به نظر كاملا بي‌اهميت مي‌آيد، نقطه كوچك كم‌نوري كه به آهستگي در آسمان حركت مي‌كند. ولي تلسكوپ بزرگي كه آن را به تازگي كشف كرده، قضيه را خيلي جدي دنبال مي‌كند. جسم ديده‌شده، سياركي است كه قبل از اين هيچ گاه ديده نشده بود. تلسكوپ‌هاي امروزي با قابليت پيمايش سريع خود، هر سال هزاران سيارك را كشف و رصد مي‌كنند؛ ولي در مورد اين يكي چيز كاملا خاصي وجود دارد كه در مورد بقيه وجود ندارد. نرم‌افزار تلسكوپ با تصميمي كه اتخاذ كرد، خيلي از ستاره‌شناسان را با پيام هشدار ارسالي خود از خواب پراند، پيامي كه آنها آرزو مي‌كردند هيچ‌گاه دريافت نكنند. اين سيارك در آستانه برخورد با زمين قرار دارد، قطرش به اندازه يك آسمانخراش است، آن‌قدر بزرگ كه مي‌توان ابرشهري را با خاك يكسان كند. بدترين قسمت مشكل اين است كه تا برخورد تنها سه روز باقي مانده است.

شايد به نظر دور از ذهن برسد، ولي اين سناريو كاملا باورپذير و معقول است و قطعا به اندازه كافي واقع‌گرايانه بوده كه نيروي هوايي ايالات متحده را به تازگي واداشته تا دانشمندان، افسران ارتشي و مسئولان شرايط اضطراري اين كشور را براي اولين بار، دور هم گرد آورد تا در صورتي كه روزي چنين پيامي به دست آنها برسد، توانايي ايالات متحده آمريكا را براي مقابله با آن ارزيابي كنند.

در اين گردهمايي، از شركت‌كنندگان خواسته شد تا تصور كنند اگر روزي اعلام شود كه در عرض سه روز، سياركي فرضي به نام اينوكولاتوس به زمين برخورد خواهد كرد، سازمان‌هاي متبوع ايشان در برابر اين اخطار چگونه واكنش نشان خواهند داد. اين سيارك از دو قسمت تشكيل شده بود: يك توده سنگي به قطر 270 متر كه در اقيانوس اطلس، جايي در غرب قاره آفريقا سقوط خواهد كرد؛ و يك صخره 50 متري كه مستقيما به شهر واشينگتن برخورد مي‌كند.

اين تمرين كه در دسامبر 2008 / آذر 1387 انجام شد، خطر وحشتناكي را كه برخورد يك خرده سيارك با خود به همراه دارد، آشكار ساخت. نه تنها هيچ برنامه‌اي براي كنترل شرايط برخورد يك سيارك با زمين وجود ندارد، بلكه سيستم اخطار زود هنگام ما (كه عملكرد صحيح آن مسئله مرگ و زندگي است) به شدت ناكافي است. تنها فايده اين گردهمايي براي هماهنگ‌كننده آن، پيتر گارستن؛ اين بود كه به شركت‌كنندگان آن هشداري براي بيدارباش باشد. مدت‌ها است كه او نگران خطر چنين برخوردي است. وي مي‌گويد: «من ترجيح مي‌دهم كه نيروي هوايي ما برنامه‌اي براي برخورد با چيزي داشته باشد كه به همان بدي يك حمله هسته‌اي است و حتي خطر بالقوه نابودي تمدن بشري را نيز دارد».

تجربه‌هاي پيشين برخوردآخرين سنگ آسماني كه ستاره‌شناسان را در ترس و وحشت يك برخورد فرو برد، 2008TC3 نام داشت و در سال 2008 / 1387 رصد شد. اين جسم به اندازه يك خودرو، جايي بر فراز كشور سودان در برخورد با جو زمين نابود شد. اين جسم را نخستين بار يك تلسكوپ در فاصله پانصدهزار كيلومتري زمين و تنها 20 ساعت قبل از برخورد رصد كرده بود. اخترشناسان معتقد بودند بسيار خوش‌شانس بوده‌اند كه توانسته‌اند قبل از برخورد از وجود چنين چيزي آگاه شوند.

