و با فشار بیشتر به سمت پیچشگره‌ها می‌رود.
در توربین:
نیز استاتورها بین بلیدهای توربین واقع می‌شوند.
در اینجا، استاتورها با هدایت جریان گازهای سوخته به سمت صحیح، نقش مهمی در تغییر جهت جریان این گازها و ایجاد فشار بر روی بلیدهای توربین دارند.
در کل، استاتورها با ایجاد تغییر در جهت جریان سیال (هوا یا گازهای سوخته)، برای بهبود کارایی کمپرسور و توربین و در نهایت افزایش کارایی موتور توربوفن کمک می‌کنند. این اجزا به طور مستقیم در افزایش فشار و دما، و به تبع آن افزایش کارایی موتور، دخیل هستند
کمپرسور یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن یا جت است که برای فشرده‌سازی هوا استفاده می‌شود. این بخش از موتور باعث افزایش فشار هوا می‌شود و هوا را به محفظه احتراق هدایت می‌کند. لیست زیر شامل قطعات اصلی کمپرسور می‌باشد:
پیچشگره (Impeller):
یک دیسک با شیپورهای پهن و توییسته که به شدت چرخش می‌کند و هوا را به داخل فشرده می‌کند.
پیچشگره‌های میانی (Stators):
قطعات ثابت بین پیچشگره‌ها که جریان هوا را هدایت می‌کنند و فشرده‌سازی آن را افزایش می‌دهند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disc):
دیسکی که پیچشگره‌ها به آن متصل می‌شوند و شدت چرخش پیچشگره‌ها را انتقال می‌دهد.
بلیر (Blade):
بلیدها در پیچشگره‌ها قرار می‌گیرند و جریان هوا را فشرده می‌کنند.
پیچشگره‌های میانی دوم (Stators):
یک لایه اضافی از پیچشگره‌ها که در بخش‌های مختلف کمپرسور قرار می‌گیرند و جهت جریان هوا را بهینه می‌کنند.
میانبرهای هوا (Air Bleeds):
سیستمی از لوله‌ها یا کانال‌های هوا که برای کنترل جریان هوا در کمپرسور استفاده می‌شود.
لوله‌های تفریغ هوا (Air Bleed Pipes):
لوله‌هایی که هوای تفریغ شده از کمپرسور را به سمت محفظه احتراق یا سیستم‌های دیگر هدایت می‌کنند.
دیگر اجزاء مکانیکی:
شامل رولمن، حلقه‌های ترمزی، و سایر اجزاء مکانیکی که در جلوگیری از وارد آمدن هوا به داخل دیگ‌ها یا محفظه احتراق نقش دارند.
سیستم‌های حرارتی (Heat Exchanger):
در برخی موتورهای توربوفن، سیستم‌های حرارتی ممکن است برای کنترل دمای هوا و گازهای سوخته استفاده شوند.
سیستم توربوفن یکی از اجزای اصلی یک موتور هواپیما است و برای فراهم کردن نیروی لازم برای فشرده‌سازی هوا و ایجاد تراکم در محفظه احتراق مورد استفاده قرار می‌گیرد. لیست زیر شامل برخی از اجزای کلیدی در سیستم توربوفن می‌باشد:
پیچشگره (Impeller):
دیسک با شیپورهای پهن و توییسته که با سرعت بالا چرخش می‌کند و هوا را جذب کرده و به داخل کمپرسور هدایت می‌کند.
پیچشگره‌های توربین (Turbine Blades):
بلیدهایی که در مسیر گازهای سوخته و به سمت توربین قرار دارند و انرژی گازهای سوخته را به چرخش پیچشگره تبدیل می‌کنند.
میانبرهای هوا (Air Bleeds):
لوله‌ها یا کانال‌های هوا که برای کنترل جریان هوا در توربوفن استفاده می‌شوند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disc):
دیسکی که پیچشگره‌های کمپرسور به آن متصل می‌شوند و شدت چرخش پیچشگره‌ها را انتقال می‌دهد.
حلقه‌های ترمزی (Bleed Rings):
حلقه‌هایی که برای تنظیم جریان هوا و ایجاد فشار مناسب در اطراف کمپرسور استفاده می‌شوند.
شافت (Shaft):
شافت مرکزی که پیچشگره‌ها و توربین را به هم متصل می‌کند و انتقال انرژی ایجاد شده توسط توربین به کمپرسور را فراهم می‌کند.
توربین (Turbine):
بخشی از موتور که توسط گازهای سوخته به چرخش تشویق می‌شود و انرژی لازم برای چرخش پیچشگره را فراهم می‌کند.
سیستم‌های حرارتی (Heat Exchanger):
در برخی موتورهای توربوفن، سیستم‌های حرارتی ممکن است برای کنترل دمای هوا و گازهای سوخته استفاده شوند.
دیگر اجزاء مکانیکی:
شامل رولمن، حلقه‌های ترمزی، و سایر اجزاء مکانیکی که در جلوگیری از وارد آمدن هوا به داخل دیگ‌ها یا محفظه احتراق نقش دارند.
هر یک از این اجزاء با همکاری تعداد زیادی از سیستم‌ها و قطعات دیگر موتور، کارایی و عملکرد بهینه را برای موتور توربوفن فراهم می‌کنند.
شفت (Shaft):
شفت در موتورهای توربوفن یکی از اجزای اساسی است که پیچشگره‌های کمپرسور و توربین را به هم متصل می‌کند. این شفت معمولاً از جنس مواد سخت و مقاومی مانند آلیاژهای نیکل و کروم تولید می‌شود. شفت، انتقال نیرو و انرژی ایجاد شده توسط توربین به کمپرسور را فراهم می‌کند. همچنین، در برخی مواقع، از شفت‌های چندگانه برای انتقال نیرو به سیستم‌های دیگر موتورها نیز استفاده می‌شود.
گیربکس (Gearbox):
گیربکس یا جعبه دنده نیز برای تنظیم سرعت و انتقال نیرو در موتورهای توربوفن به کار می‌رود. در این موتورها، سرعت چرخش پیچشگره‌های کمپرسور و توربین باید با دقت تنظیم شود. گیربکس این وظیفه را به عهده دارد و می‌تواند به عنوان یک مفصل انعطاف‌پذیر عمل کند تا سرعت مطلوب برای کمپرسور و توربین فراهم شود. معمولاً گیربکس‌ها از مواد مقاوم به فشار و داغ ساخته می‌شوند و به وسیلهٔ روغن خنک‌کننده خاصی خنک می‌شوند تا دما در حدود مناسبی نگه داشته شود.
قطعات و اجزای گیربکس:
دنده‌ها (Gears): دنده‌ها بخش مهمی از گیربکس هستند و برای انتقال نیرو و تغییر نسبت سرعت در موتور استفاده می‌شوند. دنده‌ها معمولاً با دنده‌های دیگر هماهنگ شده‌اند تا نسبت سرعت مطلوب را فرام کنند.
شفت‌های گیربکس (Gear Shafts): این شفت‌ها به عنوان ناحیه محوری برای دنده‌ها عمل می‌کنند و حرکت چرخشی را از یک دنده به دیگری منتقل می‌کنند.
درآمد و خروجی (Input and Output Shafts): شفت ورودی معمولاً به شفت توربین وصل می‌شود و حرکت چرخشی از توربین به گیربکس منتقل می‌شود. شفت خروجی نیز اتصال دنده‌ها را به شفت کمپرسور فراهم می‌کند.
پره‌های دنده (Gear Teeth): پره‌های دنده در دنده‌ها حاکم بر انتقال نیرو و تغییر نسبت سرعت هستند. شکل و طراحی این پره‌ها بر اساس نیازهای موتور و شرایط عملیاتی مشخص می‌شود.
آکسل‌ها و بلبرینگ‌ها (Axles and Bearings): آکسل‌ها بخشی از گیربکس هستند که دنده‌ها بر روی آن‌ها نصب می‌شوند. بلبرینگ‌ها نیز برای کاهش اصطکاک و حفظ ثبات در حرکت چرخشی استفاده می‌شوند.
رولرها و لبه‌ها (Rollers and Edges): رولرها برای حفظ تماس صاف و صحیح بین دنده‌ها و سطوح داخلی گیربکس استفاده می‌شوند. لبه‌ها نیز برای جلوگیری از لغزش و سایش بیش از حد در تماس دنده‌ها با یکدیگر به کار می‌روند.
دسته‌ها و مکانیسم‌های کنترل (Handles and Control Mechanisms): برخی از گیربکس‌ها دسته‌ها یا مکانیسم‌های کنترل دارند که امکان تغییر دنده‌ها و نسبت سرعت را به کاربر می‌دهند. این اجزا برای ساده‌تر کردن عملیات تغییر دنده و کنترل سرعت استفاده می‌شوند.
سیستم‌های خنک‌کننده و روغن‌گیری (Cooling and Lubrication Systems): این سیستم‌ها معمولاً شامل روغن خنک‌کننده هستند که حرارت ایجاد شده در گیربکس را کاهش می‌دهد و همچنین روغن‌گیری برای حفظ لوبریکیشن و کاهش سایش در بین قطعات مختلف گیربکس استفاده می‌شود.
سیستم‌های خنک‌کننده و روغن‌گیری (Cooling and Lubrication Systems):
پمپ روغن (Oil Pump): پمپ روغن وظیفهٔ انتقال روغن به اطراف گیربکس و قطعات در معرض اصطکاک بالا را دارد. این پمپ اغلب به شکل یک پمپ چرخشی با پره‌های خاص طراحی شده است که به اندازه کافی روغن را جمع‌آوری و به سیستم روغن‌گیری ارسال می‌کند.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): برخی از گیربکس‌ها دارای سیستم‌های خنک‌کننده هستند که با استفاده از سیال خنک‌کننده یا هوا، حرارت تولید شده در اثر انجام کار به جلو کاهش می‌دهند. این سیستم‌ها از یک سری رادیاتورها یا پره‌های خنک‌کننده برای تبادل حرارت استفاده می‌کنند.
فیلتر روغن (Oil Filter): فیلتر روغن برای تصفیه روغن از ذرات معلق و آلودگی‌ها استفاده می‌شود. این فیلترها به دورهای منظم تعویض می‌شوند تا از کیفیت روغن حفاظت کنند.
تبدیل گرمایی (Heat Exchanger): تبدیل گرمایی در سیستم خنک‌کننده ممکن است برای انتقال حرارت از روغن به سیال خنک‌کننده یا هوا استفاده شود. این تبدیل‌گرها به جلوی سرعت و گرمای مضر موتور کمک می‌کنند.
مخزن روغن (Oil Reservoir): مخزن روغن به عنوان یک مخزن ذخیره روغن در گیربکس عمل می‌کند. این مخزن معمولاً با دیدگاه به میزان روغن مورد نیاز برای حفظ لوبریکیشن مناسب سیستم انتخاب می‌شود.
سنسورهای دما و فشار (Temperature and Pressure Sensors): این سنسورها برای نظارت بر دما و فشار روغن در گیربکس استفاده می‌شوند. اطلاعات به دست آمده از این سنسورها به سیستم کنترل موتور کمک می‌کنند تا بهینه‌سازی عملکرد گیربکس را انجام دهد.
لوله‌ها و اتصالات (Pipes and Connectors): لوله‌ها و اتصالات مسئول انتقال روغن از یک قسمت به قسمت دیگر در سیستم روغن‌گیری و خنک‌کننده هستند. این لوله‌ها معمولاً از جنس فولاد ضدزنگ یا مواد مقاوم در برابر روغن ساخته می‌شوند.
شیرها و ولوها (Valves): شیرها و ولوها به عنوان سیستم کنترل برای جریان روغن و تنظیم فشار در گیربکس عمل می‌کنند. این اجزا به کنترل دقیق‌تر و بهینه‌تر جریان روغن کمک می‌کنند.
سیستم پخش روغن (Oil Distribution System): این سیستم برای توزیع روغن به قطعات مختلف گیربکس، شامل دنده‌ها، شفت‌ها و بلبرینگ‌ها استفاده می‌شود. این سیستم به تضمین لوبریکیشن مناسب در تمام نقاط گیربکس کمک می‌کند.
سیستم فشار هوا (Air Pressure System): برخی از گیربکس‌ها دارای سیستم‌های فشار هوا هستند که در فعالیت‌های خاصی از جمله تنظیم دنده‌ها و تغییر نسبت سرعت نقش دارند. این سیستم‌ها با استفاده از هوا به عنوان یک سیال کمکی عمل می‌کنند.
سیستم‌های ترمز (Braking Systems):
ترمزهای هوا (Air Brakes): برخی از موتورهای جت برای ترمز کردن از ترمزهای هوایی استفاده می‌کنند. این ترمزها از هوای فشرده برای ایجاد نیروی ترمز استفاده می‌کنند. این سیستم به یک تانک هوا متصل است که از طریق یک کمپرسور به وسیله موتور جت پر شده و برای اعمال ترمز از آن استفاده می‌شود.
ترمزهای دیسکی (Disk Brakes): در برخی از موتورهای جت، ترمزهای دیسکی برای ترمز کردن استفاده می‌شود. این ترمزها از یک دیسک ثابت و یک سیلندر هیدرولیک برای فشردن ترمز به دیسک برای ایجاد ترمبین استفاده می‌کنند.
سیستم ترمز دینامیکی (Dynamic Braking System): برخی از موتورهای جت دارای سیستم ترمز دینامیکی هستند که با تغییر جریان هوا به داخل موتور به عنوان یک روش ترمز استفاده می‌شود. این سیستم به افتراق ترمز کمک می‌کند و انرژی تولید شده در حین ترمز را به سیستم ترمز دینامیکی منتقل می‌کند.
ترمزهای پارکینگ (Parking Brakes): ترمزهای پارکینگ در موتورهای جت به عنوان یک وسیلهٔ حفاظت در مواقع توقف طولانی مدت استفاده می‌شوند. این ترمزها معمولاً به صورت مکانیکی یا هیدرولیکی اجرا می‌شوند و از جلوی چرخ‌ها یا شافت‌ها جلوگیری می‌کنند.
ترمز اضطراری (Emergency Brake): ترمز اضطراری یا ترمز دستی به صورت معمول به عنوان یک وسیلهٔ اضطراری در صورت نقص سیستم ترمز عمل می‌کند. این ترمز معمولاً به صورت مکانیکی وابسته به عملکرد دستی راننده است.
سیستم‌های ضد قفل (Anti-lock Braking Systems - ABS): برخی از موتورهای جت دارای سیستم‌های ضد قفل هستند که با جلوگیری از قفل شدن چرخ‌ها در حین ترمز، کنترل بهتری بر روی خودرو فراهم می‌کنند. این سیستم‌ها معمولاً با استفاده از سنسورهای سرعت چرخ و سیستم‌های کنترل الکترونیکی کار می‌کنند.
سیستم‌های کنترل ترمز (Brake Control Systems): سیستم‌های کنترل ترمز برای بهینه‌سازی عملکرد ترمز در شرایط مختلف مسیر و سرعت استفاده می‌شوند. این سیستم‌ها ممکن است از تکنولوژی‌های هیدرولیکی یا الکترونیکی برای بهبود کنترل ترمز و پیشگیری از نقص‌های احتمالی استفاده کنند.
ت گازها اتخاذ ش
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