خوشبختانه، TC3 2008 براي ايجاد هر گونه خرابي روي زمين بسيار كوچك بود، ولي ما در برابر اشيايي آن‌قدر بزرگ كه بتوانند برخوردي مخرب و مرگ‌بار با زمين داشته باشند، تقريبا نابينا هستيم. ما تازه شروع به رصد ميليون‌ها خرده سيارك چند ده متري كرده‌ايم كه اطراف زمين را اشغال كرده‌اند و هر يك از آنها در صورت برخورد با زمين مي‌تواند نيروي مخربي به اندازه يك بمب اتمي آزاد كند.

برخوردهاي سياركي آن‌قدرها هم كه فكر مي‌كنيد نادر نيستند. اكثريت دانشمندان بر اين باورند كه يك خرده سيارك يا دنباله‌دار با قطر 30 تا 50 متر،  در سال 1908 بر فراز تونگاسكا در سيبري منفجر شد. درختان تا شعاع چند ده كيلومتري از جاي درآمدند و همه چيز نابود شد. احتمال چنين برخوردي در هر سال 1 به 500 است، به عبارت ديگر، 10 درصد احتمال دارد برخورد مشابهي طي 50 سال آينده روي دهد.

تيموتي اسپار، رئيس مركز سيارك‌هاي كمبريج در ماساچوست مي‌گويد: «يك خرده سيارك 30 تا 50 متري مرا تا حد مرگ مي‌ترساند. اين وضعيت را كه يك سيارك در اين اندازه را تنها 3 روز قبل از ايجاد جهنم واقعي روي زمين كشف كنيم، به راحتي مي‌توان تصور كرد».

در جريان اين آزمايش نيروي هوايي ايالات متحده، دانشمندان درگير تشريح كردند كه با چنين سيستم اعلام خطر ضعيفي هيچ اميدي براي جلوگيري از برخورد وجود ندارد. حتي قطعه كوچك‌تر اينوكولاتوس كه 50 متر قطر دارد، صدها هزار تن وزن خواهد داشت، و تغيير محسوس خط سير آن نياز به نيرويي بسيار عظيم خواهد داشت؛ به اندازه‌اي كه حتي اگر يك بمب اتمي در نزديكي آن در فضا منفجر شود نيز نمي‌تواند در آن زمان كوتاه مسير را تا اندازه‌اي منحرف كند كه از برخورد جلوگيري شود. براي اين كه يك سيارك به اندازه كافي منحرف شود، اين نيرو بايد سال‌ها پيش از برخورد به آن وارد شود.

در حقيقت با خرد كردن سيارك، شرايط بدتر و خطرناك‌تر مي‌شود؛ چراكه ممكن است تعدادي از آنها به اندازه‌اي بزرگ باشند كه خرابي ايجاد كنن يا حتي كولاكي از شهاب‌ها ايجاد شود كه ماهواره‌هاي مدار زمين را نابود كند.

وحشت در خيابان‌هاجالب اينجاست كه در عمل، گزينه هسته‌اي اولين گزينه پيشنهادي نيست! موشك‌هاي مجهز به كلاهك هسته‌اي كه در سراسر جهان پنهان شده‌اند، براي رهگيري و انهدام يك سيارك طراحي نشده‌اند و بيش از چند دقيقه هم نمي‌توانند در فضا دوام بياورند. در عوض، ما مي‌توانيم خود را براي برخورد آماده كنيم.

خبر خوب اين است كه حتي يك هشدار كوچك مي‌تواند تفاوت بزرگي را ايجاد مي‌كند، چرا كه مي‌توان محل و زمان برخورد را پيش‌بيني كرد. در مورد TC3 2008، دانشمندان ناسا تنها چند ساعت پس از كشف سيارك موفق شدند محاسبات خود را كامل كنند و با دقت كمتر از يك دقيقه، پيش‌بيني كنند كه سيارك بر فراز منطقه‌اي بياباني و خالي از سكنه در شمال سودان، در برخورد با جو نابود مي‌شود.