نازل (Nozzle):
نازل یکی از قسمت‌های اساسی در موتورهای جت است که نقش مهمی در فرآیند افزایش سرعت جریان گازها دارد. وظیفه نازل در موتورهای جت به افزایش سرعت گازها و تبدیل انرژی حرارتی به انرژی حرکتی می‌پردازد. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش‌های نازل در موتورهای جت اشاره می‌شود:
تغییر سرعت گازها: نازل وظیفه تغییر سرعت گازهای خروجی از موتور را بر عهده دارد. با تغییر فشار گازها و هدایت آنها از مسیرهای خاص در نازل، سرعت گازها افزایش می‌یابد.
تبدیل انرژی حرارتی به حرکتی: در موتورهای جت، انرژی حرارتی تولید شده از احتراق سوخت توسط نازل به انرژی حرکتی تبدیل می‌شود. این تبدیل انرژی، گازها را با سرعت بالا به عقب فرستاده و نیروی جلوی موتور را تولید می‌کند.
سازماندهی جریان گازها: نازل برای بهینه کردن جریان گازها و جلوگیری از ایجاد اختلالات و ناپایداری‌ها در جریان گازها طراحی شده است. این امر به بهبود کارایی و کنترل موتور کمک می‌کند.
تنظیم نازل: در برخی از موتورهای جت، نازل‌ها قابلیت تنظیم دارند تا مقدار سرعت خروجی گازها و به تبع آن توان موتور را تنظیم کنند. این امکان به مهندسان اجازه می‌دهد تا موتور را بهینه سازند و تطابق آن را با شرایط مختلف پرواز فراهم کنند.
سیستم کنترل جت: نازل به عنوان یک قسمت از سیستم کنترل موتور جت نقش دارد. تنظیمات نازل به صورت دقیق توسط سیستم کنترل موتور مدیریت می‌شوند تا کارایی موتور و مصرف سوخت را بهینه کنند.
نازل یکی از اجزای حیاتی موتورهای جت است که در فرآیند تولید نیرو و حرکت طی پرواز نقش کلیدی دارد. در ادامه، برخی اطلاعات بیشتر درباره نازل و نقش آن در موتورهای جت آورده شده است:
تغییر سرعت گازها: نازل وظیفه اصلی تغییر سرعت گازهای خروجی از موتور را دارد. این تغییر سرعت باعث افزایش سرعت گازها می‌شود که در نتیجه با ایجاد عکس واکنش مطلوب، نیرو و توان بیشتری تولید می‌گردد.
تبدیل انرژی حرارتی به حرکتی: نازل در موتورهای جت نقش اصلی در تبدیل انرژی حرارتی به انرژی حرکتی دارد. این انتقال انرژی از گازهای داغ حاصل از احتراق به سرعت حرکتی گازها تبدیل می‌شود که برای پیشرانش موتور استفاده می‌شود.
مدیریت جریان گازها: نازل نقش مهمی در مدیریت جریان گازها دارد. طراحی دقیق نازل‌ها به منظور بهینه کردن جریان گازها، جلوگیری از اختلالات و ناپایداری‌ها در جریان گازها و افزایش کارایی موتور کمک می‌کند.
کنترل نیرو و ترموتراشها: نازل‌ها برای کنترل نیرو و ترموتراشهای موتور نیز استفاده می‌شوند. با تنظیم و تعدیل نازل‌ها، مهندسان می‌توانند نیرو را در مقادیر دقیق تر تنظیم کنند.
تنظیم تناوب موتور: بعضی از موتورهای جت از نازل‌ها برای تنظیم تناوب موتور استفاده می‌کنند. این امر به موتور اجازه می‌دهد تا با توجه به شرایط مختلف پرواز، بازدهی بهتری داشته باشد.
سازماندهی سیستم هوا: نازل همچنین در سازماندهی سیستم هوا و مخلوط سوخت-هوا نقش دارد. آنچه که به عنوان "تخلیه هوا" شناخته می‌شود، از نازل به خروجی می‌آید و در تولید نیرو و حرکت موتور مؤثر است.
نازل یک موتور جت یک سیستم پیچیده است که شامل قطعات و اجزاء متعددی می‌شود. در زیر، برخی از قطعات و اجزاء اصلی یک نازل جت آورده شده است:
بدنه نازل (Nozzle Body): بدنه نازل بخش اصلی نازل است که گازهای خروجی از موتور از آن عبور می‌کنند. این بدنه عمدتاً از مواد مقاوم در برابر حرارت و فشار بالا ساخته می‌شود.
بهینه‌سازها (Vaned Nozzles): بهینه‌سازها یا ون‌ها در داخل نازل قرار می‌گیرند و جریان گازها را هدایت می‌کنند. طراحی بهینه‌سازها برای بهبود کارایی و افزایش سرعت گازها استفاده می‌شود.
حلقه تنظیم (Variable Area Nozzle): برخی از نازل‌ها دارای حلقه تنظیم هستند که قابلیت تنظیم مسیر جریان گازها را دارند. این حلقه‌ها برای کنترل نیرو و تنظیم تناوب موتور استفاده می‌شوند.
رینگهای تحریکی (Thrust-Vectoring Vanes): برخی از نازل‌ها دارای رینگهای تحریکی هستند که می‌توانند جهت جریان گازها را تغییر دهند. این رینگها برای کنترل جهت پرواز موتورهای جت برای هواپیماهای مدرن استفاده می‌شوند.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): گازهای خروجی از موتور جت در دمای بسیار بالایی قرار دارند. برای جلوگیری از آسیب به قطعات نازل و سیستم‌های مجاور، سیستم‌های خنک‌کننده جهت خنک‌کردن این گازها و تضمین عملکرد بهینه نازل نصب می‌شوند.
سنسورها و اکترونیک‌ها (Sensors and Electronics): برخی از نوع نازل‌ها دارای سنسورها و اکترونیک‌های جهت مانیتورینگ و کنترل پارامترهای مختلف هستند. این اجزاء به کنترل هوشمندانه‌تر موتور کمک می‌کنند.
سیستم‌های تحریک (Actuation Systems): برای تنظیم حرکت قطعات مختلف نازل و تغییر شکل آنها، سیستم‌های تحریک مانند سیستم‌های هیدرولیک یا مکانیکی استفاده می‌شوند.
لایه‌های حفاظت حرارتی (Thermal Protection Layers): برای محافظت از قطعات نازل در برابر حرارت بسیار بالای گازها، لایه‌های حفاظت حرارتی مانند کربن-کربن یا مواد کرامیکی مورد استفاده قرار می‌گیرند.
تمام این قطعات به هماهنگی با یکدیگر کار می‌کنند تا جریان گازها به بهترین شکل ممکن تنظیم شود و نیرو و توان بهینه‌تری از موتور جت بدست آید.
حلقه محافظ (Fairing Ring): حلقه محافظ یا Fairing Ring بر روی بدنه نازل نصب می‌شود و برای بهبود انتقال جریان هوا به داخل نازل و جلوگیری از ورود جرم‌های خارجی مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سیستم اسپری آب (Water Injection System): برخی از موتورهای جت دارای سیستم اسپری آب هستند که آب را به جریان گازها افزوده و دمای آنها را کاهش داده و عملکرد بهتر در شرایط خاصی از جمله در دماهای بسیار بالا افزایش می‌دهد.
پروانه‌های نازل (Nozzle Blades): پروانه‌هایی که در داخل نازل قرار دارند و برای هدایت و بهینه‌سازی جریان گازها استفاده می‌شوند.
کلاژهای خنک‌کننده (Cooling Ducts): در موتورهای با دمای بالا، کلاژهای خنک‌کننده بر روی نازل نصب می‌شوند تا گازهای خروجی را خنک کنند و از آسیب به قطعات جلوگیری کنند.
رینگ حلقه‌ای (Annular Ring): برخی از نازل‌ها دارای یک حلقه دایره‌ای به نام رینگ حلقه‌ای هستند که برای بهبود جریان گازها و افزایش کارایی نازل مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سیستم‌های کنترل (Control Systems): این سیستم‌ها شامل الکترونیک‌ها، سنسورها و مراکز کنترلی هستند که جهت کنترل دقیق عملکرد نازل و سیستم تحریک آن استفاده می‌شوند.
سیستم‌های جریان هوا (Air Flow Systems): جهت ایجاد جریان هوای بهینه به داخل نازل و از آن خارج، سیستم‌های جریان هوا و کانال‌های خاص مورد استفاده قرار می‌گیرد.
سیستم‌های حفاظت از حرارت (Heat Protection Systems): به علت دماهای بسیار بالای گازهای خروجی، سیستم‌های حفاظت از حرارت از جمله لایه‌های عایق حرارتی برای محافظت از قطعات نازل مورد استفاده قرار می‌گیر
لایه‌های حفاظت از حرارت (Thermal Barrier Coatings): در موتورهای توربوفن، لایه‌های حفاظت از حرارت بر روی قطعات نازل نصب می‌شوند تا از دماهای بالای گازهای خروجی محافظت کنند. این لایه‌ها معمولاً از موادی مانند کرومیوم، زیکونیوم، و یا کربیدهای مقاوم در برابر حرارت تشکیل شده‌اند.
سیستم‌های تحریک (Actuation Systems): برخی از نازل‌ها دارای سیستم‌های تحریک هستند که برای تنظیم جریان گازها و تغییر شکل نازل به منظور بهینه‌سازی عملکرد موتور استفاده می‌شوند. این سیستم‌ها معمولاً از اجزاء مکانیکی، هیدرولیکی یا الکترومکانیکی تشکیل شده‌اند.
کلاژهای محفظه احتراق (Combustor Liners): درون محفظه احتراق، کلاژهایی وجود دارند که گازهای سوخته را هدایت می‌دهند و به دمای مناسب برای ورود به نازل کمک می‌کنند.
لوله‌های خنک‌کننده (Cooling Tubes): در برخی از نواحی نازل، لوله‌های خنک‌کننده نصب شده‌اند که گرمای تولید شده توسط گازهای خروجی را به خود جذب کرده و از قطعات حساس محافظت می‌کنند.
پره‌های توربین (Turbine Blades): پره‌های توربین در داخل نازل قرار دارند و به عنوان یکی از قطعات اصلی برای استخراج انرژی از جریان گازهای سوخته عمل می‌کنند. این پره‌ها به سرعت گازها انرژی می‌بخشند و در ایجاد چرخش توربین دخالت دارند.
دیسک توربین (Turbine Disc): دیسک توربین یک قسمت مهم در نازل است که به پره‌های توربین وصل می‌شود و نقش مهمی در انتقال انرژی به سیستم‌های مختلف موتور دارد.
سیستم‌های مدیریت گاز (Gas Management Systems): برخی از نازل‌ها دارای سیستم‌های مدیریت گاز هستند که جهت کنترل جریان گازها و تضمین عملکرد بهینه نازل به کار می‌روند.
دریچه‌ها (Valves): در برخی از نازل‌ها، دریچه‌ها برای تنظیم جریان گازها و کنترل عملکرد نازل استفاده می‌شوند.
افتربَرنر (Afterburner) یا همان "پس از احتراق"، یک قسمت از موتورهای جت توربوفن است که در آن، احتراق سوخت هواپیما افزایش می‌یابد تا عملکرد و سرعت آن به شدت افزایش یابد. این قسمت به طور اصلاحی هم با نام‌های "رفعتربو" یا "فورا" نیز شناخته می‌شود.
در افتربَرنر، سوخت به فاصله پس از گذر از کمپرسور و قبل از ورود به توربین احتراق می‌شود. این احتراق افتربَرنر منجر به افزایش حجم گازهای خروجی و در نتیجه افزایش نیرو و سرعت خروجی می‌شود.
عمل افتربَرنر به این صورت است که بعد از گذر از کمپرسور، هوا و سوخت به محفظه احتراق هدایت می‌شوند. در اینجا احتراق به شدت افزایش می‌یابد و دما و فشار گازها به حداکثر مقدار ممکن می‌رسد. سپس گازهای داغ و فشرده به توربین و سایر قسمت‌های موتور ارسال می‌شوند.
استفاده از افتربَرنر به هواپیما این امکان را می‌دهد که در شرایط خاص، مثل نبرد‌های هوایی یا نیاز به افزایش سرعت به سرعت‌های بسیار بالا، از یک توان بسیار بیشتر استفاده کند. این ویژگی به هواپیما امکان فرار سریع از وضعیت‌های خطرناک را می‌دهد. با این حال، مصرف سوخت در این حالت به شدت افزایش می‌یابد و معمولاً از افتربَرنر در مسافت‌های کوتاه و در شرایط ویژه استفاده می‌شود.
سیستم افتربُرنر یک قسمت اساسی از موتورهای جت توربوفن است و از چندین قطعه و اجزا تشکیل شده است. در زیر، لیستی از اجزا و قطعات اصلی سیستم افتربُرنر آورده شده است:
محفظه احتراق (Combustion Chamber): در اینجا، سوخت (معمولاً گازوئیل یا جت) با هوا ترکیب شده و در شرایط احتراقی مناسب آتش می‌گیرد.
رسانه‌های احتراق (Igniters): این دستگاه‌ها برای راه‌اندازی اولیه احتراق سوخت و هوا استفاده می‌شوند.
سیستم احتراق پس از سوخت (Afterburner System): این سیستم، هوا و سوخت را به داخل محفظه احتراق می‌فرستد و احتراق را در آن ادامه می‌دهد.
دیگ‌ها (Nozzles): دیگ‌ها یا نازل‌ها، جهت هدایت گازهای خروجی از افتربُرنر به سمت توربین و سیستم خروجی هواپیما استفاده می‌شوند.
دیگ کنترل (Throttle): این دستگاه کنترل مقدار سوختی است که به محفظه احتراق ارسال می‌شود و تنظیم می‌کند.
سنسورها و سیستم‌های کنترل: این شامل سنسورهای دما، فشار، سرعت و ... می‌شود که اطلاعات لازم را جمع‌آوری کرده و به سیستم کنترل افتربُرنر ارسال می‌کنند.
سیستم خنک کننده (Cooling System): سیستمی برای خنک کردن قطعات داغ درون افتربُرنر و جلوگیری از آن‌که دما به حداکثر مقدار برسد.
سیستم تعلیق و نگهداری (Mounts and Supports): قطعاتی که افتربُرنر را به بدنه هواپیما متصل می‌کنند و نگه می‌دارند.
سیستم امنیتی (Safety System): سیستمی که در صورت وقوع حوادث یا شرایط ناپایدار، افتربُرنر را خاموش می‌کند تا از خطرات جلوگیری شود.
سیستم تخلیه گازها (Exhaust System): سیستمی که گازهای خروجی از افتربُرنر را به خارج از هواپیما هدایت می‌کند.
در هواپیماها، نازل خروجی (Exhaust Nozzle) یک قسمت اساسی است که مسئول تخلیه گازهای سوخت سوزانده شده از موتور جت می‌باشد. بردارهای رانش (Thrust Vectors) نیز اهمیت زیادی در این موضوع دارند. بردار رانش نشان‌دهنده جهت و میزان نیروی رانش (تراکم) تولید شده توسط موتور است. در زیر به برخی اطلاعات در مورد بردارهای رانش در نازل خروجی اشاره می‌شود:
تغییر جهت بردار رانش:
بردار رانش می‌تواند جهت مختلفی داشته باشد و به وسیله مکانیسم‌های مختلف تغییر جهت داده شود. این تغییر جهت معمولاً به منظور کنترل و هدایت هواپیما در حالت پرواز، افزایش منعطفی نازل خروجی و تنظیم بهینه‌تر نیروی رانش صورت می‌گیرد.
تاثیر بر نیروی رانش:
تغییر جهت بردار رانش می‌تواند تاثیر زیادی بر نیروی رانش داشته باشد. در برخی حالات، تغییر جهت بردار رانش می‌تواند به عنوان یک وسیله کنترلی برای هدایت هواپیما و اجتناب از مواجه با خطرات مورد استفاده قرار گیرد.
کنترل دقیق:
مکانیسم‌های مختلف در نازل خروجی به موتور اجازه می‌دهند تا بردار رانش را با دقت کنترل کند. این کنترل دقیق بر اساس نیازهای پرواز، تغییرات در سرعت، ارتفاع، و شرایط مختلف پرواز انجام می‌شود.
تاثیر بر بهره‌وری:
تغییر جهت بردار رانش می‌تواند بهبود بهره‌وری موتور و هواپیما را در شرایط مختلف پرواز فراهم کند. این بهینه‌سازی معمولاً به منظور کاهش مصرف سوخت، افزایش سرعت، و بهبود عملکرد هواپیما انجام می‌شود.
بردار رانش یا Vector Thrust در هواپیماها و هلیکوپترها یک ویژگی حیاتی است که میزان نیروی رانش را در جهت‌های مختلف کنترل می‌کند. این ویژگی به آنها این امکان را می‌دهد که جهت پرواز را به سرعت تغییر دهند و عملکرد مدرن‌تری را ارائه دهند. در هواپیماها، از بردار رانش برای اهداف مختلفی استفاده می‌شود از جمله کنترل مناسبات، مانورهای نظامی، و افزایش کارایی پرواز.
قطعات و اجزای بردار رانش در هواپیماها عبارتند از:
نازل خروجی:
نازل خروجی یکی از اجزای اصلی است که امکان تخلیه گازهای سوخت سوزانده شده از موتور را فراهم می‌کند. در بعضی از هواپیماها، نازل خروجی به طور مستقیم قابل تغییر جهت است.
میکروسوئیچ‌ها و سروو موتورها:
برای کنترل جهت بردار رانش، میکروسوئیچ‌ها و سروو موتورها به عنوان اجزای کنترلی استفاده می‌شوند. این اجزا به سیستم کنترل پرواز متصل شده و توسط خلبان یا سیستم‌های هواپیمایی کنترل می‌شوند.
سیستم‌های هیدرولیک و الکتریکی:
در بعضی از هواپیماها، برای حرکت قطعات بردار رانش از سیستم‌های هیدرولیک و الکتریکی استفاده می‌شود. این سیستم‌ها معمولاً از انرژی فراهم شده توسط موتورها یا سیستم‌های تولید برق هواپیما تغذیه می‌شوند.
سیستم‌های کنترل پرواز:
برای کنترل بردار رانش و ایجاد حرکات مناسب، سیستم‌های کنترل پرواز مانیتورینگ و کنترل می‌کنند. این سیستم‌ها اطلاعات حاصل از سنسورها و ابزارهای مختلف را تحلیل کرده و دستورات لازم به اجزای بردار رانش ارسال می‌کنند.
سنسورها و جهت‌یاب‌ها:
سنسورها و جهت‌یاب‌ها به دقت جهت و حرکات هواپیما را مشخص می‌کنند و این اطلاعات به سیستم‌های کنترل ارسال می‌شوند تا بردار رانش در جهت‌های مورد نظر حرکت کند.
بردار رانش یکی از تکنولوژی‌های مهم در هواپیماهای نظامی است و برای افزایش قابلیت منعطفی و عملکرد بهبود یافته در شرایط نبرد مورد استفاده قرار می‌گیرد.
بردار رانش (Vector Thrust) معمولاً در نزدیکی نازل خروجی (Nozzle) موتور جت نصب می‌شود. این سیستم به هواپیما یا هلیکوپتر امکان تغییر جهت گازهای خروجی را فراهم می‌کند، که در نتیجه افزایش چابکی و کنترل در حرکات منعطف و منحصر به فرد در هواپیماها ممکن می‌شود. این سیستم در هواپیماها، جت‌های نظامی، و هلیکوپترها استفاده می‌شود.
نازل خروجی معمولاً در پشت موتور جت قرار دارد و گازهای سوخت سوزانده شده از آن خارج می‌شوند. بردار رانش به وسیله‌ی مکانیزم‌های مختلفی که در اطراف نازل خروجی نصب می‌شوند، توانایی تغییر جهت این گازها را دارد. این مکانیزم‌ها ممکن است شامل سرووها، میکروسوئیچ‌ها، و سیستم‌های هیدرولیکی یا الکتریکی باشند
بردار رانش یا سیستم Vector Thrust در هواپیماها و هلیکوپترها از یک مجموعه از قطعات و اجزا تشکیل شده است که با همکاری یکدیگر، قابلیت تغییر جهت گازهای خروجی موتور را ایجاد می‌کنند. این قطعات به طور عمومی شامل موارد زیر می‌شوند:
سروموتورها (Servomotors): سروموتورها از نوع الکتریکی یا هیدرولیکی هستند و وظیفه ایجاد حرکت در مکانیزم‌های بردار رانش را دارند. این حرکت‌ها ممکن است به صورت دوار (چرخشی) یا خطی باشد و به تغییر جهت گازهای خروجی کمک می‌کند.
سیستم کنترل (Control System): این سیستم شامل میکروکنترلرها، سنسورها و الگوریتم‌های کنترلی است که تصمیماتی بر اساس ورودی‌های مختلف از جمله دستورات خلبان یا سیستم‌های هواپیما را انجام می‌دهد.
مکانیزم‌های متصل به نازل (Nozzle Mechanisms): این مکانیزم‌ها از مفاصل و سیستم‌های چرخشی یا انتقالی تشکیل شده‌اند که به سروموتورها وصل شده‌اند و تغییر جهت نازل خروجی را ایجاد می‌کنند.
سیستم انتقال نیرو (Power Transmission System): این سیستم از قطعات مانند دنده‌ها، شفت‌ها، و روکش‌های محافظ برای انتقال نیرو و حرکت از سروموتورها به مکانیزم‌های بردار رانش استفاده می‌کند.
سیستم هیدرولیک یا الکتریکی (Hydraulic or Electric System): برخی از بردارهای رانش از سیستم هیدرولیک یا الکتریکی برای انجام حرکات خود استفاده می‌کنند. این سیستم‌ها برای ایجاد نیروی لازم برای حرکت سروموتورها و مکانیزم‌های بردار رانش به کار می‌روند.
سنسورها (Sensors): سنسورها مانند ژیروسکوپ‌ها و سنسورهای شتاب‌سنج برای اندازه‌گیری حرکت‌ها و جهت تغییرات در هواپیما یا هلیکوپتر استفاده می‌شوند. این اطلاعات به سیستم کنترل ارسال می‌شوند تا تصمیمات مناسبی برای تغییر جه
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

کمپرسور:
شفت کمپرسور (Compressor Shaft): شفتی است که به کمپرسور و توربین متصل می‌شود. حرکت چرخشی این شفت انرژی مورد نیاز برای فشرده‌سازی هوا را فراهم می‌کند.
پیش‌شفت کمپرسور (Compressor Impeller): چرخی است که هوا را جذب کرده و به داخل کمپرسور هدایت می‌کند. شکل و طراحی بلیدهای آن برای بهبود کارایی و فشرده‌سازی هوا بسیار حائز اهمیت است.
بلیدهای کمپرسور (Compressor Blades): بلیدهایی که هوا را به داخل کمپرسور می‌کشند. طراحی این بلیدها بر اساس نیازهای فشرده‌سازی هوا و افزایش راندمان صورت می‌گیرد.
سیستم احتراق:
بخارساز (Combustion Chamber): فضایی است که سوخت و هوا به هم مخلوط می‌شوند و در آن احتراق ایجاد می‌شود. طراحی این بخش برای حفظ شرایط احتراق بهینه و کاهش آلودگی بسیار حائز اهمیت است.
اتاق احتراق (Combustor): فضایی درون بخارساز که سوخت و هوا با یکدیگر ترکیب می‌شوند و به احتراق می‌پردازند. در اینجا، حرارت به گازهای خروجی احتراق منتقل می‌شود.
بلیدهای توربین (Turbine Blades): بلیدهایی که توسط گازهای خروجی احتراق به چرخش درآمده و انرژی را به شفت توربین منتقل می‌کنند.
توربین:
شفت توربین (Turbine Shaft): شفتی است که به توربین و سیستم انتقال قدرت متصل می‌شود. حرکت چرخشی این شفت توسط گازهای خروجی احتراق ایجاد می‌شود.
پس‌شفت توربین (Turbine Wheel): چرخی است که توسط گازهای خروجی احتراق به چرخش درآمده و انرژی را به شفت توربین منتقل می‌کند.
محفظه احتراق:
محفظه احتراق (Combustion Housing): بخشی از موتور که در آن احتراق اتفاق می‌افتد و گازهای خروجی احتراق به توربین هدایت می‌شوند.
نازل:
نازل (Nozzle): قسمتی است که گازهای خروجی احتراق از آن عبور می‌کنند و سرعت آنها را افزایش می‌دهد. این بخش نقش مهمی در افزایش سرعت گازهای خروجی دارد.
شفت کمپرسور (Compressor Shaft):
اجزای شفت کمپرسور در یک موتور جت عمدتاً شامل موارد زیر هستند:
شفت (Shaft):
توضیح: شفت کمپرسور یک شفت بلند و استوانه‌ای است که بین قسمتهای مختلف موتور جت (کمپرسور، توربین، و سیستم انتقال قدرت) قرار دارد. این شفت به شکل دایره‌ای یا مستطیلی بر روی آن در طول ارتباط با قطعات مختلف قرار می‌گیرد.
پیش‌شفت (Compressor Front Shaft):
توضیح: این قسمت از شفت کمپرسور است که به پیش‌شفت کمپرسور یا شفت اول کمپرسور معروف است. این قسمت از شفت بین شفت کمپرسور و بلوک کمپرسور (Compressor Stator) قرار دارد.
پس‌شفت (Compressor Rear Shaft):
توضیح: قسمت دیگر از شفت کمپرسور که به پس‌شفت کمپرسور یا شفت دوم کمپرسور معروف است. این قسمت از شفت بین بلوک کمپرسور و توربین کمپرسور (Compressor Turbine) قرار دارد.
آهنربا (Bearing):
توضیح: بلبرینگها یا آهنرباها در ساختار شفت کمپرسور برای کاهش اصطکاک و حفظ ثبات حرکت چرخشی شفت بسیار اهمیت دارند. آهنرباها بر روی شفت قرار گرفته و در بلوکهای مختلف (کمپرسور و توربین) نیز نصب می‌شوند.
قلاب محوری (Central Shaft):
توضیح: این قسمت از شفت کمپرسور به عنوان مرکزیترین قسمت شفت شناخته می‌شود. این قسمت به شکل استوانه‌ای یا استوانه‌ای با قسمتهای خاص در نقاط مختلف مرکز شفت قرار دارد.
این اجزا به طور کلی مشخصه‌های اصلی شفت کمپرسور در موتور جت هستند. هر کدام از این اجزا نقش مهمی در حرکت چرخشی و انتقال انرژی بین قسمتهای مختلف موتور دارند.
حلقه‌های مهار (Locking Rings):
توضیح: این حلقه‌ها به عنوان اجزاء مهمی در نگه‌داری و ثبت اجزاء مختلف شفت به کار می‌روند. آنها از طریق جعبه‌های مخصوص و مهارت بر روی شفت نصب می‌شوند.
قطعات پیش‌شفت کمپرسور (Compressor Front Shaft) در یک موتور جت به طور کلی شامل چندین بخش است که هر کدام نقش خاصی در فعالیت کمپرسور دارند. در زیر، به توضیح اجزاء مهم پیش‌شفت کمپرسور می‌پردازم:
پیش‌شفت کمپرسور (Compressor Front Shaft):
توضیح: این بخش از شفت که به پیش‌شفت کمپرسور یا شفت اول کمپرسور نیز گفته می‌شود، از انتهای جلوی شفت کمپرسور شروع می‌شود. این بخش از شفت مستقیماً به بلوک کمپرسور و بلوک توربین متصل می‌شود.
بلوک کمپرسور (Compressor Housing):
توضیح: بلوک کمپرسور یا قسمت کمپرسور از جنس فلزی است که پیش‌شفت کمپرسور در آن قرار دارد. این بلوک هوا را جذب کرده و آن را به بلوک توربین هدایت می‌کند. در داخل بلوک کمپرسور، بلیدهای کمپرسور نیز قرار دارند.
بلیدهای کمپرسور (Compressor Blades):
توضیح: بلیدهای کمپرسور، در داخل بلوک کمپرسور قرار گرفته و هوا را به داخل کمپرسور جذب می‌کنند. شکل و طراحی این بلیدها برای بهبود کارایی و افزایش فشرده‌سازی هوا به دقت تعیین می‌شود.
حلقه‌های سطحی (Seals):
توضیح: حلقه‌های سطحی یا سیل‌ها در انتهای بلوک کمپرسور و اطراف پیش‌شفت کمپرسور قرار می‌گیرند تا جلوی نشتی هوا را جلوه دهند و برقراری فشار مطلوب در داخل کمپرسور را اطمینان بخشند.
قطعات اتصال (Fasteners):
توضیح: قطعات اتصال مثل پیچ‌ها و مهره‌ها برای نصب و اتصال پیش‌شفت کمپرسور به بلوک کمپرسور و سایر قطعات مربوط به کمپرسور استفاده می‌شوند.
حلقه‌های مهار (Locking Rings):
توضیح: حلقه‌های مهار بر روی شفت قرار گرفته و به کمک جعبه‌ها و قطعات دیگری که به آن متصل می‌شوند، موقعیت نسبت به بلوکهای مختلف موتور را تثبیت می‌کنند.
حلقه‌های توربولانس (Turbulence Rings):
توضیح: این حلقه‌ها بر روی بلیدهای کمپرسور نصب می‌شوند و در بهبود توربولانس هوا کمک می‌کنند. این اقدام به بهبود کارایی فشرده‌سازی هوا و افزایش راندمان کمپرسور کمک می‌کند.
قطعات اتصال (Fasteners):
حلقه‌های توربولانس یا Turbulence Rings در یک موتور جت جزئی از بلیدهای کمپرسور و توربین هستند. این حلقه‌ها به عنوان یک عنصر اضافی در طراحی بلیدها نصب می‌شوند تا توربولانس هوا در اطراف بلیدها بهینه‌سازی شود و بهبود کارایی کمپرسور و توربین افزایش یابد. حلقه‌های توربولانس به طور معمول در دو مکان اصلی نصب می‌شوند:
در بلوک کمپرسور:
توضیح: حلقه‌های توربولانس در داخل بلوک کمپرسور، حول بلیدهای کمپرسور نصب می‌شوند. این حلقه‌ها به کمک روش‌های طراحی خاص، توربولانس هوا را بهینه‌سازی می‌کنند و همچنین از نشتی هوا در سطح بلیدها جلوگیری می‌کنند.
در بلوک توربین:
توضیح: حلقه‌های توربولانس در داخل بلوک توربین، حول بلیدهای توربین نصب می‌شوند. هدف از نصب حلقه‌های توربولانس در اینجا نیز بهبود توربولانس هوا و افزایش کارایی توربین است.
هر حلقه توربولانس به طور دقیق در طراحی بلید موتور جت مشخص می‌شود و به منظور بهینه‌سازی جریان هوا و افزایش کارایی موتور جت مورد استفاده قرار می‌گیرد.
حلقه‌های توربولانس یا Turbulence Rings در موتورهای جت، به عنوان یک اقدام بهینه‌سازی جریان هوا و افزایش کارایی، بر روی بلیدهای کمپرسور و توربین نصب می‌شوند. این حلقه‌ها اغلب از مواد مقاوم در برابر شرایط دمایی بالا و فشار متغیر تشکیل شده و در نقاط مشخصی از بلیدها قرار می‌گیرند. در ادامه به برخی اطلاعات بیشتر درباره حلقه‌های توربولانس در دو محل مهم (کمپرسور و توربین) اشاره می‌شود:
حلقه‌های توربولانس در بلوک کمپرسور:
مکان نصب: حول بلیدهای کمپرسور در داخل بلوک کمپرسور.
توضیح: این حلقه‌ها به صورت یک حلقه کوچک یا نوار اطراف بلیدهای کمپرسور قرار می‌گیرند. هدف از نصب این حلقه‌ها، بهبود توربولانس هوا در این نقطه و به دنبال آن، افزایش کارایی کمپرسور می‌باشد.
حلقه‌های توربولانس در بلوک توربین:
مکان نصب: حول بلیدهای توربین در داخل بلوک توربین.
توضیح: در اینجا نیز حلقه‌های توربولانس به صورت مشابه در اطراف بلیدهای توربین قرار می‌گیرند. این حلقه‌ها با بهینه‌سازی جریان هوا و کاهش توربولانس، به افزایش کارایی توربین و افزایش بهره‌وری موتور جت کمک می‌کنند.
قلاب محوری (Central Shaft) در یک موتور جت یکی از اجزای اصلی است که نقش مرکزی در اتصال بین بخش‌های مختلف موتور ایفا می‌کند. این شفت معمولاً به عنوان مرکزیترین قسمت در موتور جت شناخته می‌شود و به انتقال نیرو و چرخش بین بلوک‌های مختلف موتور کمک می‌کند. در زیر به اجزاء مهم قلاب محوری و نقش هرکدام اشاره می‌شود:
قلاب محوری (Central Shaft):
توضیح: قلاب محوری بخشی از شفت است که به عنوان مرکزیترین قسمت در موتور جت قرار دارد. این شفت به شکل استوانه‌ای یا استوانه‌ای با قسمتهای خاص در نقاط مختلف مرکز شفت قرار دارد. نقش اصلی آن ایجاد اتصال و انتقال نیرو بین بخش‌های مختلف موتور است.
آهنرباها (Bearings):
توضیح: بلبرینگ‌ها یا آهنرباها در اطراف قلاب محوری نصب می‌شوند. این بلبرینگ‌ها به حفظ ثبات شفت و کاهش اصطکاک در حین چرخش قلاب محوری کمک می‌کنند.
قطعات اتصال (Fasteners):
توضیح: قطعات اتصال مثل پیچ‌ها و مهره‌ها برای نصب و اتصال قلاب محوری به بخش‌های مختلف موتور (مثل کمپرسور و توربین) استفاده می‌شوند.
حلقه‌های سطحی (Seals):
توضیح: حلقه‌های سطحی یا سیل‌ها در نقاط مختلف قلاب محوری نصب می‌شوند تا جلوی نشتی هوا را جلوه دهند و فشار مطلوب در داخل بخش‌های موتور را حفظ کنند.
حلقه‌های توربولانس (Turbulence Rings):
توضیح: در بلوک توربین و کمپرسور، حلقه‌های توربولانس نیز ممکن است در نقاطی اطراف قلاب محوری نصب شوند تا توربولانس هوا بهینه‌سازی شود.
تمام این اجزاء به یکدیگر و به شکل کلی با همکاری برای ایجاد حرکت چرخشی و انتقال نیرو در ساختار موتور جت هماهنگ می‌شوند
حلقه‌های سطحی یا سیل‌ها در یک موتور جت برای جلوگیری از نشتی هوا از نقاط مختلف بین بخش‌های مختلف موتور استفاده می‌شوند. این سیل‌ها می‌توانند در نقاط مختلف اطراف قلاب محوری، بلیدهای کمپرسور، بلیدهای توربین، و سایر نقاط حساس موتور نصب شوند. زیرا هر موتور جت ممکن است دارای نقاط مختلف نیاز به سیل‌ها باشد. در ادامه به برخی از اجزاء و نقاط مرتبط با حلقه‌های سطحی اشاره می‌شود:
حلقه‌های سطحی در اطراف قلاب محوری (Central Shaft Seals):
توضیح: این سیل‌ها در نقاط اطراف قلاب محوری نصب می‌شوند تا جلوی نشتی هوا را جلوگیری کنند. این سیل‌ها به عنوان مهارهای حفظ فشار در این نقطه عمل می‌کنند.
سیل‌های بلیدهای کمپرسور و توربین (Blade Seals):
توضیح: در اطراف بلیدهای کمپرسور و توربین نیز سیل‌ها نصب می‌شوند تا جلوی نشتی هوا از این نقاط را بگیرند. این سیل‌ها مهم برای حفظ فشار هوا در اطراف بلیدها و بهره‌وری موتور هستند.
سیل‌های نقاط اتصال (Connection Seals):
توضیح: در نقاط اتصال مختلف بخش‌های موتور، مانند اتصال قلاب محوری به بلوک‌های کمپرسور و توربین، سیل‌ها نصب می‌شوند تا از نشتی هوا جلوگیری شود و فشار داخل موتور حفظ شود.
سیل‌های شفت (Shaft Seals):
توضیح: در نقاطی که شفت‌ها به بلوک‌ها و قطعات دیگر متصل می‌شوند، سیل‌ها نصب می‌شوند تا جلوی نشتی هوا را گرفته و فشار داخلی موتور حفظ شود.
سیل‌های دروازه‌های ورود و خروج هوا (Inlet and Outlet Seals):
توضیح: در نقاط ورود و خروج هوا از موتور، مثل دروازه‌های ورود هوا به کمپرسور و خروج گازهای سوخته از توربین، سیل‌ها نصب می‌شوند تا از نشتی هوا جلوگیری کنند و کارکرد بهینه موتور حفظ شود.
در یک موتور جت، سیل‌ها بر روی بلیدها (پره‌ها) کمپرسور و توربین نصب می‌شوند تا جلوی نشتی هوا از اطراف بلیدها گرفته شود. موضوع مهمی در ساختار موتور جت است. در ادامه، می‌توانید بخش‌های مختلفی از بلیدها و نقاط نصب سیل‌ها را مشاهده کنید:
سیل‌های روی بلیدهای کمپرسور (Compressor Blade Seals):
مکان نصب: سیل‌ها در اطراف بلیدهای کمپرسور نصب می‌شوند، به ویژه در نقاطی که بلیدها به دیواره‌های کمپرسور متصل می‌شوند.
توضیح: این سیل‌ها جلوی نشتی هوا از اطراف بلیدها و اطراف اتصالات آنها به دیواره کمپرسور را می‌گیرند.
سیل‌های روی بلیدهای توربین (Turbine Blade Seals):
مکان نصب: سیل‌ها در اطراف بلیدهای توربین نصب می‌شوند، به ویژه در نقاط اتصال بلیدها به دیسک توربین.
توضیح: این سیل‌ها نقشی در حفظ فشار داخلی توربین و جلوگیری از نشتی هوا از سوی بلیدها ایفا می‌کنند.
سیل‌های انتقال بلیدها (Blade Transition Seals):
مکان نصب: در نقاط انتقال بلیدها از کمپرسور به توربین، سیل‌ها نصب می‌شوند.
توضیح: این سیل‌ها در اطراف بلیدها که از کمپرسور به توربین منتقل می‌شوند، جلوی نشتی هوا را گرفته و به حفظ فشار و بهره‌وری کمک می‌کنند.
سیل‌های روی دیسک توربین (Turbine Disk Seals):
مکان نصب: در نقاط اتصال دیسک توربین به شفت توربین.
توضیح: این سیل‌ها نشتی هوا از نقاط اتصال دیسک توربین به شفت را مهار می‌کنند و به حفظ فشار داخلی در این نقطه کمک می‌کنند.
سیل‌های بلیدهای ورودی (Inlet Guide Vanes Seals):
مکان نصب: در برخی موتورهای جت، سیل‌ها در اطراف بلیدهای راهبردی (Inlet Guide Vanes) نصب می‌شوند.
توضیح: این سیل‌ها جلوی نشتی هوا از اطراف بلیدهای راهبردی را می‌گیرند و به حفظ کارایی و فشار داخلی موتور کمک می‌کنند.
به طور کلی، سیل‌های بلیدها در نقاط مختلف موتور جت نصب می‌شوند تا از نشتی هوا جلوگیری کنند و به حفظ فشار داخلی موتور کمک کنند، که در نهایت به بهره‌وری و کارایی موتور کمک می‌کند.
بلیدها در یک موتور جت نقش حیاتی در جریان هوا و انتقال نیرو ایفا می‌کنند. سیل‌های مرتبط با بلیدها نیز در نقاط مختلف بر روی بلیدها یا در اطراف آنها نصب می‌شوند تا از نشتی هوا جلوگیری کنند.
سیل‌های روی بلیدهای کمپرسور (Compressor Blade Seals):
توضیح: این سیل‌ها در اطراف بلیدهای کمپرسور قرار می‌گیرند و جلوی نشتی هوا از این نقطه را می‌گیرند. این سیل‌ها باعث افزایش فشار داخل بخش کمپرسور و افزایش بهره‌وری موتور می‌شوند.
سیل‌های روی بلیدهای توربین (Turbine Blade Seals):
توضیح: این سیل‌ها در اطراف بلیدهای توربین نصب می‌شوند تا جلوی نشتی هوا از این نقطه را بگیرند و به حفظ فشار در بخش توربین کمک کنند. افت فشار در این بخش باعث حرکت بلیدها و ایجاد نیروی پیشرو می‌شود.
سیل‌های انتقال بلیدها (Blade Transition Seals):
توضیح: این سیل‌ها در نقاط انتقال بلیدها از کمپرسور به توربین نصب می‌شوند. هدف از این سیل‌ها جلوگیری از نشتی هوا و حفظ فشار داخلی در این نقطه است.
سیل‌های روی دیسک توربین (Turbine Disk Seals):
توضیح: این سیل‌ها در نقاط اتصال دیسک توربین به شفت توربین نصب می‌شوند. آنها از نشتی هوا در این نقطه جلوگیری کرده و از حفظ فشار داخلی در این بخش کمک می‌کنند.
سیل‌های بلیدهای ورودی (Inlet Guide Vanes Seals):
توضیح: در برخی موتورهای جت، سیل‌ها در اطراف بلیدهای راهبردی (Inlet Guide Vanes) نصب می‌شوند. این سیل‌ها از نشتی هوا در اطراف بلیدهای راهبردی جلوگیری می‌کنند و به حفظ فشار داخلی کمک می‌کنند.
پوینت مهم در متالورژی، خصوصاً در مورد سیل‌ها و الیاژها، نقاط ذوب آنها می‌باشد. نقطه ذوب به دمایی اطلاق می‌شود که ماده به حالت مایع تبدیل می‌شود. این خصوصیت به عنوان یکی از خصوصیات حرارتی مهم مواد در فرآیندهای مختلف مهندسی و ساخت و تولید استفاده می‌شود.
نقطه ذوب سیل‌ها:
توضیح: نقطه ذوب سیل‌ها معمولاً به دمایی اشاره دارد که سیل متالیک به حالت مایع تبدیل می‌شود. این دما بستگی به نوع سیل (به عنوان مثال، سیل‌های فلزی یا غیرفلزی) و ترکیبات آن دارد. برای مثال، نقطه ذوب آلومینیوم که یکی از موادی است که در ساخت سیل‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حدود 660 درجه سانتیگراد است.
نقطه ذوب الیاژها:
توضیح: الیاژها از ترکیب دو یا چند عنصر مختلف تشکیل شده‌اند و نقطه ذوب آنها ممکن است از نقطه ذوب هر یک از عناصر تشکیل‌دهنده متفاوت باشد. در فرآیند آلیاژسازی، تنظیم نقطه ذوب الیاژها مهم است تا ویژگی‌های مطلوب برای کاربرد خاص تضمین شود. به عنوان مثال، نقطه ذوب آلیاژ آلومینیوم و فولاد آلیاژی می‌تواند متغیر باش
کمپرسورها از مواد مختلفی تشکیل شده‌اند، و انتخاب مواد سازنده بستگی به نیازهای خاص کاربرد و شرایط کاری دارد. البته، برخی از مواد متداول برای ساخت قطعات کمپرسورها عبارتند از:
فولاد‌ها:
فولادهای مختلف با ترکیبات متنوعی برای ساخت قطعات اصلی کمپرسورها مورد استفاده قرار می‌گیرند. فولادهای ضد زنگ برای جلوگیری از زنگ زدگی در موارد خاص نیز ممکن است استفاده شوند.
آلومینیوم:
آلومینیوم به عنوان یک ماده سبک و با توانایی هدایت حرارتی خوب در برخی از بخش‌های کمپرسورها مورد استفاده قرار می‌گیرد.
مس:
مس به دلیل خصوصیات هدایت حرارتی و الکتریکی خوب خود، در برخی از بخش‌های کمپرسورها به کار می‌رود.
تیتانیوم:
تیتانیوم به عنوان یک فلز سبک و مقاوم در برخی از کمپرسورها استفاده می‌شود، به خصوص در شرایط با دماها و فشارهای بالا.
پلاستیک‌ها و مواد کامپوزیت:
در برخی از بخش‌های کمپرسورها که نیاز به سبکی و عایق الکتریکی دارند، از پلاستیک‌ها و مواد کامپوزیت می‌توان استفاده کرد.
سرامیک‌ها:
سرامیک‌ها به خاطر مقاومت به دماهای بالا و خصوصیات مکانیکی خاص در برخی از کمپرسورها برای قطعات خاص ممکن است مورد استفاده قرار گیرند.
توربین یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است و وظیفه تبدیل انرژی گازهای خروجی از بخش احتراق به انرژی مکانیکی را دارد. در موتورهای هواپیما، توربین عمدتاً از قطعاتی مانند شفت، بلیدها (پره‌ها)، دیسک، دیواره توربین و حلقه‌های مختلف تشکیل شده است. در ادامه، به توضیح اجزای توربین اشاره می‌شود:
شفت (Shaft):
توضیح: شفت توربین عمدتاً مسئول حرکت دورانی در محور توربین است. این شفت به بخش‌های مختلف موتور متصل است و انرژی مکانیکی را از توربین به سایر بخش‌های موتور منتقل می‌کند.
بلیدها (پره‌ها) - Turbine Blades:
توضیح: بلیدها نقش اصلی در تبدیل انرژی گازهای خروجی از بخش احتراق به انرژی مکانیکی دارند. طراحی بلیدها به منظور بهبود کارایی توربین و افزایش بهره‌وری انجام می‌شود.
دیسک توربین (Turbine Disk):
توضیح: دیسک توربین قسمتی از توربین است که بلیدها به آن متصل می‌شوند. این دیسک نقش اصلی در حمایت از بلیدها و انتقال نیرو به شفت توربین دارد.
دیواره توربین (Turbine Casing):
توضیح: دیواره توربین یک ساختار مهم است که توربین را احاطه می‌کند و از افت فشار و نشتی گازها جلوگیری می‌کند. این دیواره برای حفظ شرایط محیطی و عملکرد بهینه توربین طراحی می‌شود.
حلقه‌های توربین (Turbine Rings):
توضیح: حلقه‌های توربین نیز برای حفظ شرایط محیطی و بهره‌وری توربین مهم هستند و در اطراف بلیدها نصب می‌شوند تا از نشتی گازها جلوگیری کنند.
توجه داشته باشید که هر قسمت از توربین دارای ویژگی‌ها و مواد خاص خود است که بستگی به نیازهای کاربردی و شرایط کاری موتور توربوفن مشخص می‌شود.
دیسک توربین یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است و نقش مهمی در حمایت از بلیدها و انتقال نیرو به شفت توربین دارد. این دیسک‌ها از مواد مقاوم و با توانایی انتقال نیرو بالا ساخته می‌شوند. در ادامه، به توضیح برخی از اجزای دیسک توربین اشاره می‌شود:
پروفیل دیسک (Disk Profile):
توضیح: پروفیل دیسک به شکل خارجی دیسک اطلاق می‌شود که به‌طور مستقیم با بلیدها متصل می‌شود. طراحی این پروفیل باید با دقت و به‌طور هماهنگ با پروفیل بلیدها صورت گیرد تا بهینه‌ترین تداخل و انتقال نیرو ایجاد شود.
فرچه‌ها (Blade Attachments):
توضیح: فرچه‌ها نقاط اتصال بلیدها به دیسک هستند. این نقاط باید به‌طور محکم و ایمن بلیدها را به دیسک متصل کنند تا در شرایط کاری حداکثر استحکام و قابلیت انتقال نیرو حفظ شود.
سوراخ‌های خنثی (Cooling Holes):
توضیح: به‌منظور خنثی کردن حرارت تولید شده در دیسک توربین و جلوگیری از گرم شدن غیرمجاز، سوراخ‌های خنثی در دیسک نصب می‌شوند. این سوراخ‌ها اجازه عبور هوا را از دیسک به داخل و بیرون دیسک می‌دهند.
دیسک پایه (Hub):
توضیح: دیسک پایه، قسمت مرکزی دیسک است که به شفت توربین متصل می‌شود. این قسمت مهم در انتقال نیرو از دیسک به شفت توربین نقش دارد.
سطحهای تماس با بلیدها (Blade Contact Surfaces):توضیح: سطحهای تماس با بلیدها بخشی از دیسک هستند که به بلیدها متصل می‌شوند. این سطوح باید به گونه‌ای باشند که نیروی انتقالی به بهترین شکل ممکن و بدون تداخل انجام شود.
پروفیل دیسک توربین به شکل خارجی دیسک اشاره دارد و در طراحی بهینه دارای بخش‌ها و جزئیات مختلفی است. در ادامه، به برخی از اجزای مهم پروفیل دیسک توربین اشاره می‌شود:
حلقه بلید (Blade Ring):
حلقه بلید یا دایره بلیدها، بخشی از پروفیل دیسک است که بلیدها به آن متصل می‌شوند. طراحی این حلقه بلید باید با دقت به گونه‌ای باشد که اتصال بلیدها به دیسک بهینه و بدون تداخل انجام شود.
شکل خارجی (Outer Shape):
شکل خارجی پروفیل دیسک توربین معمولاً به‌طور خاص به طراحی بلیدها و سایر اجزای توربین وابسته است. این شکل خارجی بر اساس نیازهای فشارهای محیطی و خصوصیات مکانیکی مورد نظر تعیین می‌شود.
سوراخ‌های خنثی (Cooling Holes):
سوراخ‌های خنثی یا همان سوراخ‌های خنک‌کننده در پروفیل دیسک نصب می‌شوند تا از جمع‌آوری حرارت و خنک‌کردن دیسک جلوگیری کنند. این سوراخ‌ها نقش مهمی در حفظ دیسک از دمای بالا دارند.
فلنج‌ها (Flanges):
فلنج‌ها بخشی از پروفیل دیسک هستند که در اتصال دیسک به سایر قسمت‌ها مثل شفت توربین نقش دارند. این فلنج‌ها باید به‌طور محکم و ایمن به قسمت‌های متصل شوند.
حفره‌ها و خروجی‌ها (Cutouts and Outlets):
حفره‌ها و خروجی‌های ممکن است در پروفیل دیسک وجود داشته باشند که برای اتصال به بخش‌های دیگر توربین یا برای ایجاد جریان هوا به منظور خنثی کردن حرارت استفاده می‌شوند.
فرچه‌ها (Blade Attachments) در ساختار دیسک توربین نقش مهمی ایفا می‌کنند؛ زیرا این اجزای توربین بلیدها را به دیسک متصل می‌کنند. این نقاط اتصال بلیدها به دیسک باید محکم و ایمن باشند تا در شرایط کاری مختلف، بهینه‌ترین انتقال نیرو و استحکام ساختار حفظ شود. در طراحی دیسک توربین، به برخورداری از خصوصیات زیر در فرچه‌ها توجه می‌شود:
محل نصب بلیدها:
فرچه‌ها بر روی دیسک توربین در نقاط خاصی که بلیدها به آن متصل می‌شوند نصب می‌شوند. این محل نصب باید به‌طور دقیق مشخص شده و طراحی شده باشد.
انتقال نیرو و لحظه گشتاور:
فرچه‌ها باید قابلیت انتقال نیرو و لحظه گشتاور از بلیدها به دیسک را داشته باشند. این خصوصیت به اهمیت بسزایی در عملکرد کلی توربین و بهبود بهره‌وری آن دارد.
مقاومت در برابر فشار و دما:
فرچه‌ها باید تحت فشارهای دینامیکی و حرارتی که در توربین ایجاد می‌شوند، مقاوم باشند تا از خستگی و خرابی جلوگیری کنند.
اتصالات محکم:
اتصالات فرچه‌ها به دیسک و بلیدها باید محکم و با استحکام کافی باشد تا در شرایط شدت کاری توربین، ایمنی و استحکام ساختار تضمین شود.
سازگاری با محیط:
فرچه‌ها باید سازگار با محیط توربین باشند و در برابر عوامل خوردگی، خورندگی، و دیگر شرایط محیطی مقاومت داشته باشند.
فلنج‌ها (Flanges) یکی از اجزای مهم در ساختار دیسک توربین هستند. این قطعات در نقاط اتصال دیسک به بخش‌های دیگر توربین، مانند شفت توربین، نقش دارند. فلنج‌ها علاوه بر اتصال دیسک به قسمت‌های دیگر، در تثبیت و استحکام ساختار دیسک نیز تأثیرگذار هستند. در طراحی و استفاده از فلنج‌ها، برخی نکات مهم مطرح می‌شود:
اتصال محکم:
فلنج‌ها باید اتصال محکمی بین دیسک و قسمت دیگر توربین ایجاد کنند تا انتقال نیرو و گشتاور به شفت توربین به بهترین شکل صورت گیرد.
مقاومت در برابر فشارها و لحظات گشتاور:
چرخاندن دیسک توربین باعث ایجاد فشارها و لحظات گشتاور متناسب با نیازهای کاری می‌شود. فلنج‌ها باید به اندازه کافی مقاوم باشند تا این نیروها را به شفت توربین منتقل کنند.
سازگاری با شرایط محیطی:
فلنج‌ها باید با شرایط محیطی توربین، از جمله دما، فشار و شرایط خوردگی، سازگاری داشته باشند تا در طول عمر مفید توربین کارایی خوبی از خود نشان دهند.
قابلیت تعویض:
با توجه به شرایط کاری توربین، فلنج‌ها باید قابلیت تعویض برای اجزای زیرساختی داشته باشند. این امر به منظور ساده‌تر کردن عملیات تعمیر و نگهداری می‌باشد.
استانداردهای ایمنی:
در طراحی و ساخت فلنج‌ها باید به استانداردهای ایمنی مربوطه توجه شود تا احتمال وقوع حوادث و مشکلات فنی کاهش یابد.
حفره‌ها و خروجی‌ها (Cutouts and Outlets) در پروفیل دیسک توربین به عنوان بخشی از طراحی به منظور ایجاد جریان هوا، خنثی کردن حرارت، یا اتصال به بخش‌های دیگر توربین به کار می‌روند. اینها به شکل‌ها و اندازه‌های مختلف ممکن است در دیسک توربین وجود داشته باشند. در زیر به برخی از نقاط کلیدی مرتبط با حفره‌ها و خروجی‌ها اشاره می‌شود:
سوراخ‌های خنثی (Cooling Holes):
سوراخ‌های خنثی یا سوراخ‌های خنک‌کننده در دیسک توربین نصب می‌شوند تا از گرم شدن غیرمجاز دیسک جلوگیری کنند. این سوراخ‌ها به اندازه کافی بزرگ هستند تا هوا بتواند به داخل دیسک و سپس به بیرون جریان کند و حرارت را از دیسک دور بیاندازد.
حفره‌های جریان (Flow Holes):
برخی از حفره‌ها به عنوان حفره‌های جریان طراحی می‌شوند تا هوا به یک سمت خاص هدایت شود. این حفره‌ها می‌توانند برای بهینه‌سازی جریان هوا یا انتقال نیرو به سمت خاصی استفاده شوند.
خروجی‌های خنثی (Cooling Outlets):
خروجی‌هایی که از حفره‌ها بیرون می‌آیند ممکن است به عنوان خروجی‌های خنثی عمل کنند. این خروجی‌ها هوا را از دیسک خارج می‌کنند و در تنظیم دما و خنک‌کردن دیسک نقش دارند.
حفره‌های اتصال به بلیدها:
حفره‌ها یا راهروهایی ممکن است در نقاط اتصال بلیدها به دیسک وجود داشته باشند. این حفره‌ها به اتصالات بلیدها به دیسک کمک کرده و ممکن است به عنوان مسیرهای هوا یا مواد خنثی کننده در نظر گرفته شوند.
حفره‌های تعمیر و نگهداری:
حفره‌ها و خروجی‌ها ممکن است برای ایجاد دسترسی به بخش‌های داخلی دیسک یا برای انجام عملیات تعمیر و نگهداری مورد استفاده قرار گیرند. این حفره‌ها به تعمیرکاران امکان می‌دهند به راحتی به بخش‌های داخلی دسترسی پیدا کنند.
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