ولي يك مسئله شركت‌كنندگان اين آزمايش را به شدت نگران كرد،اين‌كه اگر سياركي كشف شود كه برخورد آن با يك منطقه مسكوني پرجمعيت در آينده نزديك حتمي باشد و اوضاع به خوبي مديريت نشود، در آن صورت وحشت همگاني و نبود هماهنگي بين دستگاه‌هاي مسئول مي‌تواند به هرج و مرج در جاده‌ها منجر شود.

اسپار در اين آزمايش شركت نداشت، ولي او هم در اين نگراني‌ها شريك است. وي با اشاره به شكست در تخليه كامل نيواورلئان قبل از وقوع طوفان مرگبار كاترينا در سال 2005 / 1384 مي‌گويد: «با يك اخطار سه روزه شما مي‌توانيد حتي با پياده رفتن هم در امان بمانيد. ولي فكر كردن به اين‌كه ما در گذشته در انجام كارهايي از اين دست چقدر ضعيف عمل كرديم، مرا مي‌ترساند. من در ذهنم مردمي را تصور مي‌كنم كه ترسيده‌اند و در بزرگراه در جهت نادرست حركت مي‌كنند و فرياد مي‌زنند ما داريم مي‌ميريم».

براي جلوگيري از وحشت و حركات نامنظم، لازم است كه مسئولين امر يك برنامه تخليه را ترتيب بدهند و بلافاصله بعد از اينكه يك جسم خطرناك را كشف كردند به مردم اطلاع رساني كنند، چرا كه چنين كشفياتي به طور خودكار از طريق اينترنت منتشر مي‌شوند و سبب يك طوفان رسانه‌اي بزرگ مي‌شوند.

اين برنامه‌ها بايد اطمينان دهند كه وقتي جسمي مانند اينوكولاتوس وارد جو زمين مي‌شود و حركت نهايي خود را جهت نابودي شهر واشينگتن آغاز مي‌كند، تمام خيابان‌ها خالي شده باشند. فشرده شدن هوا در جلوي سيارك و اصطكاك ناشي از آن سبب گرم شدن سريع مي‌شود. در ارتفاع‌هاي كمتر، جايي كه هوا چگال‌تر است، گرما به حدي زياد مي‌شود كه سيارك تصعيد شده و منفجر مي‌شود. در حادثه تونگاسكا، اين اتفاق در ارتفاع حدود 8 كيلومتري بالاي سطح زمين روي داد.

 وقتي ديوار صوتي مي‌شكنداگر شما آن‌قدر بدشانس باشيد كه درست از زير اين سيارك به آن نگاه كنيد، شاهد انفجاري درخشان‌تر از خورشيد خواهيد بود و به گفته مارك بوسلو از آزمايشگاه ملي سانديا در ليورمور كاليفرنيا، تشعشعات مرئي و فروسرخ به اندازه‌اي شديد خواهند بود كه هر چيز قابل اشتعالي را بسوزانند. او اين را به «بودن در يك فر روشن» تشبيه مي‌كند: هر كس كه در معرض مستقيم آن قرار گيرد به سرعت و به طرز وحشتناكي خواهد سوخت.

حتي قبل از اينكه صداي انفجار به شما برسد، بدن شما در اثر برخورد با يك موج ضربه فراصوتي مخرب درهم مي‌شكند (همان موجي كه وقتي به اصطلاح ديوار صوتي مي‌شكند، منتشر مي‌شود)، چرا كه انفجار، حبابي از هواي پرفشار ايجاد مي‌كند كه با سرعتي بيشتر از سرعت صوت گسترش مي‌يابد. جي ملوش، اخترشناس دانشگاه پردو در نيويورك يك‌بار موج ضربه ناشي از انفجار 500 تن تي.ان.تي را كه به‌مراتب ضعيف‌تر از موج ناشي از يك سيارك است، آزمايش كرده است. او مي‌گويد: «من روي يك تپه درفاصله تقريبي 1.5 كيلومتري از محل انفجار ايستاده بودم و گوشي ايمني بر گوشم بود. به‌راحتي مي‌شد موج ضربه را در هوا از روي نحوه بازتاب نور تشخيص داد. مثل يك حباب لرزان است. در سكوت محض گسترش مي‌يابد تا اين‌كه به شما برسد و ناگهان، صداي انفجار مضاعفي را مي‌شنويد».