دیسک پایه (Hub Disc) یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است و در واقع قسمت مرکزی دیسک توربین را تشکیل می‌دهد. این قسمت معمولاً به شفت توربین متصل می‌شود و نقش اصلی در انتقال نیرو از دیسک به شفت توربین دارد. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش دیسک پایه اشاره می‌شود:
اتصال به شفت توربین:
دیسک پایه به شفت توربین متصل می‌شود و نیروهای تولید شده در دیسک را به شفت توربین منتقل می‌کند. این اتصال باید بسیار محکم و مطمئن باشد تا انتقال نیرو به بهترین شکل انجام شود.
سازگاری با شرایط حرارتی و فشار:
دیسک پایه باید توانایی مقاومت در برابر شرایط حرارتی و فشار متغیر در محیط توربین را داشته باشد. این شرایط معمولاً در مواقع اجرای موتور توربوفن تغییر می‌کنند.
حمایت از بلیدها:
دیسک پایه به عنوان یک پایه مرکزی برای بلیدها عمل می‌کند و حمایت لازم برای بلیدها را ارائه می‌دهد. این حمایت باید به گونه‌ای باشد که بلیدها در شرایط کاری مختلف بتوانند به بهترین شکل ممکن انجام وظایف خود را انجام دهند.
توزیع نیرو:
دیسک پایه نقش مهمی در توزیع نیروهای ناشی از چرخش دیسک به سمت شفت توربین دارد. این توزیع نیروها باید به‌طور یکنواخت و بهینه صورت گیرد تا هماهنگی بهتری در چرخش شفت توربین ایجاد شود.
حفاظت از دیسک:
دیسک پایه نقش حائز اهمیتی در حفاظت از دیسک توربین دارد. این حفاظت ممکن است شامل استفاده از مواد مقاوم و قابلیت خنک‌کنندگی مناسب در دیسک پایه باشد.
سازگاری با سیستم‌های تعلیق:
برخی از موتورهای توربوفن دارای سیستم‌های تعلیق و متصل‌کننده بلیدها به دیسک پایه هستند. دیسک پایه باید به‌طور مطلوب با این سیستم‌ها سازگاری داشته باشد.
در کل، دیسک پایه به‌عنوان قسمت مرکزی و حیاتی از ساختار توربین، نقش کلیدی در عملکرد و ایمنی موتور توربوفن دارد.
"الیاژ هاب دیسک"، الیاژهایی است که در ساختار دیسک توربین مورد استفاده قرار می‌گیرند، لازم است بدانید که اطلاعات دقیق در مورد الیاژهای خاص مورد استفاده در دیسک توربین وابسته به تولید کننده و مدل خاص توربین می‌باشد. هر کدام از تولیدکنندگان ممکن است از الیاژهای مختلفی برای دیسک توربین استفاده کنند.
الیاژهای استفاده شده در دیسک توربین معمولاً باید به عنوان یک جزء اساسی از ساختار موتور توربوفن مقاومت مکانیکی بالا، مقاومت در برابر حرارت و شرایط محیطی مختلف را داشته باشند. برخی از الیاژه‌های معمولاً مورد استفاده در این نوع بخش‌ها عبارتند از:
نیکل برنز (Nickel Bronze): الیاژی از نیکل و برنز که مقاومت در برابر اکسیداسیون و حرارت بالا را ارائه می‌دهد.
نیکل سوپرآلیاژ (Nickel Superalloys): از جمله نیکل و تنگستن، کبالت، کروم، و مواد دیگر تشکیل شده‌اند که به علت مقاومت بالا در برابر حرارت و فشار محیطی به کار می‌روند.
آلیاژهای تیتانیوم (Titanium Alloys): آلیاژهایی که حاوی تیتانیوم هستند و مقاومت خوبی در برابر حرارت و فشار را دارند.
آلومینیوم (Aluminum): در برخی از موتورهای توربوفن، آلومینیوم به عنوان جزء اصلی در دیسک توربین ممکن است مورد استفاده قرار گیرد.
محفظه احتراق (Combustion Chamber) یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است که در آن پروسه احتراق و سوخت‌رسانی انجام می‌شود. این محفظه شامل اجزاء و قطعات مختلفی است که همه با هدف ایجاد و پشتیبانی از پروسه احتراق به کار می‌روند. در زیر به برخی از اجزاء و قطعات مهم محفظه احتراق اشاره می‌شود:
سوخت‌رسانی (Fuel Injection System):
سوخت‌رسانی مسئولیت تزریق سوخت به داخل محفظه احتراق را دارد. این سیستم شامل اجزاءی نظیر انژکتورها، لوله‌ها و کنترل‌های سوخت است.
سیستم اتاق سوخت (Combustor Liner):
این بخش از محفظه احتراق مسئولیت نگهداری سوخت و ایجاد محیطی مناسب برای احتراق دارد. سیستم اتاق سوخت شامل لاینرها، آجرهای احتراق و سازه‌های حاوی سوخت است.
دیگر سازه‌ها و اجزاء (Combustion Components):
اجزاء دیگری نظیر سیستم ایر، توربین پیش‌درنده (Compressor), واپورایزر (Vaporizers) و دیگر سازه‌های مشابه که به احتراق و ایجاد جریان گازهای داغ کمک می‌کنند.
لاینرهای حرارتی (Thermal Liners):
لاینرهای حرارتی معمولاً از مواد مقاوم در برابر حرارت ساخته می‌شوند و وظیفه حفاظت از دیواره‌های داخلی محفظه احتراق در برابر حرارت بالا را دارند.
سیستم‌های کنترل (Control Systems):
سیستم‌های کنترل به منظور حفظ شرایط بهینه احتراق، تنظیم نسبت هوا به سوخت، و کنترل دما و فشار درون محفظه احتراق استفاده می‌شوند.
توربین پس‌درنده (Turbine Exhaust Section):
بخش توربین پس‌درنده مسئولیت تخلیه گازهای خروجی از محفظه احتراق و هدایت آنها به توربین را برعهده دارد.
دیگر اجزاء جانبی:
اجزاء دیگر نظیر سیستم‌های حرارتی محافظ (Heat Shielding)، سیستم‌های ایمنی (Safety Systems) و سایر سازه‌های جانبی که ممکن است برای ایمنی و عملکرد بهتر محفظه احتراق نصب شوند.
سوخت‌رسانی در محفظه احتراق یکی از عناصر حیاتی در سیستم موتور توربوفن است. در اینجا، فرآیند سوخت‌رسانی به معنای تزریق و احتراق سوخت در محفظه احتراق توضیح داده خواهد شد:
انژکتورها (Injectors):
انژکتورها مسئول تزریق سوخت به داخل محفظه احتراق هستند. سوخت از طریق این انژکتورها به صورت مه آسیاب شده یا در برخی مواقع به صورت مایع به محفظه احتراق تزریق می‌شود.
سیستم کنترل سوخت (Fuel Control System):
سیستم کنترل سوخت مسئول تنظیم میزان و نسبت سوخت به هوا در محفظه احتراق است. این سیستم با بررسی نیاز موتور، شرایط فشار و دما، تعیین می‌کند که چه مقدار سوخت باید به محفظه احتراق تزریق شود.
سیستم ایر (Air System):
سیستم ایر مسئول تامین هوا به محفظه احتراق است. این هوا با سوخت ترکیب شده و در فرآیند احتراق شراره می‌زند.
پروفیل سوخت (Fuel Spray Pattern):
شکل و الگوی تزریق سوخت مهم است. پروفیل سوخت به توزیع یکنواخت و مناسب سوخت در محفظه احتراق کمک می‌کند تا احتراق به بهترین شکل انجام شود.
سوخت خنثی‌کننده (Fuel Vaporizers):
در برخی مواقع، سوخت خنثی‌کننده‌ها برای تبدیل سوخت به حالت بخار قبل از تزریق به محفظه احتراق استفاده می‌شوند. این اقدام به افزایش کارایی احتراق کمک می‌کند.
سیستم اشعه‌گرمایی (Ignition System):
سیستم اشعه‌گرمایی مسئول ایجاد شراره‌های لازم برای انجام فرآیند احتراق است. این شراره‌ها به وسیله سوخت و هوا به شعله تبدیل شده و فرآیند احتراق آغاز می‌شود.
سیستم اتاق سوخت یکی از اجزای مهم در محفظه احتراق موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) می‌باشد. این سیستم مسئول مدیریت و حمایت از فرآیند احتراق درون محفظه احتراق است. در زیر به برخی از اجزای اصلی و عملکرد سیستم اتاق سوخت اشاره شده است:
لاینر اتاق سوخت (Combustor Liner):
لاینر اتاق سوخت جدار داخلی محفظه احتراق است و وظیفه حفاظت از دیواره‌ها و سازه‌های محفظه در برابر دما و فشار بالا ایجاد شده توسط احتراق را دارد. این لاینر معمولاً از مواد مقاوم در برابر حرارت و فشار تشکیل شده است.
آجرهای احتراق (Combustor Tiles):
آجرهای احتراق در داخل محفظه احتراق نصب می‌شوند و به تسهیل فرآیند احتراق سوخت و ایجاد شراره‌ها کمک می‌کنند. این آجرها ممکن است دارای ساختارهای خاصی برای بهبود افت جریان و توزیع یکنواخت سوخت باشند.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System):
برای جلوگیری از افزایش حرارت در ساختارهای داخلی محفظه احتراق، سیستم‌های خنک‌کننده نصب می‌شوند. این سیستم‌ها ممکن است از هوا یا سوخت خنثی‌کننده برای خنک‌کردن بخش‌های مورد نیاز استفاده کنند.
سیستم اشعه‌گرمایی (Ignition System):
این سیستم مسئول ایجاد شراره‌های لازم برای آغاز فرآیند احتراق درون محفظه احتراق است. شراره‌های اشعه‌گرمایی توسط این سیستم ایجاد شده و با ترکیب با سوخت و هوا، فرآیند احتراق آغاز می‌شود.
سیستم‌های کنترل (Control Systems):
سیستم‌های کنترل مسئول نظارت و کنترل بر فرآیند احتراق هستند. این سیستم‌ها با استفاده از سنسورها و اطلاعاتی که از محیط و عملکرد موتور دریافت می‌کنند، میزان سوخت و هوا را تنظیم می‌کنند.
سیستم ایر (Air System):
سیستم ایر مسئول فراهم‌کردن هوای لازم برای احتراق سوخت درون محفظه احتراق است. این هوا به همراه سوخت و شراره‌های اشعه‌گرمایی ترکیب می‌شود.
دیگر اجزاء جانبی:
علاوه بر اجزای اصلی، ممکن است سیستم اتاق سوخت شامل دیگر اجزاء جانبی نیز باشد که به بهبود عملکرد، بهینه‌سازی احتراق و افزایش کارایی کمک می‌کنند.
تمام این اجزاء با همکاری و هماهنگی به منظور ایجاد شرایط مناسب برای احتراق سوخت درون محفظه احتراق و تولید گازهای داغ جهت حرکت توربین کار می‌کنند.
اینر اتاق سوخت (Combustor Liner) یکی از اجزاء اصلی در محفظه احتراق موتور توربوفن است. این قطعه به عنوان دیوار داخلی محفظه احتراق عمل می‌کند و وظایف مختلفی از جمله حفاظت از دیواره‌ها و سازه‌ها در برابر دما و فشار بالا ایجاد شده توسط احتراق دارد. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش‌های لاینر اتاق سوخت اشاره شده است:
مقاومت در برابر حرارت:
یکی از ویژگی‌های مهم لاینر اتاق سوخت، مقاومت در برابر دماهای بسیار بالا است. این قطعه معمولاً از مواد مقاوم در برابر حرارت مانند آلیاژهای نیکلی، کبالتی یا کرومی تشکیل شده است.
حفاظت از دیواره‌ها و سازه‌ها:
لاینر اتاق سوخت مسئول حفاظت از دیواره‌ها و سازه‌های داخلی محفظه احتراق در برابر حرارت و فشار بالا ناشی از احتراق است. این قطعه جلوگیری از خرابی و خستگی مواد ساختاری را هدف قرار می‌دهد.
بهبود توزیع حرارت:
لاینر اتاق سوخت طراحی شده تا حرارت بهینه‌ای را از محفظه احتراق به دیگر قسمت‌ها منتقل کند و از تغییرات گرمایی ناگهانی جلوگیری کند.
تنظیم الگوی احتراق:
با طراحی خاص لاینر اتاق سوخت، الگوی احتراق و توزیع یکنواخت سوخت در محفظه را بهبود می‌بخشد. این امر به بهینه‌سازی عملکرد موتور و کاهش انحرافات ناشی از احتراق نامنظم کمک می‌کند.
توانایی در مقابله با فشار:
لاینر اتاق سوخت باید توانایی مقاومت در برابر فشارهای بالا را داشته باشد که در اثر احتراق و افزایش دما ایجاد می‌شود.
تسهیل در جریان گازها:
طراحی لاینر اتاق سوخت باید جریان گازهای داغ را به گونه‌ای انجام دهد که تأثیر کمی بر روی توربین و افزایش بهره‌وری داشته باشد.
لاینر اتاق سوخت به عنوان یک قسمت حیاتی در موتور توربوفن، نقش مهمی در ایمنی و کارایی این موتورها ایفا می‌کند.
آجرهای احتراق (Combustor Tiles) نیز یکی از اجزاء مهم در محفظه احتراق موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) هستند. این آجرها به عنوان بخشی از دیوار داخلی محفظه احتراق عمل کرده و در فرآیند احتراق سوخت و هوا نقش دارند. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش‌های آجرهای احتراق اشاره شده است:
مقاومت در برابر حرارت:
آجرهای احتراق باید مقاومت مناسبی در برابر دماهای بسیار بالا که در اثر احتراق ایجاد می‌شود، داشته باشند. این آجرها معمولاً از مواد مقاوم در برابر حرارت مثل آلیاژهای نیکلی، کبالتی یا کرومی ساخته می‌شوند.
تسهیل در فرآیند احتراق:
آجرهای احتراق به عنوان سازه‌هایی طراحی می‌شوند که فرآیند احتراق سوخت و هوا را تسهیل کنند. طراحی این آجرها به بهبود توزیع سوخت و هوا و افزایش انتقال حرارت کمک می‌کند.
نقش در ایجاد شراره:
آجرهای احتراق نقش مهمی در ایجاد شراره‌ها برای آغاز فرآیند احتراق دارند. سوخت توسط این شراره‌ها به همراه هوا به شعله تبدیل می‌شود.
حفاظت از دیواره‌ها و سازه‌ها:
همانند لاینر اتاق سوخت، آجرهای احتراق نیز مسئول حفاظت از دیواره‌ها و سازه‌های داخلی محفظه احتراق در برابر حرارت و فشار بالا ایجاد شده توسط احتراق هستند.
تسهیل در توزیع حرارت:
طراحی آجرهای احتراق به گونه‌ای است که حرارت بهینه‌ای از محفظه احتراق به دیگر قسمت‌ها منتقل شود و از تغییرات گرمایی ناگهانی جلوگیری کند.
توانایی در مقابله با فشار:
آجرهای احتراق باید توانایی مقاومت در برابر فشارهای بالا را داشته باشند که در اثر احتراق و افزایش دما ایجاد می‌شود.
آجرهای احتراق به عنوان یکی از اجزاء اساسی در محفظه احتراق تاثیر مستقیمی بر عملکرد و کارایی موتور توربوفن دارند.
سیستم خنک‌کننده در محفظه احتراق موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) مسئول خنک کردن برخی از اجزاء است که در تماس با گازهای داغ احتراق قرار دارند. این سیستم از ترکیب یک یا چند روش خنک‌کنندگی مختلف برای محافظت از سازه‌ها و اجزاء داخلی محفظه احتراق در برابر دماهای بسیار بالا استفاده می‌کند. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش‌های سیستم خنک‌کننده اشاره شده است:
منابع خنک‌کننده:
سیستم خنک‌کننده معمولاً از یک یا ترکیبی از منابع خنک‌کننده شامل هوا، سوخت، یا سایر مایعات خنک‌کننده مثل آب استفاده می‌کند. هوا معمولاً از محیط جمع‌آوری شده و به عنوان یکی از منابع اصلی خنک‌کننده عمل می‌کند.
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده:
برای انتقال مواد خنک‌کننده از منبع به سازه‌ها و اجزاء داخلی محفظه احتراق، لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده نصب می‌شوند. این لوله‌ها ممکن است به صورت تعبیه شده در ساختارهای داخلی یا خارجی محفظه احتراق باشند.
سیستم‌های تبادل حرارت:
سیستم‌های تبادل حرارت برای انتقال حرارت از اجزاء گرم به منابع خنک‌کننده استفاده می‌شوند. این سیستم‌ها از انتقال حرارت به منابع خنک‌کننده جلوگیری کرده و دمای سازه‌ها و ساختارهای داخلی را در محدوده ایمن نگه می‌دارند.
استفاده از سوخت خنک‌کننده:
برخی از موتورها از سوخت خنک‌کننده برای کاهش دماها در محفظه احتراق استفاده می‌کنند. این سوخت به عنوان یک مایع خنک‌کننده عمل می‌کند و به طور مستقیم در تماس با سازه‌ها و اجزاء گرم می‌شود.
مدیریت جریان خنک‌کننده:
سیستم خنک‌کننده باید قابلیت مدیریت جریان و توزیع مناسب ماده خنک‌کننده را داشته باشد تا به طور یکنواخت و بهینه دمای اجزاء مختلف محفظه احتراق را کنترل کند.
تنظیم دما:
سیستم خنک‌کننده باید دما را به گونه‌ای تنظیم کند که سازه‌ها و اجزاء داخلی در محدوده دماهای ایمنی خود باقی بمانند. این به تنظیم دما و جلوگیری از حرارت زیاد می‌پردازد.
سیستم خنک‌کننده از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا در مقابل دماهای بسیار بالا که در محفظه احتراق ایجاد می‌شود، باید سازه‌ها و اجزاء را حفاظت کرده و از خستگی و آسیب ناشی از حرارت جلوگیری کند.
روش‌های خنک‌سازی در محفظه احتراق موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) برای کاهش دماهای بالا ناشی از احتراق به کار می‌روند. این روش‌ها از ترکیب چندین تکنولوژی برای انتقال حرارت به منابع خنک‌کننده استفاده می‌کنند. در زیر، چندین روش خنک‌سازی معمول در محفظه احتراق ذکر شده است:
خنک‌سازی هوا:
از هوا به عنوان یکی از اصلی‌ترین منابع خنک‌کننده در محفظه احتراق استفاده می‌شود. هوا از محیط جمع‌آوری شده و به سازه‌ها و اجزاء داخلی محفظه احتراق هدایت می‌شود تا حرارت را از آنها جذب کرده و سپس به محیط خارجی باز می‌گردد.
خنک‌سازی سوخت:
در این روش، بخشی از سوخت به عنوان خنک‌کننده عمل می‌کند. سوخت خنک‌کننده به طور مستقیم به سازه‌ها و اجزاء داغ محفظه احتراق هدایت می‌شود تا حرارت را جذب کرده و سپس به سوخت اصلی افزوده شده و به محفظه احتراق باز می‌گردد.
خنک‌سازی آب:
این روش از آب به عنوان مایع خنک‌کننده استفاده می‌کند. آب از یک منبع جمع‌آوری شده و با استفاده از سیستم لوله‌ها و کانال‌ها به سازه‌ها و اجزاء داغ محفظه احتراق منتقل می‌شود تا حرارت را جذب کرده و سپس به شکل گازی به محفظه احتراق بازگردد.
خنک‌سازی آب تبخیر:
این روش شبیه به خنک‌سازی آب است، با این تفاوت که آب پس از جذب حرارت تبخیر می‌شود و به صورت بخار به محفظه احتراق باز می‌گردد. این فرآیند می‌تواند از افزایش کارایی سیستم به دلیل تبخیر آب استفاده کند.
خنک‌سازی اجزاء خاص:
برخی از اجزاء خاص محفظه احتراق ممکن است از روش‌های خنک‌سازی خاص بهره‌مند شوند. مثلاً در برخی مواقع از پوشش‌های خنک‌کننده بر روی سطوح اجزاء استفاده می‌شود.
این روش‌های خنک‌سازی به منظور حفاظت از سازه‌ها و اجزاء داخلی محفظه احتراق در مقابل حرارت بالا ایجاد شده توسط احتراق به کار می‌روند و برای افزایش عمر و کارایی موتورها از اهمیت بسیاری برخوردارند.
خنک‌سازی سوخت یکی از روش‌های مهم در محفظه احتراق موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) است که برای کاهش دماهای بالا ناشی از احتراق سوخت به کار می‌رود. در این روش، بخشی از سوخت به عنوان خنک‌کننده عمل می‌کند. مواد خنک‌کننده به سوخت اضافه می‌شوند و پس از عبور از داخل محفظه احتراق، با جذب حرارت از اجزاء گرم محفظه به حالت گاز تبدیل شده و به سوخت اصلی افزوده می‌شود.
در زیر ویژگی‌ها و نقش‌های خنک‌سازی سوخت ذکر شده است:
حفاظت از اجزاء داغ:
یکی از نقش‌های اصلی خنک‌سازی سوخت، حفاظت از اجزاء داغ محفظه احتراق می‌باشد. با جذب حرارت از اجزاء گرم محفظه، سوخت تبدیل به گاز شده و دمای سوخت اصلی را کاهش می‌دهد.
کاهش دمای اجزاء داغ:
خنک‌سازی سوخت به عنوان یک روش موثر برای کاهش دماهای اجزاء داغ محفظه احتراق عمل می‌کند. این کاهش دما به کاهش خستگی مواد ساختاری و افزایش عمر مفید اجزاء کمک می‌کند.
مدیریت دما:
با استفاده از خنک‌سازی سوخت، دماهای محیط اطراف اجزاء داغ محفظه احتراق مدیریت می‌شوند. این مدیریت دما به حفاظت از اجزاء حساس و بهینه‌سازی عملکرد موتور کمک می‌کند.
کاهش خستگی مواد:
حرارت ناشی از احتراق می‌تواند خستگی و آسیب به مواد ساختاری محفظه احتراق ایجاد کند. خنک‌سازی سوخت با کاهش دماها و حرارت، خستگی مواد را کاهش می‌دهد و عمر مفید اجزاء را افزایش می‌دهد.
جلوگیری از آسیب به شفت کمپرسور و توربین:
خنک‌سازی سوخت نقش مهمی در حفاظت از شفت کمپرسور و توربین دارد. این اجزاء از حرارت زیاد ناشی از احتراق محافظت می‌شوند تا عمر مفید آنها افزایش یابد.
تحقیقات بر روی سوخت خنک‌کننده:
تحقیقات بر روی ترکیبات سوخت خنک‌کننده و شکل آنها از اهمیت بسیاری برخوردار است. ترکیبات مناسب باید مقاومت حرارتی کافی را داشته باشند و در عین حال عملکرد موتور را بهبود بخشند.
خنک‌سازی سوخت یکی از عناصر اساسی در بهبود عملکرد، افزایش عمر مفید، و ایمنی محفظه احتراق موتورهای توربوفن است.
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده نقش مهمی در انتقال مواد خنک‌کننده از منابع خنک‌کننده به اجزاء گرم محفظه احتراق در موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) دارند. این لوله‌ها و کانال‌ها به صورت داخلی یا خارجی محفظه احتراق نصب می‌شوند تا حرارت از اجزاء داغ به خنک‌کننده منتقل شود. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش‌های لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده اشاره شده است:
جنس لوله‌ها:
لوله‌های خنک‌کننده معمولاً از مواد مقاوم در برابر حرارت و خوردگی ساخته می‌شوند. آلیاژهای نیکلی، کبالتی یا فولادهای خاص با پوشش‌های حرارتی مقاوم به زنگ غالباً در ساخت لوله‌ها به کار می‌روند.
ساختار داخلی:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده ممکن است دارای ساختار داخلی خاصی باشند که به بهترین شکل ممکن حرارت را از اجزاء گرم جذب و منتقل کنند. این ساختارها معمولاً بر اساس نیازهای طراحی موتور و نوع سوخت خنک‌کننده تعیین می‌شوند.
توزیع مناسب:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده باید برای توزیع یکنواخت و مناسب مواد خنک‌کننده در محفظه احتراق طراحی شده باشند. این توزیع مناسب به کاهش دماهای اجزاء گرم کمک می‌کند.
مدیریت جریان:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده باید توانایی مدیریت جریان مواد خنک‌کننده را داشته باشند. این امر به عنوان یکی از عوامل مهم در بهینه‌سازی عملکرد موتور و کنترل دماها مطرح می‌شود.
مقاومت در برابر فشار:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده باید مقاومت کافی در برابر فشار داشته باشند که در نتیجه احتراق و افزایش دما ایجاد می‌شود.
پوشش‌های حرارتی:
برخی از لوله‌ها ممکن است با پوشش‌های حرارتی مخصوص پوشیده شوند تا عایق حرارتی مناسبی برای حفاظت از اجزاء داغ فراهم کنند.
تعویض حرارت:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده برای تعویض حرارت از حرارت جذب شده از اجزاء داغ به خنک‌کننده باید طراحی شده و موادی که انتقال حرارت خوبی دارند انتخاب شوند.
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده از اهمیت بسیاری در بهینه‌سازی عملکرد موتورهای توربوفن برخوردارند زیرا انتقال حرارت به طرز صحیح و کنترل دماها از اهمیت ویژه‌ای برخوردارند.
سیستم اشعه‌گرمایی یکی از اجزاء مهم در محفظه احتراق موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) است که برای کنترل دماها و حرارت‌های ناشی از احتراق به کار می‌رود. این سیستم معمولاً شامل الکترونیک‌ها، حسگرها و دیگر تجهیزات مرتبط است که اطلاعات دما و توزیع حرارت در محفظه احتراق را جمع‌آوری و کنترل می‌کنند. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش‌های سیستم اشعه‌گرمایی اشاره شده است:
حسگرهای دما:
سیستم اشعه‌گرمایی از حسگرهای دما برای اندازه‌گیری دما در اطراف اجزاء حساس محفظه احتراق استفاده می‌کند. این حسگرها به صورت مستقیم یا غیرمستقیم اطلاعات دمای سطوح و محیط را جمع‌آوری می‌کنند.
تصویرگیری حرارتی:
برخی از سیستم‌های اشعه‌گرمایی از دوربین‌های حرارتی یا سنسورهای تصویرگیری حرارتی برای ثبت تصاویر حرارتی از سطوح مختلف محفظه احتراق استفاده می‌کنند. این تصاویر اطلاعات دقیق‌تری از توزیع حرارت فراهم می‌کنند.
کنترل دما:
اطلاعات حاصل از حسگرها و تصویرگیری حرارتی به سیستم کنترل انتقال داده می‌شوند تا دماها به صورت بهینه کنترل شوند. این کنترل به جلوگیری از دماهای بیش از حد و حفاظت از اجزاء حساس کمک می‌کند.
تنظیم توزیع حرارت:
سیستم اشعه‌گرمایی ممکن است برای تنظیم توزیع مناسب حرارت در محفظه احتراق و اطراف آن استفاده شود. این به عنوان یکی از راهکارهای کنترل دماها و حفاظت از اجزاء موتور مطرح می‌شود.
هشدارها و اعلان‌ها:
در صورتی که دماها به حدود ایمنی نزدیک شوند یا از حد مجاز فراتر بروند، سیستم اشعه‌گرمایی می‌تواند هشدارها و اعلان‌های لازم را ایجاد کند. این اعلان‌ها به اپراتورها اطلاع می‌دهند که نقاط خاصی از محفظه احتراق به دماهای خطرناک نزدیک شده‌اند.
تعمیر و نگهداری:
اطلاعات جمع‌آوری شده از سیستم اشعه‌گرمایی می‌توانند در فرآیند تعمیر و نگهداری موتورها بسیار مفید باشند. این اطلاعات ممکن است به تشخیص مشکلات و نقاط ضعف کمک کنند.
سیستم اشعه‌گرمایی با ایجاد یک دید بیشتر در مورد توزیع حرارت در محفظه احتراق، کنترل دماها و حفاظت از اجزاء حساس بهبود می‌بخشد و به بهره‌وری و عملکرد بهتر موتورها کمک می‌کند.
سیستم ایر (سیستم هوا) در موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) یکی از اجزاء اساسی است که مسئول تأمین هوا برای احتراق و عملکرد موتور می‌باشد. این سیستم هوا از چندین اجزاء و زیرسیستم تشکیل شده است. در زیر به برخی از اجزاء و نقش‌های سیستم ایر اشاره می‌شود:
کمپرسور:
کمپرسور یکی از اجزاء اصلی سیستم ایر است که مسئول فشرده‌سازی هوا و افزایش فشار آن به منظور تأمین هوا به محفظه احتراق است. هوا از محیط جمع‌آوری شده و به وسیله کمپرسور به فشرده‌سازی تحت فشار درآمده و سپس به مرحله بعد ارسال می‌شود.
سیستم انتقال هوا:
سیستم انتقال هوا (سیستم پیپینگ) مسئول انتقال هوا از کمپرسور به مراحل بعدی موتور می‌باشد. این شامل لوله‌ها، شیرها و سایر سازه‌ها برای هدایت هوا به سایر اجزاء موتور است.
ترمواستات:
ترمواستات یک دستگاه کنترل دما است که در سیستم ایر برای کنترل دمای هوای وارد محفظه احتراق استفاده می‌شود. این دستگاه می‌تواند جریان هوا را به طور خودکار تنظیم کند تا دمای مناسب برای احتراق حاصل شود.
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

فیلترها:
فیلترها در سیستم ایر جهت تصفیه هوا از ذرات معلق، گرد و غبار، و مواد جامد دیگر استفاده می‌شوند. این فیلترها جلوی ورود ذرات ناخواسته به محفظه احتراق را می‌گیرند و از حفظ عمر و عملکرد موتور کمک می‌کنند.
محفظه احتراق:
در این مرحله هوا با سوخت ترکیب شده و در محفظه احتراق به انفجار می‌پردازد. این مرحله انرژی حاصل از احتراق را ایجاد کرده و از طریق توربین به چرخش آن می‌انجامد.
توربین:
توربین یکی از اجزاء اصلی موتور است که با استفاده از انرژی حاصل از احتراق هوا و سوخت، چرخش می‌یابد. این چرخش توربین موتور را به چرخاندن کمپرسور و سایر اجزاء مرتبط تبدیل می‌کند.
سیستم تخلیه:
پس از انجام فرآیند احتراق و چرخش توربین، هوا به سیستم تخلیه هدایت می‌شود. این سیستم مسئول خروج گازهای احتراقی از موتور به محیط است.
سیستم ایر در موتورهای توربوفن اساسی است و برای تأمین هوا برای احتراق و ایجاد حرکت در توربین، افزایش کارایی موتور، و حفظ عمر موتور از اهمیت بسیاری برخوردار است.
لوله‌های سوخت‌رسان یکی از اجزاء مهم در سیستم‌های موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) هستند که مسئول انتقال سوخت از مخزن سوخت به محل احتراق می‌باشند. این لوله‌ها معمولاً از جنس‌ها و موادی ساخته می‌شوند که مقاومت در برابر فشار و حرارت و همچنین خوردگی داشته باشند. در زیر به برخی از ویژگی‌ها و نقش‌های لوله‌های سوخت‌رسان اشاره شده است:
جنس لوله‌ها:
لوله‌های سوخت‌رسان معمولاً از جنس‌ها و موادی ساخته می‌شوند که مقاومت در برابر سوخت، فشار و حرارت را داشته باشند. آلیاژهای خاصی که مقاوم به خوردگی و تأثیرات حرارتی هستند، به عنوان جنس اصلی انتخاب می‌شوند.
ساختار داخلی:
لوله‌های سوخت‌رسان ممکن است دارای ساختار داخلی خاصی باشند که به جلوگیری از گرفتگی سوخت یا افزایش بازده انتقال سوخت کمک کند.
مقاومت در برابر فشار:
لوله‌های سوخت‌رسان باید مقاومت کافی در برابر فشار سوخت داشته باشند تا در طول انتقال از مخزن به محل احتراق مشکلی ایجاد نشود.
عایق حرارتی:
با توجه به اینکه سوخت با دمای بالا به محفظه احتراق منتقل می‌شود، لوله‌های سوخت‌رسان ممکن است دارای عایق حرارتی خاصی باشند تا از افت دمای سوخت در طول انتقال جلوگیری شود.
اتصالات:
لوله‌های سوخت‌رسان دارای اتصالات مناسبی برای متصل شدن به مخازن سوخت و نقاط ورود به محفظه احتراق هستند. اتصالات باید محکم و مطمئن باشند تا هیچ نشتی سوخت اتفاق نیفتد.
تنظیمات امان:
در برخی موارد، لوله‌های سوخت‌رسان دارای تنظیمات امان هستند که در شرایط خاصی مانند افت فشار یا دما، مانع از ایجاد مشکلات جدی می‌شوند.
تعویض و نگهداری:
لوله‌های سوخت‌رسان ممکن است در طی زمان نیاز به تعویض یا نگهداری داشته باشند. این عملیات برنامه‌ریزی شده برای حفظ عملکرد بهینه و اطمینان از سلامت سیستم اطراف لوله‌ها انجام می‌شود.
لوله‌های سوخت‌رسان با اهمیت بسیاری در عملکرد صحیح و ایمنی موتورهای توربوفن دارند و نقص یا خرابی در آنها ممکن است به مشکلات جدی در سوخت‌رسانی و بهره‌وری موتور منجر شود.
توربوشارژر (Turbocharger) یکی از اجزاء اصلی در موتورهای توربوفن (توربین‌های گازی) است که برای افزایش فشار هوا وارد محفظه احتراق موتور و بهبود بهره‌وری از انرژی سوخت به کار می‌رود. توربوشارژر عمدتاً از دو قسمت اصلی تشکیل شده است: کمپرسور و توربین.
کمپرسور:
کمپرسور توربوشارژر مسئول افزایش فشار هوا و جلوگیری از کاهش فشار هوا در محفظه احتراق موتور است. هوا از محیط جذب شده و توسط کمپرسور به صورت فشرده به محفظه احتراق ارسال می‌شود. افزایش فشار هوا منجر به افزایش ترکیب سوخت و هوا، کاهش حجم محفظه احتراق، و در نتیجه، افزایش توان و بهره‌وری موتور می‌شود.
توربین:
توربین توربوشارژر، بخش دوم این سیستم، مسئول ایجاد چرخش و قدرت مورد نیاز برای چرخش کمپرسور است. گازهای احتراقی از محفظه احتراق به توربین وارد می‌شوند و قدرت دینامیکی این گازها توسط توربین به چرخش تبدیل می‌شود. این چرخش به کمپرسور انتقال داده می‌شود و چرخاندن آن را ادامه می‌دهد.
به طور خلاصه، توربوشارژر افزایش فشار هوا را توسط کمپرسور انجام داده و با استفاده از توربین، انرژی گازهای احتراقی را به چرخش تبدیل کرده و به کمپرسور منتقل می‌کند. این فرآیند منجر به افزایش توان و بهره‌وری موتور می‌شود.
استفاده از توربوشارژر در موتورهای توربوفن به افزایش توان موتور در ارتفاعات بالا، بهبود بهره‌وری سوخت، و کاهش انتشارات آلاینده‌ها منجر شده است. این تکنولوژی در بسیاری از خودروها و ماشین‌های صنعتی به کار گرفته شده است.
توربوشارژر یک دستگاه پیچیده است که از چندین قطعه و اجزای مهم تشکیل شده است. در زیر به برخی از اجزا و قطعات اصلی توربوشارژر اشاره می‌شود:
کمپرسور:
کمپرسور یکی از اجزاء اصلی توربوشارژر است که مسئول افزایش فشار هوا است. این قسمت هوای جذب شده را فشرده کرده و به محفظه احتراق موتور ارسال می‌کند.
پالت‌ها یا بری‌ها:
پالت‌ها یا بری‌ها در داخل کمپرسور قرار دارند و هوا را جذب و فشرده می‌کنند. شکل و طراحی این پالت‌ها به منظور بهبود بهره‌وری و کارایی کمپرسور تعیین می‌شود.
شفت کمپرسور:
شفت کمپرسور قسمتی است که پالت‌ها به آن متصل می‌شوند و در حین چرخش، حرکت گازهای فشرده شده را به سمت محفظه احتراق هدایت می‌کند.
سیستم نگهدارنده و ثابت‌کننده پالت‌ها:
این سیستم‌ها در کمپرسور به منظور نگهدارندن پالت‌ها در جای خود و تنظیم موقعیت آنها برای بهبود عملکرد استفاده می‌شوند.
توربین:
توربین قسمتی از توربوشارژر است که به حرکت گازهای احتراقی در محفظه احتراق و کمپرسور نیاز دارد. این قسمت به شفت کمپرسور متصل است و در نتیجه چرخش توربین، کمپرسور نیز چرخانده می‌شود.
پالت‌ها یا بری‌ها در توربین:
مانند کمپرسور، توربین نیز دارای پالت‌ها یا بری‌ها برای انتقال حرکت گازها به سمت چرخش توربین استفاده می‌کند.
شفت توربین:
شفت توربین قسمتی است که به توربین متصل می‌شود و در حین چرخش، حرکت گازها را به انرژی چرخش تبدیل کرده و این انرژی را به کمپرسور منتقل می‌کند.
رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها:
رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها در سیستم توربوشارژر جهت حرکت صاف و بی‌مشکل شفت‌ها و پالت‌ها استفاده می‌شوند.
دیگر اجزاء:
دیگر اجزاء از جمله پروانه‌ها، نازل‌ها، و اجزاء داخلی دیگر به منظور کنترل و بهینه‌سازی جریان گازها و عملکرد کلی توربوشارژر استفاده می‌شوند.
تمام این اجزاء با همکاری همچنین به منظور ایجاد تعادل و هماهنگی در سیستم توربوشارژر استفاده می‌شوند تا عملکرد بهینه و پایداری فراهم شود.
در توربوشارژر، بری‌ها (یا پالت‌ها) یک نقش مهم در توربین دارند. توربین به وسیله گازهای احتراقی که از محفظه احتراق موتور عبور می‌کنند، چرخش می‌کند. بری‌ها در توربین مسئول تبدیل انرژی گازهای احتراقی به حرکت چرخشی هستند. این بری‌ها به شکل پره‌هایی شبیه به پرواز پرنده‌ها یا پره‌های یک پمپ شکل می‌گیرند.
وظیفه اصلی بری‌ها در توربین به شکل زیر است:
تبدیل انرژی گازها:
گازهای احتراقی که از محفظه احتراق می‌آیند، بری‌ها را به چرخش تشویق می‌کنند. این چرخش انرژی گازها را به شفت توربین انتقال می‌دهد.
انتقال انرژی به کمپرسور:
انرژی حاصل از چرخش توربین به شفت کمپرسور منتقل می‌شود. این کمپرسور فشرده‌سازی هوا را انجام می‌دهد و هوا فشرده شده به محفظه احتراق موتور منتقل می‌شود.
ساختار بهینه:
طراحی بری‌ها بر اساس معادلات هیدرودینامیکی و ساختار بهینه برای تبدیل بهتر انرژی گازها به چرخش در نظر گرفته می‌شود. این ساختار بهینه باعث افزایش بهره‌وری و عملکرد توربوشارژر می‌شود.
کنترل جریان:
بری‌ها همچنین نقشی در کنترل جریان گازها دارند. طراحی آنها برای ایجاد جریان مناسب و حداکثر تاثیر در چرخش توربین بهینه است.
مقاومت در برابر حرارت و فشار:
بری‌ها باید مقاومت کافی در برابر شرایط حرارتی و فشاری داشته باشند که در محفظه احتراق موتور وجود دارد.
بری‌ها با توجه به شرایط مختلف استفاده و طراحی توربوشارژر، اندازه، شکل، و تعداد آنها ممکن است متغیر باشد. به‌طورکلی، طراحی بهینه بری‌ها به منظور افزایش بهره‌وری و عملکرد توربوشارژر از اهمیت بسیاری برخوردار است.
رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها اجزاء مهمی هستند که در سیستم‌های مختلف، از جمله در توربوشارژرها، برای کاهش اصطکاک و حفظ حرکت صاف اجزا متحرک مورد استفاده قرار می‌گیرند. در توربوشارژرها نیز از رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها به منظور حمایت و حرکت صاف شفت‌ها استفاده می‌شود.
رولمنت (Rolling Element Bearing):
رولمنت یک نوع بلبرینگ است که از عناصر متحرک (معمولاً گلوله‌ها یا غلتک‌ها) برای کاهش اصطکاک و حفظ حرکت صاف استفاده می‌کند. در توربوشارژرها، رولمنت‌ها برای حمایت از شفت‌ها در محورها و کمپرسور و توربین به کار می‌روند.
بلبرینگ (Bearing):
بلبرینگ یک قطعه مکانیکی است که برای حمایت از شفت یا قطعه متحرک دیگر در یک مکانیزم یا دستگاه مورد استفاده قرار می‌گیرد. بلبرینگ‌ها اصطکاک را کاهش می‌دهند و اجازه می‌دهند تا قطعات متحرک به راحتی حرکت کنند.
در توربوشارژرها، رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها به ویژه در اطراف شفت‌های کمپرسور و توربین استفاده می‌شوند. این اجزاء به شفت‌ها پشتیبانی می‌کنند و حرکت چرخشی را به صورت صاف و با اصطکاک کمتر انجام می‌دهند. از مزایای استفاده از رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها در توربوشارژرها می‌توان به کاهش خرابی، افزایش عمر مفید، و افزایش بهره‌وری اشاره کرد.
همچنین، برخی از مشخصات کلیدی که در انتخاب رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها در توربوشارژرها مد نظر قرار می‌گیرند عبارتند از:
مقاومت در برابر حرارت:
رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها باید مقاومت کافی در برابر حرارت محفظه احتراق موتور و شرایط محیطی مرتبط با عملکرد توربوشارژر داشته باشند.
مقومت در برابر فشار:
توربوشارژرها با فشارهای بالا سر و کار دارند، لذا رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها باید توانایی تحمل فشارهای متغیر را داشته باشند.
کارکرد صاف و بی‌صدا:
رولمنت‌ها و بلبرینگ‌ها باید توانایی ارائه چرخش صاف و بدون صدا را داشته باشند تا از نویز غیرمطلوب جلوگیری شود.
با استفاده از رولمنت‌ها و بلبرینگ‌های با کیفیت، عمر مفید و عملکرد بهتر توربوشارژر بهبود می‌یابد.
سیستم جرقه‌زنی یا سیستم پره‌جرقه از اجزاء مهم در موتورهای احتراق داخلی برای اشتعال مخلوط سوخت و هوا استفاده می‌شود. این سیستم با ایجاد یک جرقه الکتریکی درون فضای احتراق، سوخت را اشتعال می‌دهد و فرآیند احتراق در محفظه احتراق موتور را آغاز می‌کند. در موتورهای احتراق داخلی، دو نوع سیستم جرقه‌زنی متداول هستند:
سیستم جرقه‌زنی با کویل قوی:
در این نوع سیستم، یک کویل قوی (Ignition Coil) وجود دارد که به جرقه ایجاد کننده توان می‌دهد. جرقه‌زنی با کویل قوی معمولاً در موتورهای احتراق جریان مستقیم (DC) استفاده می‌شود.
فرآیند جرقه‌زنی به این صورت است که جرقه الکتریکی در سوزاندن مخلوط سوخت و هوا ایجاد می‌شود. این جرقه توسط کویل قوی تولید و به سربوبه (Spark Plug) انتقال می‌یابد. سربوبه این جرقه را به مخلوط سوخت و هوا در محفظه احتراق می‌فرستد و اشتعال مخلوط را آغاز می‌کند.
سیستم جرقه‌زنی با کویل کم قدرت (Distributor Ignition System):
در این نوع سیستم، یک دستگاه به نام دیستریبیوتور (Distributor) وجود دارد که جرقه‌ها را به سربوبه‌های مختلف انتقال می‌دهد. دیستریبیوتور معمولاً با کامواتور (Camshaft) و یک کویل کم قدرت (Ignition Coil) ترکیب می‌شود.
دیستریبیوتور نقش توزیع جرقه‌ها را بر عهده دارد و با چرخش کامواتور، جرقه‌ها را به ترتیب به سربوبه‌ها انتقال می‌دهد. هر بار که یک سربوبه جرقه می‌زند، احتراق در یکی از سیلندرها را آغاز می‌کند.
در سیستم‌های مدرن، بسیاری از موتورها از سیستم جرقه‌زنی الکترونیکی استفاده می‌کنند که با استفاده از الکترونیک و کامپیوترهای خودرو، زمانبندی بهینه جرقه‌زنی را مدیریت می‌کنند. این سیستم‌ها به عملکرد بهتر موتور، افزایش بهره‌وری، و کاهش انتشارات آلاینده‌ها کمک می‌کنند.
توی سیستم جرقه‌زنی با کویل قوی که تو موتورهای احتراق جریان مستقیم استفاده میشه، یه قطعه به اسم کویل قوی وجود داره. این کویل وظیفه تولید جرقه الکتریکی رو داره که سوخت رو در محفظه احتراق اشتعال بده. این جرقه با استفاده از کویل قوی ایجاد میشه و به یک سربوبه انتقال پیدا می‌کنه.
زمانی که جرقه الکتریکی به سوخت منتقل میشه، سوخت اشتعال می‌گیره و فرآیند احتراق در محفظه احتراق شروع میشه. این سیستم باعث میشه که موتور به درستی کار کنه و انرژی تولید شده رو به حرکت مفید تبدیل کنه.
استفاده از کویل قوی در این سیستم به این خاطره که این کویل قادره به تولید جرقه با توان بالا و ولتاژ قوی باشه، که این ویژگی‌ها اهمیت زیادی در اشتعال سوخت و آغاز فرآیند احتراق داره.
سیستم جرقه زنی با کویل کم قدرت، یک چیز به اسم دیستریبیوتور داریم. این دیستریبیوتور با یک چرخش کامواتور و با استفاده از یک کویل کم قدرت، جرقه‌های الکتریکی رو به ترتیب به سربوبه‌های مختلف موتور می‌فرسته. هر بار که یک سربوبه جرقه می‌زنه، احتراق توی یکی از سیلندرها شروع می‌شه. اینجوری موتور به درستی کار می‌کنه و انرژی تولید شده رو به حرکت مفید تبدیل می‌کنه. این سیستم معمولاً توی موتورهای قدیمی‌تر استفاده میشه که از جریان مستقیم استفاده می‌کنن.
نازل (Injector) یکی از اجزاء کلیدی در سیستم سوخت‌رسانی موتورهای دیزل و بنزینی است. این اجزا در هنگام فرآیند احتراق سوخت را به دقت و به شکلهای خاص به محفظه احتراق تزریق می‌کنند. در موتورهای دیزل، نازل به تزریق سوخت به دقت در داخل محفظه احتراق مشغول است، در حالیکه در موتورهای بنزینی، نازل برای تزریق سوخت به دقت به محفظه احتراق یا منیفولد سوخت متصل می‌شود.
نازل از تعدادی قسمت تشکیل شده است:
تنظیم دبی سوخت (Fuel Flow Control):
این بخش از نازل مسئول کنترل جریان سوخت به دقت به داخل محفظه احتراق است. این امکان را فراهم می‌کند که مقدار مناسبی از سوخت به موتور تزریق شود.
سوئیچ یا والوهای تنظیم شده (Nozzles or Injector Tips):
این بخش از نازل مسئول ایجاد الگوهای خاص تزریق سوخت به محفظه احتراق است. شکل و اندازه این والوها تاثیر بسیاری در مخلوط هوا و سوخت و بنابراین در عملکرد موتور دارد.
هسته نازل (Nozzle Core):
هسته نازل حاوی مسیرهایی است که سوخت از آنها عبور می‌کند و به سوئیچ‌ها یا والوها می‌رسد. هسته نازل معمولاً از جنس فلزی مانند آلومینیوم یا استنلس استیل ساخته می‌شود.
سوزن نازل (Nozzle Needle):
این قسمت در داخل نازل حرکت می‌کند و به عنوان سوئیچ سوخت عمل می‌کند. در زمان مناسب، سوزن برای اجازه عبور سوخت از نازل باز می‌شود و سوخت به داخل محفظه احتراق تزریق می‌شود.
نازل یکی از عناصر حیاتی موتورهاست و اهمیت بسیاری در عملکرد بهینه موتورها و مصرف سوخت دارد. طراحی دقیق و کنترل دقیق تزریق سوخت توسط نازل‌ها، عملکرد موتورها را بهبود می‌بخشد و انتشارات آلاینده‌ها را کاهش می‌دهد.
نازل توی موتور یه بخش مهمه که سوختو با دقت به محفظه احتراق می‌فرسته. این نازل توی موتورهای دیزل و بنزینی استفاده میشه و توی فرآیند احتراق کار می‌کنه. توی موتورهای دیزل، نازل سوختو به دقت به محفظه احتراق می‌فرسته و درسته‌ترین مخلوط سوخت و هوا رو میسازه. توی موتورهای بنزینی هم نازل سوخت به دقت به محفظه احتراق یا منیفولد سوخت متصل می‌شه.
نازل از تعدادی بخش تشکیل شده: اولاً یک قسمت داره که دبی سوختو کنترل می‌کنه تا مقدار مناسبی از سوخت به موتور برسه. بعدش یه بخش دیگه داره به اسم والو یا سوئیچ که الگوهای خاصی برای تزریق سوخت به محفظه احتراق می‌سازه. شکل و اندازه این والوها توی مخلوط هوا و سوخت تاثیر داره. بعدش یه قسمت هست به اسم هسته نازل که مسیرهایی داره که سوخت از اونها عبور می‌کنه و به والوها یا سوئیچ‌ها می‌رسه. این هسته نازل معمولاً از جنس فلزی مثل آلومینیوم یا استنلس ساخته می‌شه. و آخرین قسمتش یه سوزنه که توی نازل حرکت می‌کنه و در زمان مناسب، سوزن باز میشه و سوخت به داخل محفظه احتراق تزریق می‌شه.
این نازل یه قطعه حیاتیه که موتور بخوبی کار کنه و مصرف سوخت بهینه داشته باشه. طراحی دقیق و کنترل صحیح تزریق سوخت توسط نازل، عملکرد موتورها رو بهتر می‌کنه و انتشارات آلاینده‌ها رو هم کمتر می‌کنه.
نازل توی موتور، یه قطعه داره که دبی سوختو کنترل می‌کنه. این قسمت مسئول اینه که مقدار دقیقی از سوخت به موتور برسه. دبی سوخت تعیین می‌کنه چقدر سوخت وارد محفظه احتراق می‌شه تا مخلوط سوخت و هوا مناسبی برای احتراق ایجاد بشه. این کنترل دقیق از دبی سوخت بسیار مهمه تا موتور به بهترین شکل کار کنه و بهره‌وری بالا باشه.
نازل سوخت توی موتور یه سری قطعات داره که هرکدوم وظیفه خودشون رو دارن. این قطعات شامل:
تنظیم دبی سوخت:
این بخش از نازل مسئول کنترل جریان سوخت به دقت به داخل محفظه احتراقه. این کنترل مقدار مناسبی از سوخت رو به موتور فراهم می‌کنه.
والوهای تنظیم شده:
این بخش از نازل الگوهای خاصی برای تزریق سوخت به محفظه احتراق ایجاد می‌کنه. شکل و اندازه این والوها تأثیر زیادی در مخلوط هوا و سوخت دارند و بر عملکرد موتور تأثیر می‌ذارند.
هسته نازل:
این بخش حاوی مسیرهاییه که سوخت از اونها عبور می‌کنه و به سوئیچ‌ها یا والوها می‌رسه. هسته نازل معمولاً از جنس فلزی مثل آلومینیوم یا استنلس ساخته می‌شه.
سوزن نازل:
این سوزن در داخل نازل حرکت می‌کنه و به عنوان سوئیچ سوخت عمل می‌کنه. در زمان مناسب، سوزن باز میشه و سوخت به داخل محفظه احتراق تزریق می‌شه.
این قطعات با همکاری و تنظیم دقیق باعث ایجاد مخلوط سوخت و هوای بهینه می‌شن، که در نتیجه به بهبود عملکرد و بهره‌وری موتور کمک می‌کنند.
خروجی محفظه احتراق در موتورها یکی از جوانب مهم است. در هنگام احتراق، مخلوط سوخت و هوا داخل محفظه احتراق به وجود می‌آید و در نهایت، خروجی این مخلوط تولید می‌شود. این خروجی شامل گازهای احتراقی نظیر دی اکسید کربن (CO2)، آب بخار، نیتروژن (N2) و سایر گازها می‌شود.
خروجی محفظه احتراق به عنوان گازهای احتراقی اصلی موتور عمل می‌کند. این گازها، به همراه انرژی حاصل از احتراق سوخت، به سیلندرها فرستاده می‌شوند تا پیستون‌ها را به حرکت درآورند و نهایتاً انرژی مکانیکی تولید شود.
این گازها در نهایت از محفظه احتراق به سیستم تخلیه خروجی موتور منتقل می‌شوند تا به جو محیط منتقل شوند. سیستم تخلیه شامل قطعاتی نظیر سیستم اگزوز، کاتالیزور، و سیستم تخلیه گازهای زائد (EGR) می‌شود که هدف آنها کنترل انتشارات محیطی و بهبود کارایی موتور است.
آخرین قسمت موتور جت به عنوان "تخلیه" یا "ترمینال" شناخته می‌شه. اینجا گازهایی که از احتراق سوخت به وجود میان، تخلیه میشن. این گازها شامل دی اکسید کربن، آب بخار، نیتروژن و گازهای دیگه هستند.
این قسمت از موتور جت، با بهبود عملکرد و بهره‌وری موتور، کمک می‌کنه. گازهای خروجی باید سریعاً از موتور خارج بشن و به جو منتقل بشن. برای این منظور، از تجهیزات مختلفی مثل پیچش‌ها، سیلنسرها و اگزوزها استفاده میشه.
سیستم تخلیه نهایی از همه این تجهیزات تشکیل شده و هدفش کنترل انتشار گازهای مضر به محیط زیست و کاهش سطح صداست.
اگزاست یا اگزوز، قسمتی از سیستم تخلیه موتور است که مسئول تخلیه گازهای خروجی از محفظه احتراق می‌باشد. وظیفه اصلی اگزاست، خارج کردن گازهای احتراقی ناشی از فرآیند احتراق از موتور و انتقال آنها به جو محیط است.
قطعات اصلی اگزاست عبارتند از:
لوله اگزاست (Exhaust Pipe):
این لوله گازهای خروجی را از سیلندرها به اگزاست انتقال می‌دهد.
سیلنسر (Muffler):
سیلنسر ب گازهای خروجی را کاهش می‌دهد و صدای موتور را کنترل می‌کند. این قطعه معمولاً برای کاهش نویز و صداهای ایجاد شده توسط گازهای خروجی موتور استفاده می‌شود.
اگزاست اصلی (Main Exhaust):
اینبخش از اگزاست مسئول تخلیه نهایی گازهای خروجی به جو محیط است. شکل و ساختار آن بر اساس نیازهای عملکرد و استانداردهای زیست‌محیطی طراحی می‌شود.
اگزاست با تخلیه گازهای سوخت به جو محیط کمک می‌کند تا محیط زیست تا حد ممکن از آلودگی جلوگیری شود.
. سایلنسر یا تیونینگ (Silencer) یک قسمت از سیستم تخلیه موتور است و مسئول کاهش نویز و صداهای تولید شده توسط گازهای خروجی موتور می‌باشد. این قطعه معمولاً از چندین قسمت تشکیل شده است:
بدنه سایلنسر (Silencer Body):
بدنه اصلی سایلنسر که وظیفه حاشیه گیری و کاهش فشار صداها را دارد.
مته‌ها یا پرفره‌ها (Baffles or Perforations):
مته‌ها یا پرفره‌ها در داخل سایلنسر قرار گرفته‌اند و به کاهش فشار و انتقال صداها به‌صورت متوسط کمک می‌کنند.
الیاف صوتی (Sound Absorbing Materials):
استفاده از الیاف صوتی درون سایلنسر به کاهش و جذب صداهای تولید شده کمک می‌کند.
دیواره‌های عایق حرارتی (Heat Insulating Walls):
برخی از سایلنسرها دارای دیواره‌های عایق حرارتی هستند تا از انتقال گرما به سایر قسمت‌ها جلوگیری شود.
مخازن صدا (Resonators):
برخی از سایلنسرها دارای مخازن صدا هستند که به تنظیم و کاهش ارتعاشات صداها کمک می‌کنند.
ترکیب این قطعات با یکدیگر باعث می‌شود تا سایلنسر به‌طور کلی صداهای تولید شده توسط موتور را کاهش دهد و صدای خروجی موتور به حداقل برسد.
در یک موتور توربوفن، که از دو کمپرسور (High-Pressure Compressor و Low-Pressure Compressor) و دو توربین (High-Pressure Turbine و Low-Pressure Turbine) تشکیل شده است، فرآیند چرخش و گردش توسط توربین‌ها و کمپرسورها انجام می‌شود.
H.P. Compressor (High-Pressure Compressor):
این کمپرسور مسئول افزایش فشار هوای ورودی به موتور است. هوا از محیط خارجی وارد H.P. Compressor می‌شود و تحت فشار افزایش می‌یابد.
L.P. Compressor (Low-Pressure Compressor):
پس از عبور از H.P. Compressor، هوا وارد L.P. Compressor می‌شود تا در اینجا نیز فشار آن افزایش یابد.
H.P. Turbine (High-Pressure Turbine):
هوا پس از عبور از کمپرسورها، به H.P. Turbine می‌رسد و این توربین با چرخش به دلیل فشار هوا، انرژی را به محور کمپرسور منتقل می‌کند.
L.P. Turbine (Low-Pressure Turbine):
هوا پس از عبور از H.P. Turbine به L.P. Turbine می‌رسد. این توربین نیز به واسطه چرخش، انرژی را به محور L.P. Compressor منتقل می‌کند.
این چرخه مدام ادامه می‌یابد و هوا به طور چرخشی توسط کمپرسورها و توربین‌ها در موتور توربوفن چرخش می‌کند. این فرآیند باعث افزایش فشار هوا و تولید انرژی جهت حرکت سیستم می‌شود.
H.P. Compressor یا High-Pressure Compressor کمپرسوری است که مسئول افزایش فشار هوا در یک موتور توربوفن یا هواپیما می‌باشد. این کمپرسور به ورودی هوا از محیط خارجی می‌پردازد و فشار آن را افزایش می‌دهد.
در یک موتور توربوفن، هوا به دو مرحله کمپرسوری تحت عنوان H.P. Compressor (High-Pressure Compressor) و L.P. Compressor (Low-Pressure Compressor) می‌گذرد. H.P. Compressor معمولاً در مرحله اول و با فشار بالا و درجه حرارت بالا، هوا را فشرده می‌کند و آماده می‌کند تا به مراحل بعدی از سیستم توربوفن منتقل شود.
این کمپرسورها جزئی از سیستم اصلی موتور توربوفن هستند و نقش بسیار حیاتی در افزایش فشار هوا و ایجاد چرخه جریان هوای موثر برای تولید نیرو و حرکت در سیستم دارند.
H.P. Compressor یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است و شامل چندین قطعه و اجزای مهم می‌شود. البته برای اطمینان از دقت و کامل بودن اطلاعات، نیاز به نگاه به نقشه‌ها و جزئیات دقیق موتور مربوطه دارید. اما در کل، قطعات مهمی که در H.P. Compressor وجود دارند عبارتند از:
پره‌های کمپرسور (Compressor Blades): قطعاتی هستند که هوا را به داخل کمپرسور جذب می‌کنند و آن را با افزایش فشار به سمت مراحل بعدی هدایت می‌کنند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disk): دیسک مرکزی که پره‌های کمپرسور روی آن نصب شده‌اند و به چرخش آنها اجازه می‌دهد.
اتصالات (Shafts): شافت‌های متصل به دیسک کمپرسور که انتقال چرخش از کمپرسور به سایر اجزای موتور را فراهم می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): سیستمی از حلقه‌ها و سیل‌ها که جلوی نشتی هوا به سمت خارج از کمپرسور را می‌گیرد.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): سیستمی برای خنک‌کردن قطعات کمپرسور که در دماهای بالا به علت فشار و چرخش سریع گرم می‌شوند.
این قطعات همگی با همکاری و هماهنگی، هوا را با افزایش فشار به سمت توربین‌ها و سایر بخش‌های موتور هدایت می‌کنند.
L.P. Compressor یا Low-Pressure Compressor کمپرسوری است که در سیستم توربوفن یک موتور هواپیما نقش دارد و مسئول افزایش فشار هوا در مرحله‌ی پایین‌تر (Low-Pressure) می‌باشد. این کمپرسور جزء اصلی سیستم توربوفن است که هوا را از محیط خارجی جذب کرده و فشار آن را افزایش می‌دهد.
قطعات مهم L.P. Compressor شامل:
پره‌های کمپرسور (Compressor Blades): مانند H.P. Compressor، پره‌های کمپرسور در L.P. Compressor نیز مسئول جذب هوا و افزایش فشار آن هستند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disk): دیسک مرکزی که پره‌های کمپرسور روی آن نصب شده‌اند و به چرخش آنها اجازه می‌دهد.
اتصالات (Shafts): شافت‌های متصل به دیسک کمپرسور که انتقال چرخش از کمپرسور به سایر اجزای موتور را فراهم می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): برای جلوگیری از نشتی هوا به سمت خارج از کمپرسور.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): سیستمی که قطعات کمپرسور را در دماهای بالا خنک می‌کند.
L.P. Compressor همچنان به ترتیب هوا را به مراحل بعدی از سیستم توربوفن منتقل می‌کند و در ترکیب با H.P. Compressor به تولید نیرو و حرکت در موتور کمک می‌کند.
L.P. Compressor شامل چندین قطعه و اجزای مهم است که به هماهنگی با یکدیگر عملکرد کمپرسور و سیستم توربوفن را فراهم می‌کنند. در ادامه برخی از قطعات و اجزای مهم L.P. Compressor آورده شده‌اند:
پره‌های کمپرسور (Compressor Blades): این پره‌ها در L.P. Compressor وظیفه دارند هوا را جذب کرده و فشار آن را افزایش دهند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disk): دیسک مرکزی که پره‌های کمپرسور را به خود متصل کرده و چرخش آن ایجاد می‌کند.
اتصالات (Shafts): شافت‌های متصل به دیسک کمپرسور که انتقال چرخش از کمپرسور به سایر اجزای موتور را فراهم می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): این سیستم از حلقه‌ها و سیل‌ها برای جلوگیری از نشتی هوا به سمت خارج از کمپرسور استفاده می‌کند.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): برای حفظ دمای قطعات کمپرسور در حد مطلوب، یک سیستم خنک‌کننده در نظر گرفته می‌شود.
این اجزا به همراه همکاری با H.P. Compressor و سایر اجزای موتور، فشار هوا را افزایش می‌دهند و اقدام به ایجاد چرخه جریان هوای موثر برای تولید نیرو و حرکت می‌نمایند.
H.P. Turbine یا High-Pressure Turbine یکی از اجزای اساسی موتور توربوفن است که نقش حیاتی در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی برای تولید نیرو و حرکت دارد. این توربین در مرحلهٔ پایین‌تر (High-Pressure) سیستم توربوفن واقع شده و با چرخش تولید شده توسط گازهای سوخت، شفت‌ها را به چرخش در می‌آورد.
قطعات و اجزای H.P. Turbine شامل:
پالت‌ها (Blades): پالت‌های توربین که به دلیل تأثیر گازهای سوخت، به چرخش درآمده و انرژی مکانیکی را تولید می‌کنند.
دیسک توربین (Turbine Disk): دیسک مرکزی که پالت‌های توربین را به خود متصل کرده و امکان چرخش آنها را فراهم می‌کند.
شفت‌ها (Shafts): شفت‌های متصل به دیسک توربین که انرژی مکانیکی تولید شده توسط توربین را به سایر اجزای موتور منتقل می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): برای جلوگیری از نشتی گازهای سوخت به سمت خارج از توربین.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): برای خنک‌کردن قطعات توربین که به دلیل دمای بالا به گرما معرض هستند.
H.P. Turbine با چرخش پالت‌های توربین انرژی مکانیکی را به سیستم توربوفن منتقل می‌کند و برای حرکت و تولید نیرو در موتور توربوفن اساسی است.
پالت‌ها (Blades) در H.P. Turbine نقش بسیار حیاتی دارند. این پالت‌ها جزء اصلی توربین هستند و در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی برای تولید نیرو و حرکت سیستم توربوفن موتور توربوجت نقش دارند.
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

ویژگی‌ها و عملکرد پالت‌ها عبارتند از:
طراحی خاص: پالت‌ها به طور دقیق و با توجه به اصول هوافضا طراحی شده‌اند تا بهترین کارایی را در تبدیل انرژی از گازهای سوخت به انرژی مکانیکی داشته باشند.
مقاومت حرارتی: زیرا در توربین دمای بالا وجود دارد، پالت‌ها باید مقاومت حرارتی مناسبی داشته باشند تا از آسیب به ساختار آنها جلوگیری کنند.
تعداد و شکل: تعداد و شکل پالت‌ها بستگی به طراحی خاص هر توربین دارد و بر اساس نیازهای عملکرد موتور و توربوفن تنظیم می‌شود.
مواد ساخت: پالت‌ها از مواد مقاوم و سبک ساخته می‌شوند؛ این مواد ممکن است شامل آلیاژهای نیکل، تیتانیوم، یا فولادهای خاص باشد.
پالت‌ها با چرخش در داخل توربین تبدیل انرژی جنبش گازهای سوخت به انرژی مکانیکی می‌شوند و این انرژی به سیستم توربوفن منتقل می‌شود تا نیرو و حرکت تولید شود.
L.P. Turbine یا Low-Pressure Turbine یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است که در مرحلهٔ پایین‌تر (Low-Pressure) سیستم توربوفن قرار دارد. این توربین نقش مهمی در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی برای تولید نیرو و حرکت دارد.
قطعات و اجزای L.P. Turbine شامل:
پالت‌ها (Blades): پالت‌های توربین که به دلیل تأثیر گازهای سوخت به چرخش درآمده و انرژی مکانیکی را تولید می‌کنند.
دیسک توربین (Turbine Disk): دیسک مرکزی که پالت‌های توربین را به خود متصل کرده و امکان چرخش آنها را فراهم می‌کند.
شفت‌ها (Shafts): شفت‌های متصل به دیسک توربین که انرژی مکانیکی تولید شده توسط توربین را به سایر اجزای موتور منتقل می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): برای جلوگیری از نشتی گازهای سوخت به سمت خارج از توربین.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): برای خنک‌کردن قطعات توربین که به دلیل دمای بالا به گرما معرض هستند.
L.P. Turbine همچنان در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی نقش داشته و از این انرژی برای تولید نیرو و حرکت در موتور توربوفن استفاده می‌شود.
سیستم حلقه‌های سطحی در توربین‌های هواپیما مانند یک حلقه یا لایه اطراف سطح توربین قرار دارند. هدف اصلی این حلقه‌ها، جلوگیری از نشتی گازهای سوخت از محفظه توربین به خارج از سیستم موتور است. این نشتی ممکن است علاوه بر افت دما، عملکرد توربین را تحت تأثیر قرار دهد و افزایش مصرف سوخت و کاهش کارایی موتور را ایجاد کند.
این حلقه‌ها از مواد مقاوم به دما و فشار ساخته می‌شوند تا با شرایط سخت محیط داخل توربین سازگار باشند. همچنین، طراحی دقیق این حلقه‌ها به منظور حفظ چرخش صحیح توربین و جلوگیری از فرسایش ناشی از تماس مستقیم با گازهای سوخت اهمیت دارد.
به طور خلاصه، سیستم حلقه‌های سطحی در توربین‌های هواپیما جهت کنترل نشتی گازهای سوخت از محفظه توربین و بهبود عملکرد سیستم توربوفن بکار می‌رود.
. ایمپلر کمپرسور (Compressor Impeller) یکی از اجزای مهم در سیستم کمپرسور موتور جت است. این قطعه در داخل کمپرسور واقع شده و نقش اساسی در فشرده‌سازی هوا دارد.
ایمپلر کمپرسور یا چرخ کمپرسور، یک قطعه مهم در مرکز کمپرسور موتور جت است. این چرخ به شکل یک پره دایره‌ای طراحی شده است و در داخل محفظه کمپرسور قرار دارد. وظیفه اصلی ایمپلر کمپرسور، جمع‌آوری و فشرده کردن هوا است.
این چرخ با چرخش سریع، هوا را به سمت محفظه کمپرسور جذب می‌کند و به صورت متناوب فشرده می‌کند. این فشرده‌سازی هوا اولیه مرحلهٔ اول فرآیند در موتور جت است و به افزایش فشار هوا کمک می‌کند تا در مراحل بعدی از موتور، از جمله محفظه احتراق، استفاده شود.
بنابراین، ایمپلر کمپرسور یکی از عناصر اصلی در افزایش فشار هوا در موتور جت می‌باشد.
اجزای ایمپلر کمپرسور (Compressor Impeller) شامل:
پره‌ها (Blades): پره‌هایی که در چرخش ایمپلر نقش دارند و هوا را به داخل کمپرسور جذب می‌کنند.
دیسک (Disk): دیسک مرکزی که پره‌ها به آن متصل می‌شوند و با چرخش ایمپلر، هوا را به داخل محفظه کمپرسور می‌فرستد.
شفت (Shaft): شفتی که ایمپلر روی آن نصب شده و با چرخش آن، پره‌ها به حرکت درآمده و هوا را به سمت جلوی موتور جت فشرده می‌کند.
ایمپلر کمپرسور همراه با دیگر اجزای کمپرسور، نقش اساسی در فرآیند فشرده‌سازی هوا در موتور جت دارد. این فشرده‌سازی اولیه هوا، مرحله مهمی است که برای افزایش فشار و دما، و در نهایت افزایش کارایی موتور جت ضروری است.
(Impeller) و دیفیوزر (Diffuser) دو اجزای مهم در سیستم کمپرسور موتور جت هستند. این دو قطعه با همکاری، نقش مهمی در فرآیند فشرده‌سازی هوا ایفا می‌کنند.
(Impeller):
پره‌ها (Blades): پره‌هایی که در اطراف دیسک قرار دارند و با چرخش، هوا را به سمت محفظه کمپرسور جذب می‌کنند.
دیسک (Disk): دیسک مرکزی که پره‌ها به آن متصل می‌شوند و با چرخش آهنگساز، هوا را به داخل محفظه کمپرسور می‌فرستد.
دیفیوزر (Diffuser):
ساختارهای مختلف: دیفیوزر یک ساختار طراحی شده است که هوا را از آهنگساز به محفظه کمپرسور ارسال می‌کند و فشار هوا را افزایش می‌دهد.
کانال‌ها: دیفیوزر شامل کانال‌ها یا لوله‌هایی است که هوا از آنها عبور کرده و در نتیجه افزایش فشار را تجربه می‌کند.
با چرخش، هوا را به داخل کمپرسور می‌کشد و دیفیوزر با افزایش فشار، هوا را برای مراحل بعدی موتور جت آماده می‌کند. این دو عنصر با همکاری در فرآیند فشرده‌سازی و افزایش فشار، عملکرد موتور را بهبود می‌بخشند.
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

نازل (Injector) در موتورهای داخلسوز یا احتراق داخلی، قطعه‌ای است که سوخت را به دقت و به شکلهای خاص به محفظه احتراق تزریق می‌کند. در موتورهای دیزل، نازل به تزریق سوخت به دقت در داخل محفظه احتراق مشغول است، در حالیکه در موتورهای بنزینی، نازل برای تزریق سوخت به دقت به محفظه احتراق یا منیفولد سوخت متصل می‌شود. نازل وابسته به نوع موتور و سیستم سوخت‌رسانی طراحی می‌شود تا سوخت به نحو احسن و با دقت به محفظه احتراق تزریق شود.
دیواره‌های عایق حرارتی
دیواره‌های عایق حرارتی در محفظه احتراق یک موتور، به منظور کاهش انتقال حرارت از داخل محفظه به محیط خارجی، استفاده می‌شوند. این دیوارها عمدتاً از مواد عایق حرارتی ساخته می‌شوند تا حرارت تولید شده در فرآیند احتراق به سایر قسمت‌ها منتقل نشود و به بهره‌وری موتور کمک کند.
دیواره‌های عایق حرارتی می‌توانند شامل لایه‌هایی از مواد مقاوم به حرارت مانند کرمیک، فایبرگلاس، یا متریال‌های عایق حرارتی متنوع باشند. هدف از استفاده از این دیوارها، حفظ دمای مناسب درون محفظه احتراق برای بهینه‌سازی عملکرد موتور است.
کمپرسورهای دوتکه‌ای که یکی H.P. Compressor و دیگری L.P. Compressor می‌باشد، توسط تورینهایی که یکی H.P. Turbine و دیگری L.P. Turbine است، می‌گردند.
در یک موتور توربوفن، که از دو کمپرسور (High-Pressure Compressor و Low-Pressure Compressor) و دو توربین (High-Pressure Turbine و Low-Pressure Turbine) تشکیل شده است، فرآیند چرخش و گردش توسط توربین‌ها و کمپرسورها انجام می‌شود.
H.P. Compressor (High-Pressure Compressor):
این کمپرسور مسئول افزایش فشار هوای ورودی به موتور است. هوا از محیط خارجی وارد H.P. Compressor می‌شود و تحت فشار افزایش می‌یابد.
L.P. Compressor (Low-Pressure Compressor):
پس از عبور از H.P. Compressor، هوا وارد L.P. Compressor می‌شود تا در اینجا نیز فشار آن افزایش یابد.
H.P. Turbine (High-Pressure Turbine):
هوا پس از عبور از کمپرسورها، به H.P. Turbine می‌رسد و این توربین با چرخش به دلیل فشار هوا، انرژی را به محور کمپرسور منتقل می‌کند.
L.P. Turbine (Low-Pressure Turbine):
هوا پس از عبور از H.P. Turbine به L.P. Turbine می‌رسد. این توربین نیز به واسطه چرخش، انرژی را به محور L.P. Compressor منتقل می‌کند.
این چرخه مدام ادامه می‌یابد و هوا به طور چرخشی توسط کمپرسورها و توربین‌ها در موتور توربوفن چرخش می‌کند. این فرآیند باعث افزایش فشار هوا و تولید انرژی جهت حرکت سیستم می‌شود.
H.P. Compressor یا High-Pressure Compressor کمپرسوری است که مسئول افزایش فشار هوا در یک موتور توربوفن یا هواپیما می‌باشد. این کمپرسور به ورودی هوا از محیط خارجی می‌پردازد و فشار آن را افزایش می‌دهد.
در یک موتور توربوفن، هوا به دو مرحله کمپرسوری تحت عنوان H.P. Compressor (High-Pressure Compressor) و L.P. Compressor (Low-Pressure Compressor) می‌گذرد. H.P. Compressor معمولاً در مرحله اول و با فشار بالا و درجه حرارت بالا، هوا را فشرده می‌کند و آماده می‌کند تا به مراحل بعدی از سیستم توربوفن منتقل شود.
این کمپرسورها جزئی از سیستم اصلی موتور توربوفن هستند و نقش بسیار حیاتی در افزایش فشار هوا و ایجاد چرخه جریان هوای موثر برای تولید نیرو و حرکت در سیستم دارند.
H.P. Compressor یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است و شامل چندین قطعه و اجزای مهم می‌شود. البته برای اطمینان از دقت و کامل بودن اطلاعات، نیاز به نگاه به نقشه‌ها و جزئیات دقیق موتور مربوطه دارید. اما در کل، قطعات مهمی که در H.P. Compressor وجود دارند عبارتند از:
پره‌های کمپرسور (Compressor Blades): قطعاتی هستند که هوا را به داخل کمپرسور جذب می‌کنند و آن را با افزایش فشار به سمت مراحل بعدی هدایت می‌کنند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disk): دیسک مرکزی که پره‌های کمپرسور روی آن نصب شده‌اند و به چرخش آنها اجازه می‌دهد.
اتصالات (Shafts): شافت‌های متصل به دیسک کمپرسور که انتقال چرخش از کمپرسور به سایر اجزای موتور را فراهم می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): سیستمی از حلقه‌ها و سیل‌ها که جلوی نشتی هوا به سمت خارج از کمپرسور را می‌گیرد.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): سیستمی برای خنک‌کردن قطعات کمپرسور که در دماهای بالا به علت فشار و چرخش سریع گرم می‌شوند.
این قطعات همگی با همکاری و هماهنگی، هوا را با افزایش فشار به سمت توربین‌ها و سایر بخش‌های موتور هدایت می‌کنند.
L.P. Compressor یا Low-Pressure Compressor کمپرسوری است که در سیستم توربوفن یک موتور هواپیما نقش دارد و مسئول افزایش فشار هوا در مرحله‌ی پایین‌تر (Low-Pressure) می‌باشد. این کمپرسور جزء اصلی سیستم توربوفن است که هوا را از محیط خارجی جذب کرده و فشار آن را افزایش می‌دهد.
قطعات مهم L.P. Compressor شامل:
پره‌های کمپرسور (Compressor Blades): مانند H.P. Compressor، پره‌های کمپرسور در L.P. Compressor نیز مسئول جذب هوا و افزایش فشار آن هستند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disk): دیسک مرکزی که پره‌های کمپرسور روی آن نصب شده‌اند و به چرخش آنها اجازه می‌دهد.
اتصالات (Shafts): شافت‌های متصل به دیسک کمپرسور که انتقال چرخش از کمپرسور به سایر اجزای موتور را فراهم می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): برای جلوگیری از نشتی هوا به سمت خارج از کمپرسور.
یستم خنک‌کننده (Cooling System): سیستمی که قطعات کمپرسور را در دماهای بالا خنک می‌کند.
L.P. Compressor همچنان به ترتیب هوا را به مراحل بعدی از سیستم توربوفن منتقل می‌کند و در ترکیب با H.P. Compressor به تولید نیرو و حرکت در موتور کمک می‌کند.
L.P. Compressor شامل چندین قطعه و اجزای مهم است که به هماهنگی با یکدیگر عملکرد کمپرسور و سیستم توربوفن را فراهم می‌کنند. در ادامه برخی از قطعات و اجزای مهم L.P. Compressor آورده شده‌اند:
پره‌های کمپرسور (Compressor Blades): این پره‌ها در L.P. Compressor وظیفه دارند هوا را جذب کرده و فشار آن را افزایش دهند.
دیسک کمپرسور (Compressor Disk): دیسک مرکزی که پره‌های کمپرسور را به خود متصل کرده و چرخش آن ایجاد می‌کند.
اتصالات (Shafts): شافت‌های متصل به دیسک کمپرسور که انتقال چرخش از کمپرسور به سایر اجزای موتور را فراهم می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): این سیستم از حلقه‌ها و سیل‌ها برای جلوگیری از نشتی هوا به سمت خارج از کمپرسور استفاده می‌کند.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): برای حفظ دمای قطعات کمپرسور در حد مطلوب، یک سیستم خنک‌کننده در نظر گرفته می‌شود.
این اجزا به همراه همکاری با H.P. Compressor و سایر اجزای موتور، فشار هوا را افزایش می‌دهند و اقدام به ایجاد چرخه جریان هوای موثر برای تولید نیرو و حرکت می‌نمایند.
H.P. Turbine یا High-Pressure Turbine یکی از اجزای اساسی موتور توربوفن است که نقش حیاتی در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی برای تولید نیرو و حرکت دارد. این توربین در مرحلهٔ پایین‌تر (High-Pressure) سیستم توربوفن واقع شده و با چرخش تولید شده توسط گازهای سوخت، شفت‌ها را به چرخش در می‌آورد.
قطعات و اجزای H.P. Turbine شامل:
پالت‌ها (Blades): پالت‌های توربین که به دلیل تأثیر گازهای سوخت، به چرخش درآمده و انرژی مکانیکی را تولید می‌کنند.
دیسک توربین (Turbine Disk): دیسک مرکزی که پالت‌های توربین را به خود متصل کرده و امکان چرخش آنها را فراهم می‌کند.
شفت‌ها (Shafts): شفت‌های متصل به دیسک توربین که انرژی مکانیکی تولید شده توسط توربین را به سایر اجزای موتور منتقل می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): برای جلوگیری از نشتی گازهای سوخت به سمت خارج از توربین.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): برای خنک‌کردن قطعات توربین که به دلیل دمای بالا به گرما معرض هستند.
H.P. Turbine با چرخش پالت‌های توربین انرژی مکانیکی را به سیستم توربوفن منتقل می‌کند و برای حرکت و تولید نیرو در موتور توربوفن اساسی است.
پالت‌ها (Blades) در H.P. Turbine نقش بسیار حیاتی دارند. این پالت‌ها جزء اصلی توربین هستند و در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی برای تولید نیرو و حرکت سیستم توربوفن موتور توربوجت نقش دارند.
ویژگی‌ها و عملکرد پالت‌ها عبارتند از:
`طراحی خاص: پالت‌ها به طور دقیق و با توجه به اصول هوافضا طراحی شده‌اند تا بهترین کارایی را در تبدیل انرژی از گازهای سوخت به انرژی مکانیکی داشته باشند.
مقاومت حرارتی: زیرا در توربین دمای بالا وجود دارد، پالت‌ها باید مقاومت حرارتی مناسبی داشته باشند تا از آسیب به ساختار آنها جلوگیری کنند.
تعداد و شکل: تعداد و شکل پالت‌ها بستگی به طراحی خاص هر توربین دارد و بر اساس نیازهای عملکرد موتور و توربوفن تنظیم می‌شود.
مواد ساخت: پالت‌ها از مواد مقاوم و سبک ساخته می‌شوند؛ این مواد ممکن است شامل آلیاژهای نیکل، تیتانیوم، یا فولادهای خاص باشد.
پالت‌ها با چرخش در داخل توربین تبدیل انرژی جنبش گازهای سوخت به انرژی مکانیکی می‌شوند و این انرژی به سیستم توربوفن منتقل می‌شود تا نیرو و حرکت تولید شود.
L.P. Turbine یا Low-Pressure Turbine یکی از اجزای اصلی موتور توربوفن است که در مرحلهٔ پایین‌تر (Low-Pressure) سیستم توربوفن قرار دارد. این توربین نقش مهمی در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی برای تولید نیرو و حرکت دارد.
قطعات و اجزای L.P. Turbine شامل:
پالت‌ها (Blades): پالت‌های توربین که به دلیل تأثیر گازهای سوخت به چرخش درآمده و انرژی مکانیکی را تولید می‌کنند.
دیسک توربین (Turbine Disk): دیسک مرکزی که پالت‌های توربین را به خود متصل کرده و امکان چرخش آنها را فراهم می‌کند.
شفت‌ها (Shafts): شفت‌های متصل به دیسک توربین که انرژی مکانیکی تولید شده توسط توربین را به سایر اجزای موتور منتقل می‌کنند.
سیستم حلقه‌های سطحی (Sealing System): برای جلوگیری از نشتی گازهای سوخت به سمت خارج از توربین.
سیستم خنک‌کننده (Cooling System): برای خنک‌کردن قطعات توربین که به دلیل دمای بالا به گرما معرض هستند.
L.P. Turbine همچنان در تبدیل انرژی گازهای سوخت به انرژی مکانیکی نقش داشته و از این انرژی برای تولید نیرو و حرکت در موتور توربوفن استفاده می‌شود.
سیستم حلقه‌های سطحی در توربین‌های هواپیما نقش مهمی در کنترل نشتی گازهای سوخت دارد. این حلقه‌ها برای جلوگیری از نشتی گازهای سوخت از سطح توربین و افت دما در ساختار توربین اهمیت دارند.
سیستم حلقه‌های سطحی در توربین‌های هواپیما مانند یک حلقه یا لایه اطراف سطح توربین قرار دارند. هدف اصلی این حلقه‌ها، جلوگیری از نشتی گازهای سوخت از محفظه توربین به خارج از سیستم موتور است. این نشتی ممکن است علاوه بر افت دما، عملکرد توربین را تحت تأثیر قرار دهد و افزایش مصرف سوخت و کاهش کارایی موتور را ایجاد کند.
این حلقه‌ها از مواد مقاوم به دما و فشار ساخته می‌شوند تا با شرایط سخت محیط داخل توربین سازگار باشند. همچنین، طراحی دقیق این حلقه‌ها به منظور حفظ چرخش صحیح توربین و جلوگیری از فرسایش ناشی از تماس مستقیم با گازهای سوخت اهمیت دارد.
به طور خلاصه، سیستم حلقه‌های سطحی در توربین‌های هواپیما جهت کنترل نشتی گازهای سوخت از محفظه توربین و بهبود عملکرد سیستم توربوفن بکار می‌رود.
ایمپلر کمپرسور یا چرخ کمپرسور، یک قطعه مهم در مرکز کمپرسور موتور جت است. این چرخ به شکل یک پره دایره‌ای طراحی شده است و در داخل محفظه کمپرسور قرار دارد. وظیفه اصلی ایمپلر کمپرسور، جمع‌آوری و فشرده کردن هوا است.
این چرخ با چرخش سریع، هوا را به سمت محفظه کمپرسور جذب می‌کند و به صورت متناوب فشرده می‌کند. این فشرده‌سازی هوا اولیه مرحلهٔ اول فرآیند در موتور جت است و به افزایش فشار هوا کمک می‌کند تا در مراحل بعدی از موتور، از جمله محفظه احتراق، استفاده شود.
بنابراین، ایمپلر کمپرسور یکی از عناصر اصلی در افزایش فشار هوا در موتور جت می‌باشد.
قطعاتش چیه
اجزای ایمپلر کمپرسور (Compressor Impeller) شامل:
پره‌ها (Blades): پره‌هایی که در چرخش ایمپلر نقش دارند و هوا را به داخل کمپرسور جذب می‌کنند.
دیسک (Disk): دیسک مرکزی که پره‌ها به آن متصل می‌شوند و با چرخش ایمپلر، هوا را به داخل محفظه کمپرسور می‌فرستد.
شفت (Shaft): شفتی که ایمپلر روی آن نصب شده و با چرخش آن، پره‌ها به حرکت درآمده و هوا را به سمت جلوی موتور جت فشرده می‌کند.
ایمپلر کمپرسور همراه با دیگر اجزای کمپرسور، نقش اساسی در فرآیند فشرده‌سازی هوا در موتور جت دارد. این فشرده‌سازی اولیه هوا، مرحله مهمی است که برای افزایش فشار و دما، و در نهایت افزایش کارایی موتور جت ضروری است.
ایمپلر و دیفیوزر
ایمپلر (Impeller) و دیفیوزر (Diffuser) دو اجزای مهم در سیستم کمپرسور موتور جت هستند. این دو قطعه با همکاری، نقش مهمی در فرآیند فشرده‌سازی هوا ایفا می‌کنند.
ایمپلر (Impeller):
پره‌ها (Blades): پره‌هایی که در اطراف دیسک قرار دارند و با چرخش، هوا را به سمت محفظه کمپرسور جذب می‌کنند.
دیسک (Disk): دیسک مرکزی که پره‌ها به آن متصل می‌شوند و با چرخش ایمپلر هوا را به داخل محفظه کمپرسور می‌فرستد.
دیفیوزر (Diffuser):
ساختارهای مختلف: دیفیوزر یک ساختار طراحی شده است که هوا را از ایمپلر به محفظه کمپرسور ارسال می‌کند و فشار هوا را افزایش می‌دهد.
کانال‌ها: دیفیوزر شامل کانال‌ها یا لوله‌هایی است که هوا از آنها عبور کرده و در نتیجه افزایش فشار را تجربه می‌کند.
ایمپلر با چرخش، هوا را به داخل کمپرسور می‌کشد و دیفیوزر با افزایش فشار، هوا را برای مراحل بعدی موتور جت آماده می‌کند. این دو عنصر با همکاری در فرآیند فشرده‌سازی و افزایش فشار، عملکرد موتور را بهبود می‌بخشند.
گزاست (Exhaust) یکی از اجزای اصلی موتورهای جت است که نقش حیاتی در فرآیند تخلیه گازهای احتراقی از محفظه احتراق دارد. اجزای اگزاست شامل موارد زیر می‌شوند:
لوله اگزاست (Exhaust Pipe): لوله ای که گازهای خروجی از محفظه احتراق را به سمت خارج از موتور جت هدایت می‌کند.
سیلنسر (Muffler): یک قطعه مهم که برای کاهش صداهای ناشی از گازهای خروجی موتور استفاده می‌شود. سیلنسر با تغییر جهت و شکل گازها، صداها را کاهش می‌دهد.
اگزاست اصلی (Main Exhaust): این بخش از اگزاست مسئول تخلیه نهایی گازهای خروجی به جو محیط است. شکل و ساختار آن بر اساس استانداردهای زیست‌محیطی و نیازهای عملکرد طراحی می‌شود.
لوله‌ها و کانال‌ها: لوله‌ها و کانال‌ها برای هدایت گازهای خروجی به سمت خارج از موتور جت و ایجاد جریان بهینه آنها در اگزاست استفاده می‌شوند.
اگزاست به عنوان بخشی از سیستم تخلیه، نقش مهمی در بهبود عملکرد موتور و کاهش انتشار آلاینده‌ها دارد. این سیستم باید به‌طور موثر و با کارایی بالا گازهای خروجی را از محفظه احتراق به محیط خارج کند.
قطعات موتور توربوفن:
کمپرسور:
ایمپلر (Impeller)
دیفیوزر (Diffuser)
توربین:
دیسک توربین (Turbine Disk)
پروفیل‌های دیسک توربین (Turbine Blade Profiles)
قرقره‌ها یا روکش‌های توربین (Turbine Shrouds)
شفت:
شفت کمپرسور (Compressor Shaft)
شفت توربین (Turbine Shaft)
محفظه احتراق:
لنزها (Combustor Liners)
حلقه‌های سطحی (Combustor Rings)
شمع‌های احتراق (Spark Plugs)
سوئیچ‌های احتراق (Igniters)
سیستم خنک‌کننده:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده (Cooling Pipes and Channels)
ردیف‌های خنک‌کننده (Cooling Fins)
قطعات سیستم تخلیه:
لوله اگزاست (Exhaust Pipe):
لوله اصلی تخلیه
شاخه‌های جانبی
سیلنسر (Muffler):
دیواره‌های عایق حرارتی (Heat Shield Walls)
پرفره‌ها یا مته‌ها (Perforations or Baffles)
اگزاست اصلی (Main Exhaust):
لوله‌ها و کانال‌های اصلی تخلیه
دیفیوزر تخلیه (Exhaust Diffuser)
کمباسشن چمبر (Combustion Chamber):
پالت‌های داخلی
پالت‌های خارجی
تیوتینگ (Tuning Cones)
سایر قطعات:
لوله‌ها و کانال‌های اتصال
فلنج‌ها (Flanges)
بلبرینگ‌ها (Bearings)
رولمنت‌ها (Rollments)
سیستم جرقه‌زنی (Spark Ignition System)
اطلاعات بیشتر در مورد هر یک از این قطعات و اجزای موتور توربوفن و سیستم تخلیه را می‌توان با توجه به نوع و مدل موتورها دنبال کرد.
قطعات موتور توربوفن:
کمپرسور:
ایمپلر: یک دیسک با پره‌هایی که هوا را می‌کشد.
دیفیوزر: قسمتی که هوا را فشرده و به توربین می‌فرستد.
توربین:
دیسک توربین: دیسکی که به آن پره‌های توربین وصل هستند.
پروفیل‌های دیسک توربین: پره‌هایی که بر روی دیسک توربین نصب شده‌اند.
قرقره‌ها یا روکش‌های توربین: بخشی که پره‌های توربین را محافظت می‌کند.
شفت:
شفت کمپرسور: اتصال بین کمپرسور و توربین.
شفت توربین: شفتی که توربین به آن متصل است.
محفظه احتراق:
لنزها: بخش‌هایی که در آن سوخت به اشتعال می‌رسد.
حلقه‌های سطحی: قسمتی که در آن هوا و سوخت مخلوط می‌شوند.
شمع‌های احتراق: برای آغاز فرآیند احتراق.
سیستم خنک‌کننده:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده: برای خنک کردن بخش‌های موتور.
ردیف‌های خنک‌کننده: برای افزایش مساحت تماس با هوا.
قطعات سیستم تخلیه:
لوله اگزاست:
لوله اصلی تخلیه: برای هدایت گازهای خروجی از موتور.
شاخه‌های جانبی: لوله‌هایی که از ساید موتور ترکیب می‌شوند.
سیلنسر:
دیواره‌های عایق حرارتی: جلوگیری از انتقال حرارت به اطراف.
پرفره‌ها یا مته‌ها: برای کاهش صداهای تولید شده توسط گازهای خروجی.
اگزاست اصلی:
لوله‌ها و کانال‌های اصلی تخلیه: برای هدایت گازهای خروجی.
دیفیوزر تخلیه: برای کنترل جریان گازها.
کمباسشن چمبر:
پالت‌های داخلی و خارجی: برای مخلوط کردن هوا و سوخت.
تیوتینگ: قطعه‌ای برای بهینه‌سازی عملکرد.
سایر قطعات:
لوله‌ها و کانال‌های اتصال: برای اتصال مختلف بخش‌ها.
فلنج‌ها: برای اتصال به قطعات دیگر.
بلبرینگ‌ها: برای حمایت از شفت‌ها.
رولمنت‌ها: برای حمایت از شفت‌ها
1. کمپرسور:
(Impeller): دیسکی با پره‌هایی که هوا را می‌کشد و به فشار افزوده می‌شود.
دیفیوزر (Diffuser): بخشی که هوا را فشرده‌تر کرده و به توربین می‌فرستد.
2. توربین:
دیسک توربین (Turbine Disc): دیسکی که پره‌های توربین به آن متصل هستند.
پروفیل‌های دیسک توربین (Turbine Disc Blades): پره‌هایی که بر روی دیسک توربین نصب شده‌اند.
قرقره‌ها یا روکش‌های توربین (Turbine Shrouds): بخشی که پره‌های توربین را محافظت می‌کند.
3. شفت (Shaft):
شفت کمپرسور (Compressor Shaft): اتصال بین کمپرسور و توربین.
شفت توربین (Turbine Shaft): شفتی که توربین به آن متصل است.
4. محفظه احتراق:
لنزها (Combustion Liners): بخش‌هایی که در آن سوخت به اشتعال می‌رسد.
حلقه‌های سطحی (Combustion Liner Rings): قسمتی که در آن هوا و سوخت مخلوط می‌شوند.
شمع‌های احتراق (Spark Plugs): برای آغاز فرآیند احتراق.
5. سیستم خنک‌کننده:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده (Cooling Pipes and Channels): برای خنک کردن بخش‌های موتور.
ردیف‌های خنک‌کننده (Cooling Fins): برای افزایش مساحت تماس با هوا.
قطعات سیستم تخلیه:
لوله اگزاست (Exhaust Pipe):
لوله اصلی تخلیه (Main Exhaust Pipe): برای هدایت گازهای خروجی از موتور.
شاخه‌های جانبی (Branch Pipes): لوله‌هایی که از ساید موتور ترکیب می‌شوند.
سیلنسر (Muffler):
دیواره‌های عایق حرارتی (Heat Insulating Walls): جلوگیری از انتقال حرارت به اطراف.
پرفره‌ها یا مته‌ها (Perforations): برای کاهش صداهای تولید شده توسط گازهای خروجی.
اگزاست اصلی (Main Exhaust):
لوله‌ها و کانال‌های اصلی تخلیه (Main Exhaust Pipes and Channels): برای هدایت گازهای خروجی.
دیفیوزر تخلیه (Exhaust Diffuser): برای کنترل جریان گازها.
کمباسشن چمبر (Combustion Chamber):
پالت‌های داخلی و خارجی (Inner and Outer Burner Liners): برای مخلوط کردن هوا و سوخت.
تیوتینگ (Tuning): قطعه‌ای برای بهینه‌سازی عملکرد.
سایر قطعات:
لوله‌ها و کانال‌های اتصال (Connecting Pipes and Channels): برای اتصال مختلف بخش‌ها.
فلنج‌ها (Flanges): برای اتصال به قطعات دیگر.
بلبرینگ‌ها (Bearings): برای حمایت از شفت‌ها.
رولمنت‌ها (Roller Bearings): برای حمایت از شفت‌ها.
کمپرسور:
ایمپلر(Impeller): دیسک با پره‌هایی که هوا را می‌کشد.
دیفیوزر (Diffuser): بخشی که هوا را فشرده کرده و به توربین می‌فرستد.
توربین:
دیسک توربین (Turbine Disc): دیسکی که پره‌های توربین به آن متصل هستند.
پروفیل‌های دیسک توربین (Turbine Disc Blades): پره‌هایی که بر روی دیسک توربین نصب شده‌اند.
شفت:
شفت کمپرسور (Compressor Shaft): اتصال بین کمپرسور و توربین.
شفت توربین (Turbine Shaft): شفتی که توربین به آن متصل است.
محفظه احتراق:
لنزها (Combustion Liners): بخش‌هایی که در آن سوخت به اشتعال می‌رسد.
حلقه‌های سطحی (Combustion Liner Rings): قسمتی که در آن هوا و سوخت مخلوط می‌شوند.
شمع‌های احتراق (Spark Plugs): برای آغاز فرآیند احتراق.
سیستم خنک‌کننده:
لوله‌ها و کانال‌های خنک‌کننده (Cooling Pipes and Channels): برای خنک کردن بخش‌های موتور.
ردیف‌های خنک‌کننده (Cooling Fins): برای افزایش مساحت تماس با هوا.
قطعات سیستم تخلیه:
لوله اگزاست (Exhaust Pipe):
لوله اصلی تخلیه (Main Exhaust Pipe): برای هدایت گازهای خروجی از موتور.
شاخه‌های جانبی (Branch Pipes): لوله‌هایی که از ساید موتور ترکیب می‌شوند.
سیلنسر (Muffler):
دیواره‌های عایق حرارتی (Heat Insulating Walls): جلوگیری از انتقال حرارت به اطراف.
پرفره‌ها یا مته‌ها (Perforations): برای کاهش صداهای تولید شده توسط گازهای خروجی.
اگزاست اصلی (Main Exhaust):
لوله‌ها و کانال‌های اصلی تخلیه (Main Exhaust Pipes and Channels): برای هدایت گازهای خروجی.
دیفیوزر تخلیه (Exhaust Diffuser): برای کنترل جریان گازها.
کمباسشن چمبر (Combustion Chamber):
پالت‌های داخلی و خارجی (Inner and Outer Burner Liners): برای مخلوط کردن هوا و سوخت.
تیوتینگ (Tuning): قطعه‌ای برای بهینه‌سازی عملکرد.
سایر قطعات:
لوله‌ها و کانال‌های اتصال (Connecting Pipes and Channels): برای اتصال مختلف بخش‌ها.
فلنج‌ها (Flanges): برای اتصال به قطعات دیگر.
بلبرینگ‌ها (Bearings): برای حمایت از شفت‌ها.
رولمنت‌ها (Roller Bearings): برای حمایت از شفت‌ها.
ایمپلر قسمتی از کمپرسور موتور توربوفن است که هوا را جذب و به سمت کمپرس کشانده می‌شود.
این قطعه معمولاً یک دیسک با پره‌های خمیده است که با چرخش، هوا را جلب و به سمت شفت کمپرسور هدایت می‌کند.
2. کمپرسور (Compressor):
کمپرسور از دو بخش H.P. Compressor و L.P. Compressor تشکیل شده است. هر کدام از این بخش‌ها دارای ایمپلرو دیفیوزر مرتبط با خود هستند.
H.P. Compressor (High-Pressure Compressor) قسمتی است که با ایمپلر خود هوا را به فشار بالا می‌برد.
L.P. Compressor (Low-Pressure Compressor) قسمتی است که هوا از H.P. Compressor فشرده‌شده را دریافت کرده و به فشار بیشتری افزایش می‌دهد.
3. دیفیوزر (Diffuser):
دیفیوزر بخشی است که هوا را از کمپرسور گرفته، آن را فشرده کرده و به توربین موتور منتقل می‌کند.
این قطعه کمک می‌کند تا هوا با افت فشار به سمت توربین حرکت کند.
4. توربین (Turbine):
توربین از دو بخش H.P. Turbine و L.P. Turbine تشکیل شده است.
H.P. Turbine (High-Pressure Turbine) قسمتی است که تحت تأثیر گازهای خروجی از دیفیوزر قرار گرفته و به چرخش در می‌آید.
L.P. Turbine (Low-Pressure Turbine) نیز همین کار را انجام می‌دهد اما بر روی سفره‌هایی با قطر بزرگتر.
این توضیحات به صورت کلی در مورد اجزاء اصلی موتور توربوفن است.
(Impeller):
یا ایمپلر جزء اصلی کمپرسور موتور توربوفن است.
معمولاً دارای چند پره خمیده است که با چرخش، هوا را جلب و به سمت کمپرسور هدایت می‌کند.
این عمل به افزایش فشار هوا و تحویل آن به کمپرسور کمک می‌کند.
کمپرسور (Compressor):
کمپرسور دارای دو بخش اصلی H.P. Compressor و L.P. Compressor است.
H.P. Compressor (High-Pressure Compressor) هوا را به فشار بالا می‌برد.
L.P. Compressor (Low-Pressure Compressor) هوا را از H.P. Compressor دریافت کرده و به فشار بیشتری افزایش می‌دهد.
دیفیوزر (Diffuser):
دیفیوزر بخشی از موتور توربوفن است که هوا را از کمپرسور گرفته و به توربین منتقل می‌کند.
این قطعه کمک می‌کند تا هوا با افت فشار به سمت توربین حرکت کند.
توربین (Turbine):
توربین از دو بخش H.P. Turbine و L.P. Turbine تشکیل شده است.
H.P. Turbine (High-Pressure Turbine) تحت تأثیر گازهای خروجی از دیفیوزر قرار گرفته و به چرخش در می‌آید.
L.P. Turbine (Low-Pressure Turbine) نیز همین کار را انجام می‌دهد اما بر روی سفره‌هایی با قطر بزرگتر.
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

نازل خروجی یک موتور جت (Jet Engine) یکی از قسمت‌های حیاتی موتور است که نقش مهمی در ایجاد و پراکنش جریان هوا و گازهای احتراقی ایفا می‌کند. این نازل بخشی است که گازها از موتور خارج شده و سرعت آن‌ها افزایش می‌یابد تا نیروی پیشرانش ایجاد شود. در موتورهای جت، نازل خروجی به صورت مخروطی طراحی می‌شود و در زیر جریان هوا و گازهای احتراقی خروجی قرار دارد.
اجزای اصلی نازل خروجی موتور جت عبارتند از:
قسمت‌های درونی (Internal Components):
دیسک: برخی از موتورهای جت دارای دیسک در داخل نازل هستند که کمک به جدا کردن گازهای احتراقی از جریان هوای خارجی می‌کند.
مدارها و لوله‌ها: این بخش‌ها به ایجاد جریان گاز و هوا به سمت خروجی موتور کمک می‌کنند.
قسمت‌های خارجی (External Components):
کیسه نازل (Nozzle Case): قسمت خارجی نازل که از جنس مقاوم به دما و فشار است.
آداپتورها و قسمت‌های اتصال: قطعاتی که به نازل خروجی متصل شده و نازل را به بدنه موتور متصل می‌کنند.
نازل مخروطی (Convergent-Divergent Nozzle): بخشی از نازل که به صورت مخروطی طراحی شده است. در این بخش، گازهای احتراقی با افزایش سرعت به خارج از موتور منتقل می‌شوند.
مقدار دقیق سوراخ‌ها و سوراخ‌های تنظیمی (Variable Area Nozzle):
تعدادی از نازل‌های خروجی موتور جت، دارای سوراخ‌ها و قسمت‌های تنظیمی هستند که در طول عملکرد موتور قابل تنظیم هستند. این امکان به موتور کمک می‌کند تا با تغییر نیازهای نیروی پیشرانش و سرعت، به بهترین شکل عمل کند.
نازل‌های خروجی موتور جت از مهمترین عناصری هستند که بر توانائی موتور در ایجاد نیروی پیشرانش و بهره‌وری آن تأثیرگذارند. طراحی دقیق و بهینه این نواحی از موتور جت برای بهترین عملکرد و بهره‌وری ضروری است.
نازل خروجی یک موتور جت (Jet Engine) یکی از قسمت‌های حیاتی موتور است که نقش مهمی در ایجاد و پراکنش جریان هوا و گازهای احتراقی ایفا می‌کند. این نازل بخشی است که گازها از موتور خارج شده و سرعت آن‌ها افزایش می‌یابد تا نیروی پیشرانش ایجاد شود. در موتورهای جت، نازل خروجی به صورت مخروطی طراحی می‌شود و در زیر جریان هوا و گازهای احتراقی خروجی قرار دارد.
اجزای اصلی نازل خروجی موتور جت عبارتند از:
قسمت‌های درونی (Internal Components):
دیسک: برخی از موتورهای جت دارای دیسک در داخل نازل هستند که کمک به جدا کردن گازهای احتراقی از جریان هوای خارجی می‌کند.
مدارها و لوله‌ها: این بخش‌ها به ایجاد جریان گاز و هوا به سمت خروجی موتور کمک می‌کنند.
قسمت‌های خارجی (External Components):
کیسه نازل (Nozzle Case): قسمت خارجی نازل که از جنس مقاوم به دما و فشار است.
آداپتورها و قسمت‌های اتصال: قطعاتی که به نازل خروجی متصل شده و نازل را به بدنه موتور متصل می‌کنند.
نازل مخروطی (Convergent-Divergent Nozzle): بخشی از نازل که به صورت مخروطی طراحی شده است. در این بخش، گازهای احتراقی با افزایش سرعت به خارج از موتور منتقل می‌شوند.
مقدار دقیق سوراخ‌ها و سوراخ‌های تنظیمی (Variable Area Nozzle):
تعدادی از نازل‌های خروجی موتور جت، دارای سوراخ‌ها و قسمت‌های تنظیمی هستند که در طول عملکرد موتور قابل تنظیم هستند. این امکان به موتور کمک می‌کند تا با تغییر نیازهای نیروی پیشرانش و سرعت، به بهترین شکل عمل کند.
نازل‌های خروجی موتور جت از مهمترین عناصری هستند که بر توانائی موتور در ایجاد نیروی پیشرانش و بهره‌وری آن تأثیرگذارند. طراحی دقیق و بهینه این نواحی از موتور جت برای بهترین عملکرد و بهره‌وری ضروری است.
دیفیوزر یکی از اجزای مهم در ساختار نازل خروجی موتور جت است. وظیفه دیفیوزر در نازل خروجی موتور، افزایش فشار گازها و کاهش سرعت آنها را انجام می‌دهد. این عمل باعث افزایش نیروی پیشرانش می‌شود. دیفیوزر به صورت معمول در بخش پایانی نازل و در مقابل نازل مخروطی (Convergent-Divergent Nozzle) قرار دارد.
ویژگی‌های دیفیوزر:
شکل مخروطی (Divergent Section):
بخش مخروطی دیفیوزر یک قسمت گسترده‌تر از نازل است که از قسمت مخروطی (متناسب با نازل مخروطی) آغاز می‌شود. این بخش به سرعت گازها افزوده و فشار آنها را افزایش می‌دهد.
ساز و کار دیفیوز کردن (Diffusing Action):
دیفیوزر با افزایش مساحت عرضی (cross-sectional area) از مقدار فشار گازها را کاهش می‌دهد. این عمل انرژی سرعتی گازها را به فشار تبدیل می‌کند.
حفظ توازن:
طراحی دقیق دیفیوزر باید توازنی را بین افزایش فشار و کاهش سرعت ایجاد کند تا نیروی پیشرانش بهینه‌ای به دست آید.
سوراخ‌های تنظیمی (Variable Diffuser):
برخی از موتورهای جت دارای دیفیوزرهای قابل تنظیم هستند که می‌توانند با تغییر شرایط عملکرد، مقدار دفیوز کردن (diffusing) را تنظیم کنند. این امکان به موتور اجازه می‌دهد تا در شرایط مختلف عملکرد بهینه داشته باشد.
در موتورهای توربوفن، نازل‌های خروجی یکی از عناصر اساسی هستند که وظیفه ایجاد نیروی پیشرانش از طریق گازهای احتراقی را بر عهده دارند. این نازل‌ها در موتورهای توربوفن متنوع بوده و به شکل‌ها و اندازه‌های مختلف طراحی می‌شوند. دو نوع اصلی نازل‌های خروجی در موتورهای توربوفن عبارتند از:
نازل مخروطی (Convergent Nozzle):
این نازل‌ها به شکل مخروطی طراحی شده‌اند و در ابتدای خروجی گازها از موتور قرار دارند. این نازل‌ها به گازها کمک می‌کنند که از موتور خارج شده و سرعت بهینه را برای ایجاد نیروی پیشرانش کسب کنند.
نازل مخروطی-گسترشی (Convergent-Divergent Nozzle):
این نازل‌ها یک ترکیب از بخش مخروطی و بخش گسترشی (divergent) دارند. در ابتدا به شکل مخروطی طراحی شده و سپس به شکل گسترشی گسترش می‌یابند. این ساختار به گازها اجازه می‌دهد تا سریعتر از موتور خارج شده و سرعت بالاتری به دست آورند.
هر کدام از این انواع نازل‌ها ممکن است بر اساس نیازهای خاص موتور و شرایط کاری مشخصی طراحی شوند. انتخاب نوع نازل به ویژگی‌های موتور، نیازهای نیروی پیشرانش، و شرایط عملکرد موتور بستگی دارد. همچنین، برخی از موتورهای توربوفن از نازل‌های تنظیمی قابل تغییر برخوردار هستند تا در شرایط مختلف عملکرد بهینه را ارائه دهند.
نازل مخروطی یکی از اجزای اساسی در موتورهای توربوفن جت است که وظیفه تشکیل جریان گازهای احتراقی و ایجاد نیروی پیشرانش را بر عهده دارد. این نازل‌ها به شکل مخروطی طراحی شده‌اند و در انتهای موتور جت و در ناحیه‌ای به نام خروجی (exhaust) قرار دارند. اجزای اصلی یک نازل مخروطی عبارتند از:
دیسک (Throat):
دیسک یا گلوی نازل، ناحیه‌ای محدود در داخل نازل است که به شکل یک گلوهوچک (constricted throat) طراحی شده‌است. این بخش محل تنظیم سرعت گازها و تبدیل انرژی حرارتی به انرژی حرکتی می‌باشد.
بخش مخروطی (Converging Section):
بخش مخروطی نازل، قسمتی است که بلافاصله بعد از دیسک قرار دارد و در طول این بخش، گازها به سمت محدوده گلو می‌رود و سرعت آن‌ها افزایش می‌یابد.
بخش توسعه‌یافته (Diverging Section):
بخش توسعه‌یافته یا بخش گسترشی (diverging) نازل، بخشی است که بعد از بخش مخروطی قرار دارد و سطح داخلی آن به شکل مخروطی گسترش می‌یابد. این بخش افزایش فشار گازها را کاهش داده و به افزایش سرعت آن‌ها کمک می‌کند.
آداپتورها و قسمت‌های اتصال:
آداپتورها و قسمت‌های اتصال نازل را به بدنه موتور متصل می‌کنند و اجازه می‌دهند تا نازل به صورت محکم در محل خود نگه‌داشته شود.
سوراخ‌های تنظیمی (Variable Nozzle):
در برخی از نازل‌های مخروطی، سوراخ‌های تنظیمی وجود دارد که به موتور این امکان را می‌دهد تا سطح مقطع عرضی نازل را تنظیم کند. این ویژگی به موتور اجازه می‌دهد که در شرایط مختلف عملکرد بهینه داشته باشد.
هر کدام از این اجزا در کل ساختار نازل مخروطی نقش مهمی در ایجاد جریان گازها با سرعت و فشار مناسب دارند و برای بهره‌وری بالا و ایجاد نیروی پیشرانش موتور توربوفن اساسی هستند.
اگزاست (Exhaust) در موتورهای توربوفن جت به محل خروج گازهای احتراقی از موتور اطلاق می‌شود. این گازها از موتور خارج شده و نازل خروجی (Exhaust Nozzle) را سپری می‌کنند. این نازل خروجی معمولاً به شکل مخروطی-گسترشی (Convergent-Divergent) طراحی می‌شود تا سرعت گازها افزایش یابد و نیروی پیشرانش ایجاد شود.
اجزای اصلی اگزاست موتور به شرح زیر هستند:
نازل خروجی (Exhaust Nozzle):
نازل خروجی در انتهای موتور قرار دارد و وظیفه افزایش سرعت گازهای احتراقی و ایجاد نیروی پیشرانش را بر عهده دارد. این نازل معمولاً از جنس مقاوم در برابر دما و فشار بالا است.
آداپتورها و قسمت‌های اتصال:
آداپتورها و قسمت‌های اتصال نازل خروجی را به بدنه موتور متصل می‌کنند. این قسمت‌ها به تثبیت نازل و جلوگیری از نشت گاز از محل اتصال کمک می‌کنند.
سوراخ‌های تنظیمی (Variable Nozzle):
در برخی از موتورهای توربوفن جت، نازل خروجی ممکن است دارای سوراخ‌های تنظیمی باشد که قابلیت تنظیم سطح مقطع عرضی نازل را فراهم می‌کند. این ویژگی به موتور این امکان را می‌دهد که در شرایط مختلف عملکرد بهینه را داشته باشد.
هدینگ (Thrust Reverser):
در برخی از موتورهای هواپیما، سیستم‌های هدینگ معمولاً به منظور کاهش فشار و سرعت گازها در جلوی موتور برای افزایش ایمنی هنگام فرود یا ترمیم اتفاق می‌افتد. این سیستم‌ها باعث معکوس شدن نیروی پیشرانش می‌شوند.
هدینگ (Thrust Reverser) یک سیستم مهم در هوانوردی است که در موتورهای هواپیما استفاده می‌شود. وظیفه اصلی هدینگ، کاهش سرعت و ایجاد نیروی مخالف پیشرانش به منظور کم کردن مسافت انتهایی هواپیما در فرود یا ترمیم است. این سیستم به صورت معمول در موتورهای هواپیماهای تجاری و جت استفاده می‌شود.
اجزای اصلی هدینگ عبارتند از:
پدال‌های هدینگ (Thrust Reverser Petals):
این پدال‌ها معمولاً در ناحیه خروجی گازها در نازل خروجی موتورها قرار دارند. هنگامی که هدینگ فعال می‌شود، این پدال‌ها به داخل گازهای خروجی موتور حرکت کرده و جریان آن‌ها را به سمت جلو تغییر می‌دهند.
سیستم مکانیکی یا هیدرولیکی:
سیستمی که پدال‌های هدینگ را به موتور و یا سیستم انتقال نیروی پیشرانش متصل می‌کند. این سیستم ممکن است هیدرولیکی یا مکانیکی باشد.
سیستم کنترل:
یک سیستم کنترل که نقش دارد در فعال و غیرفعال کردن هدینگ و کنترل مقدار نیروی مخالف پیشرانش.
زمانی که هدینگ فعال می‌شود، جریان گازهای خروجی موتور به سمت جلو (علیه جهت حرکت هواپیما) هدایت می‌شود. این اقدام باعث ایجاد نیروی مخالف پیشرانش می‌شود که به هواپیما کمک می‌کند در فاصله کوتاهی تر در زمین فرود کند یا ترمیم انجام دهد. استفاده از هدینگ در فرودهای کوتاه و محل‌هایی با فضای محدود، ایمنی و کارایی را افزایش می‌دهد.
بردار رانش (Thrust Vectoring) در اگزاست به توانایی تغییر جهت یا زاویه نیروی پیشرانش موتور اشاره دارد. این ویژگی در برخی موتورها و هواپیماهای جت استفاده می‌شود تا عملکرد دقیقتر و کارایی بالاتری را ارائه دهد. بردار رانش در اصطلاحات هوانوردی به معنای تغییر جهت یا زاویه نیروی پیشرانش به صورت قابل کنترل است.
اگزاست با استفاده از بردار رانش می‌تواند به چندین شکل انجام شود:
بردار رانش گردان (Gimbaled Thrust Vectoring):
در این روش، سری موتور یا هواپیما دارای مکانیزمی است که به اجازهٔ چرخش نسبت به محور طولی موتور یا هواپیما می‌دهد. این چرخش، جهت نیروی پیشرانش را تغییر می‌دهد و می‌تواند برای کنترل جهت و حرکت هواپیما استفاده شود.
بردار رانش با سطح‌های کنترل (Control Surface Thrust Vectoring):
در برخی از موتورها، سطح‌های کنترل (مانند ایرون‌ها و کلپ‌ها) می‌توانند به نیروی پیشرانش پاسخ دهند و جهت نیروی پیشرانش را تغییر دهند. این سطوح کنترل به عنوان بردار رانش عمل می‌کنند.
بردار رانش در موتورهای چرخشی (Rotating Nozzle Thrust Vectoring):
در برخی از موتورها، نازل‌های خروجی موتور قابل چرخش هستند و می‌توانند جهت نیروی پیشرانش را تغییر دهند. این سیستم به عنوان بردار رانش در موتورهای چرخشی معروف است.
بردار رانش گردان (Gimbaled Thrust Vectoring) یک تکنیک مهندسی در موتورهای هواپیما و موتورهای جت است که به آنها این امکان را می‌دهد که جهت نیروی پیشرانش را تغییر دهند. این تکنیک به وسیله یک مکانیزم چرخشی که به نازل خروجی موتور متصل است، امکان‌پذیر می‌شود.
ویژگی اصلی بردار رانش گردان در حرکت چرخشی نازل خروجی موتور است. این نازل به یک محور چرخشی متصل می‌شود و می‌تواند به دور این محور چرخش کند. این چرخش به هواپیما این امکان را می‌دهد که جهت نیروی پیشرانش را در فضا تغییر دهد.
مزایای بردار رانش گردان شامل:
مانورپذیری بیشتر:
این تکنیک به هواپیما این امکان را می‌دهد که به سرعت و با دقت بالا حرکات مختلف را انجام دهد.
کنترل دقیق:
بردار رانش گردان به سیستم کنترل هواپیما اجازه می‌دهد تا جهت نیروی پیشرانش را به صورت دقیق کنترل کند.
تغییر جهت سریع:
این تکنیک به هواپیما این امکان را می‌دهد که بسیار سریع و با کمترین تاخیر جهت نیروی پیشرانش را تغییر دهد.
بردار رانش با سطح‌های کنترل (Control Surface Thrust Vectoring) به توانایی تغییر جهت نیروی پیشرانش موتور با استفاده از سطح‌های کنترل هواپیما اشاره دارد. در این روش، سطح‌های کنترل (مثل ایرون‌ها و کلپ‌ها) به عنوان وسیله‌ای بششرای جهت‌دهی نیروی پیشرانش موتور به کار می‌روند. این تکنیک به هواپیما این امکان را می‌دهد که در حین پرواز، بتواند جهت نیروی پیشرانش را به صورت قابل کنترل تغییر دهد.
اجزای اصلی این سیستم عبارتند از:
سطح‌های کنترل (Control Surfaces):
سطح‌های کنترل هواپیما (مثل ایرون‌ها، کلپ‌ها، یا دیگر سطوح مشابه) که معمولاً در دماغه (Tail) یا بال‌ها قرار دارند.
مکانیسم کنترل:
یک سیستم مکانیکی یا هیدرولیکی که به سطح‌های کنترل متصل است و اجازه چرخش و جهت‌دهی آنها را فراهم می‌کند.
سیستم کنترل (Control System):
یک سیستم کنترل که با توجه به ورودی‌های مختلف (مانند فرمان‌های خلبان) جهت نیروی پیشرانش را به صورت دقیق کنترل می‌کند.
سنسورها و فیدبک:
سنسورها برای جمع‌آوری اطلاعات درباره حالت هواپیما و فیدبک به سیستم کنترل برای بهبود کنترل و تعقیب تغییرات نیازمند است.
فن یک موتور توربوفن یکی از اجزای اصلی و کلیدی در این نوع موتورهاست. فن یک واحد پویای موتور توربوفن می‌باشد که وظیفه مهمی در جریان هوا و افزایش فشار آن دارد. در اینجا، به برخی اطلاعات کلی در مورد فن یک موتور توربوفن اشاره می‌شود:
ساختار فن:
فن موتور توربوفن عمدتاً از شفت (Shaft)، پره‌ها (Blades) و میانه (Hub) تشکیل شده است. شفت فن به عنوان اتصال میانه و پره‌ها عمل می‌کند و در حین چرخش، هوا را به سمت داخل موتور می‌کشد.
جریان هوا:
هوا از محیط به وسیله فن متصل به شفت وارد می‌شود. پره‌ها با چرخش شفت، هوا را به سمت داخل موتور جلب می‌کنند و از فشرده‌ساز (Compressor) عبور می‌دهند.
نقش در فرآیند فشرده‌سازی:
یکی از وظایف اصلی فن، افزایش فشار هوای وارد شده به داخل موتور است. این عمل باعث افزایش فشار و دما در مرحله فشرده‌ساز می‌شود که در نهایت به افزایش بازده موتور منجر می‌شود.
جنبه‌های طراحی:
طراحی فن بر اساس نیازهای خاص هر موتور و هواپیما صورت می‌گیرد. اندازه، تعداد وش شیب پره‌ها، شکل میانه و سایر جزئیات به طور دقیق محاسبه می‌شوند تا بهترین عملکرد و بازده دست‌یابی شود.
مواد ساخت:
پره‌های فن معمولاً از آلیاژهای سبک و مقاوم در برابر شرایط حرارتی و فشار بالا ساخته می‌شوند. همچنین، از موادی که در معرض فشار و سرعت بالا قرار گیرند، استفاده می‌شود.
سیستم خنک‌کننده:
برخی از موتورهای توربوفن، فن را برای خنک‌کنندگی هواپیما استفاده می‌کنند. در این صورت، هوا از میان فن عبور می‌کند و به عنوان یکی از اجزای سیستم خنک‌کنندگی عمل می‌کند.
تصویر

نمایه کاربر
rohamavation

نام: roham hesami radرهام حسامی راد

محل اقامت: 100 مایلی شمال لندن جاده آیلستون، لستر، لسترشر. LE2

عضویت : سه‌شنبه ۱۳۹۹/۸/۲۰ - ۰۸:۳۴


پست: 3282

سپاس: 5494

جنسیت:

تماس:

Re: اجزای موتور جت

پست توسط rohamavation »

سوخت موتورهای جت اغلب از ترکیبات هیدروکربنی تشکیل شدن. گازوئیل نفت جت یا هیدروکربن‌های مشابه از جمله موادی هستن که به عنوان سوخت در موتورهای جت استفاده میشن. مهمترین مولفه‌های شیمیایی سوخت جت عبارتند از هیدروژن و کربن و هیدروژن‌زنی (hydrogenation) آنها.
1. هیدروژن (Hydrogen):
هیدروژن یکی از اجزای اصلی سوخت موتورهای جت است. در اثر احتراق هیدروژن با اکسیژن هوا ترکیب شده و آب تولید می‌کند. این روند احتراق باعث ایجاد حرارت و افزایش فشار در محفظه احتراق میشه.
2. کربن (Carbon):
کربن نیز یک مولفه مهم در سوخت موتورهای جته. در فرآیند احتراق کربن با اکسیژن ترکیب میشه و دی‌اکسید کربن (CO2) تولید میگرده. این فرآیند احتراق کمیت زیادی انرژی حرارتی ایجاد میکن که سپس به انرژی حرکتی تبدیل میشه.
3. هیدروژن‌زنی (Hydrogenation):
برخی از سوخت‌های موتورهای جت مانند نفت جت هیدروژن‌زنی شده‌اند. در این فرآیند هیدروژن به مواد نفتی اضافه میشه تا ترکیبات سبک‌تر و باکیفیت‌تری برای استفاده در موتورهای جت ایجاد بشه.
4. اضافات (Additives):
سوخت موتورهای جت ممکن است به افزودنی‌ها (additives) نیز نیاز داشته باشد. این افزودنی‌ها ممکن است برای بهبود خصوصیات احتراق جلوگیری از افتکاک در سیستم‌ها و بهبود کیفیت سوخت مورد استفاده قرار گیرند.
تو سوختِ موتورهای جت اینجور موادهای افزودنی رو می‌زارن که کارایی و خصوصیات سوخت رو بهتر کنن یا مشکلاتی که ممکنه پیش بیان رفع کنن. این افزودنی‌ها می‌تونن تو زمینه‌های مختلفی مثل استقرار احتراق پاکیزگی موتور محافظت از سیستم‌ها و تجهیزات و کاهش آلودگی محیط زیست استفاده بشن. بعضی از افزودنی‌های معمول تو سوخت موتورهای جت اینجوری هستن:
١. افزودنی‌های ضد یخ:
این افزودنی‌ها رو به سوخت اضافه میکنن تا دمای انجماد سوخت رو کاهش بدن و از ایجاد یخ در سیستم سوخت جلوگیری کنن. این مسئله خیلی مهمه چون یخ می‌تونه سیستم‌های سوخت رو مسدود کنه و عملکرد موتور رو تحت تأثیر بذاره.
٢. افزودنی‌های ضد افتکاک:
بعضی از افزودنی‌ها برای جلوگیری از افتکاک در سیستم‌های سوخت و احتراق به سوخت اضافه می‌شن. افتکاک ممکنه ناشی از تجمع رسوبات و ذرات باشه که اثر احتراق می‌شن.
٣. افزودنی‌های پاکسازی:
این افزودنی‌ها برای پاک‌سازی و از بین بردن رسوبات و ذرات معلق در سوخت یا سیستم‌های احتراق اضافه میشن. این کار باعث میشه کیفیت سوخت بهتر بشه و عملکرد موتور رو بهبود بده.
٤. افزودنی‌های افزایش کیفیت احتراق:
برخی از افزودنی‌ها طراحی شدن که کیفیت احتراق رو بهبود بدن و انتشار آلاینده‌ها رو کم کنن. این افزودنی‌ها میتونن شامل ترکیباتی باشند که تو حرارت بالا تجزیه میشن و به عنوان کاتالیزورها عمل کنن.
٥. افزودنی‌های ضد حرارت:
تو شرایط با دماهای بالا که تو موتورهای جت پیش میاد افزودنی‌های ضد حرارت میتونن برای کنترل دمای سوخت و سیستم‌های احتراق استفاده بشن.
این افزودنی‌ها برای بهبود عملکرد افزایش عمر موتور کاهش آلودگی و افزایش بهره‌وری مصرف سوخت استفاده می‌شن.
این چند تا موادی که تو سوخت موتورهای جت می‌ریزن یه نوع اضافه کاری هستن که برای بهتر شدن خصوصیات و عملکرد سوخت یا حل مشکلاتی که ممکنه پیش بیان استفاده می‌شن. این اضافات چیزهایی مثل افتکاک جلوگیری می‌کنن که به خاطر اکسیداسیون مواد تو سوخت سوخت افت کنه و خراب بشه. این اکسیداسیون همزمان با اکسیژن هوا اتفاق می‌افته و فرآیند اکسایش رو ایجاد می‌کنه. این فرآیند می‌تونه باعث تولید رادیکال‌های آزاد بشه و تغییرات شیمیایی ناخواسته‌ای تو سوخت ایجاد کنه. این مواد اضافی کمک می‌کنن که این اکسیداسیون کاهش پیدا کنه و سوخت خوب بمونه.
برای مثال تعدادی از این مواد اضافی شامل چیزهای زیر هستن:
١. BHT (بوتیل هیدروکسی تولوئن):
BHT یه ماده آلیه‌ست که مثل آنتی‌اکسیدان عمل می‌کنه. اینو به سوخت اضافه می‌کنن تا از اینکه سوخت افت کنه و از اکسیداسیون مواد جلوگیری کنه.
٢. MTBE (متیل ترت بوتیل اتر):
MTBE یه ماده اکسیژنه‌ست که به عنوان آنتی‌اکسیدان و ضد افتکاک تو بنزین استفاده می‌شه. این ترکیب به سوخت کمک می‌کنه که با اکسیژن هوا بهتر ترکیب بشه و افتکاک کمتر بشه.
٣. آلفا-توکوفرول (ویتامین E):
آلفا-توکوفرول یه ترکیب آلیه‌ست که به عنوان یه آنتی‌اکسیدان تو سوخت استفاده میشه. این ترکیب به تأخیر اکسیداسیون مواد در سوخت کمک میکنه.
استفاده از این اضافات ضد افتکاک می‌تونه به عنوان یه راه حل موثر برای بهبود پایداری و کیفیت سوخت موتورهای جت تو شرایط مختلف دما و فشار باشه.
این مواد اضافی که تو سوخت موتورهای جت می‌ریزن یه سری افزودنی پاکسازی‌ان. این افزودنی‌ها برای پاک کردن و از بین بردن رسوبات و ذرات معلق در سوخت یا سیستم‌های احتراق استفاده می‌شن. این کار باعث می‌شه که سوخت بهتر باشه و عملکرد موتور بهتر بشه.
برای مثال تعدادی از این افزودنی‌های پاکسازی می‌تونن شامل چیزهای زیر باشن:
١. آنتی فومینگ (ضد جوش):
این افزودنی‌ها جلوی تشکیل حباب و جوش در سیستم‌های سوخت رو می‌گیرند. این حباب‌ها ممکنه توسط ذرات و رسوبات در سوخت ایجاد بشن و به عملکرد موتور آسیب بزنند.
٢. مواد تمیزکننده (کلینر):
این مواد برای از بین بردن رسوبات و کثیفی‌های موجود در سوخت یا سیستم‌های احتراق استفاده میشن. این کار باعث پاک شدن لوله‌ها فیلترها و سیستم‌های سوخت میشه.
٣. مواد آنتی یخ:
این افزودنی‌ها جلوی ایجاد یخ در سوخت را میگیرن. یخ میتونه سیستم‌های سوخت را مسدود کرده و عملکرد موتور را تحت تأثیر قرار بده.
٤. مواد ضد نشتی (سیلندر رینگ):
این مواد برای جلوگیری از نشت سوخت از سیلندر رینگ‌ها و قطعات دیگر درون موتور استفاده میشن.
این مواد اضافی که تو سوخت موتورهای جت اضافه می‌شن به منظور افزایش کیفیت احتراق هستن. این افزودنی‌ها می‌تونند بهبود بخشیدن به فرآیند احتراق کاهش آلاینده‌ها و افزایش بهره‌وری مصرف سوخت رو در نظر بگیرن.
برخی از این افزودنی‌های افزایش کیفیت احتراق ممکنه شامل موارد زیر باشن:
١. کاتالیزورها:
برخی از افزودنی‌ها که عمدتاً شامل فلزات نیکل پلاتین یا روی هستند به عنوان کاتالیزورها عمل می‌کنند. این مواد می‌توانند فرآیند احتراق را بهبود بخشیده و به افزایش کارایی موتور کمک کنند.
٢. مواد آلی محلول:
برخی از افزودنی‌ها از ترکیبات آلی مختلف تشکیل شده‌اند که می‌توانند در فرآیند احتراق موثر باشند. این مواد ممکنه در حضور حرارت بالا تجزیه بشند و به عنوان کاتالیزورها عمل کنند.
٣. تنظیم‌کننده‌های احتراق:
برخی از افزودنی‌ها به عنوان تنظیم‌کننده‌های احتراق عمل می‌کنند و میزان احتراق را کنترل می‌کنند. این مواد می‌توانند به بهبود توزیع یکنواخت سوخت در محفظه احتراق کمک کنند.
٤. تقویت‌کننده‌های احتراق:
برخی از افزودنی‌ها به عنوان تقویت‌کننده‌های احتراق شناخته میشن که می‌توانند میزان انرژی حاصل از احتراق را افزایش دهند.
٥. مواد تثبیت‌کننده احتراق:
برخی از افزودنی‌ها برای افزایش پایداری فرآیند احتراق و جلوگیری از جابه‌جایی غیرهندسی سوخت درون محفظه احتراق مورد استفاده قرار می‌گیرند.
افزودنی‌های ضد حرارت در سوخت موتورهای جت ممکن است برای کنترل دمای سوخت و سیستم‌های احتراق در شرایط با دماهای بسیار بالا مورد استفاده قرار گیرند. این افزودنی‌ها به منظور جلوگیری از افزایش دما به حدی که ممکن است باعث مشکلات عملکرد موتور یا آسیب به سیستم‌ها بشه اضافه میشن. برخی از افزودنی‌های ضد حرارت و کنترل دما شامل موارد زیر میشن:
افزودنی‌های خنک‌کننده (Coolants):
این افزودنی‌ها به عنوان مایعات خنک‌کننده عمل می‌کنند و به کاهش دمای سوخت و سیستم‌های احتراق کمک می‌کنند. از این مواد به عنوان یک نقطه اجرایی در سیستم خنک‌کننده استفاده میشه.
افزودنی‌های ضد حرارت و محافظت از مواد:
برخی از افزودنی‌ها ضد حرارت هستند و می‌توانند مواد در برابر دماهای بالا محافظت کنند. این مواد می‌توانند از تجزیه سریع و ناخواسته مواد در شرایط حرارتی شدید جلوگیری کنند.
افزودنی‌های مقاوم در برابر حرارت:
برخی از افزودنی‌ها با خصوصیات مقاوم در برابر حرارت طراحی شدن و می‌تونند در شرایط با دماهای بسیار بالا ساختار مولکولی خود را حفظ کرده و از تغییرات ناخواسته جلوگیری کنند.
افزودنی‌های حفاظتی در برابر اکسیداسیون:
افزودنی‌های ضد اکسیداسیون ممکن است برای جلوگیری از اکسیداسیون یا اکسیدشدن ناخواسته مواد در دماهای بالا به سوخت اضافه شوند.
افزودنی‌های ضد یخ حرارتی:
در شرایط دمایی پایین این افزودنی‌ها به عنوان ضد یخ عمل می‌کنند و در عین حال مقاومت در برابر دماهای بالا را نیز فراهم می‌کنند.
مؤلفه‌های اصلی سوخت جت هواپیماهای تجاری عبارتند از:
جت A (جت Avtur):
جت A یک نوع سوخت جت متداول در هواپیماهای تجاریه. این سوخت معمولاً از نفت خام استخراج میشه و بر اساس استانداردهای مختلفی مانند DEF STAN 91-91 یا ASTM D1655 تولید میشه. این سوخت دارای خصوصیات خاصی است که باعث سازگاری با موتورهای هواپیما میشه.
جت A-1 (جت Avtur-1):
جت A-1 نیز یک نوع سوخت جت است که مشخصات فنی خاصی دارد. این سوخت اغلب در مناطق سرد تر استفاده میشه و در مقایسه با جت A دارای نقطه انجماد پایین‌تری است.
سوخت جت B (Jet B):
این نوع سوخت جت حاوی مخلوطی از نفت خام و بنزین است. سوخت جت B به خاطر دمای انجماد پایین‌تر و خصوصیات خاص مواقع خاصی مثل مناطق سرد تر یا برخی هلیکوپترها استفاده میشه.
سوخت مورد استفاده در جنگنده‌ها به عنوان "سوخت جت نظامی" شناخته میشه. این سوخت‌ها عمدتاً برای استفاده در موتورهای هواپیماهای نظامی طراحی و تولید میشن و خصوصیاتی دارند که با شرایط عملیات نظامی سازگار هستند.
نوعی از سوخت‌های جت نظامی عبارتند از:
JP-4 (Jet Propellant-4):
JP-4 یکی از سوخت‌های جت نظامی است که به طور گسترده در هواپیماهای نظامی استفاده میشه. این سوخت دارای نقطه اشتعال پایین‌تر و قابل اشتعال به طور آسان‌تری است. همچنین دارای خصوصیات مناسب برای عملیات در شرایط تاپانک‌ها (فرودگاه‌های نظامی) است.
JP-5 (Jet Propellant-5):
JP-5 یک سوخت جت نظامی است که معمولاً در فرودگاه‌های نظامی در دریاها و هواپیماهای نیروی دریایی ایالات متحده استفاده میشه. این سوخت دارای نقطه انجماد پایین‌تری نسبت به JP-4 است.
JP-8 (Jet Propellant-8):
JP-8 یکی از سوخت‌های جت نظامی رایج است که به عنوان جایگزین به JP-4 وارد شده است. این سوخت دارای خصوصیات امنیتی بهتر پایداری حرارتی بالا و بازدهی بهتر در موتورهای نظامی است.
این سوخت‌ها بر اساس استانداردهای نظامی مانند MIL-DTL-83133 و MIL-DTL-5624 تولید و مورد استفاده قرار می‌گیرند. انتخاب نوع سوخت بستگی به نوع موتورها شرایط عملیاتی نیازهای عملیات نظامی و امکانات فنی هواپیماها دارد. این سوخت‌ها علاوه بر انرژی فراهم شده برای موتورها به افزونگی‌ها نیز افزوده میشن تا بهبودهای مختلفی مثل کنترل حرارت ضد افتکاک و جلوگیری از یخ‌زدگی فراهم کنند.
تصویر

ارسال پست