ملوش در فاصله ايمني ايستاده بود، ولي در نقطه صفر زير يك سيارك منفجر شده، موج ضربه به حدي قوي خواهد بود كه ساختمان‌ها را با خاك يكسان خواهد كرد. به گفته بوسلو اين موج تقريبا 30 ثانيه بعد از درخشش خيره‌كننده مشتعل مي‌رسد و مي‌تواند هر هواپيمايي را در آن نزديكي سرنگون كند. اگر ساختماني هم بتواند از اين موج نجات يابد، توسط بادهاي وحشتناكي كه سريع‌تر از هر تندبادي حركت مي‌كنند، در هم كوبيده خواهد شد.

البته دو سوم سطح زمين را اقيانوس‌ها تشكيل مي‌دهند. در حالي كه جو زمين ما را از سيارك‌هايي با قطر كمتر از 100 متر محافظت مي‌كند، هر چيز بزرگ‌تري كه به اقيانوس برخورد كند (قطعات بزرگ از توده سنگي ايوكولاتوس هم شامل آن مي‌شود) مي‌تواند موج عظيمي ايجاد كند كه ساختمان‌هاي ساحلي را با ديوارهاي آبي پرسرعت خود در هم بكوبد. خرابي وحشتناك و مرگ‌وميري كه از پس غرق شدن شهرهاي دو سوي يك اقيانوس خواهد آمد، دانشمندان ناسا را واداشت كه در سال 2003 / 1382 اعلام كنند كه برخورد سنگ‌هاي آسماني با اقيانوس‌ها بسيار خطرناك‌تر از سقوط آنها روي خشكي خواهد بود.

با اين حال، شبيه‌سازي‌هاي كامپيوتري اخير  كمي اميدواركننده هستند. آنها بيان مي‌كنند كه امواج عظيم توليدشده در اثر برخوردهاي اقيانوسي معمولا خيلي دور از ساحل تشكيل مي‌شوند و تا رسيدن به شهرها، بيشتر انرژي خود را از دست مي‌دهند؛ البته غير از حالتي كه برخورد خيلي نزديك به ساحل اتفاق بيفتد. يك پرتو اميد ديگر اين است كه سيارك‌هاي صد متري هنگام رسيدن به زمين معمولا به ده‌درصد اندازه اوليه خود مي‌رسند و قطرشان تا 30 متر كاهش مي‌يابد.

تمرين سال 2008 / 1387 نيروي هوايي ايالات متحده كه تنها كمتر از يك روز ادامه يافت، شايد تنها خراشي بر پوسته مسئله برخورد سيارك‌ها با زمين وارد كرده باشد. تعجب‌آور نيست كه مشخص شد در صورتي كه اين كابوس به واقعيت بپيوندد، هيچ برنامه‌اي براي همكاري بين ناسا، برنامه‌ريزان حالت‌هاي اضطراري، ارتش ايالات متحده و ديگر بخش‌هاي دولتي وجود ندارد. بايد تمرين‌ها و برنامه‌ريزي‌هاي بيشتري انجام شود: اگر يك تخليه كامل در زمان كوتاه مورد نياز باشد، زمان صرفه‌جويي شده در اثر آمادگي قبلي بسيار حياتي خواهد بود.

طبق محاسبات آلن هريس از انستيتوي علوم فضايي بولدر كلرادو، شانس ما براي داشتن يك اخطار قبلي براي سقوط يك سيارك 30 متري، آن‌هم در صورتي كه نظارت هوايي وجود داشته باشد بين 25 تا 35 درصد است. خورشيد در طول روز، ديد نيمي از آسمان را كور مي‌كند و ما را در مقابل 50 درصد از تهديدات احتمالي بي‌دفاع مي‌گذارد؛ حتي بازتاب نور از ماه نيز مي‌تواند برخي از اين ميهمانان ناخوانده را از نظر دور بدارد.

بدتر از آن اين‌كه دو مركز از 3 مركز بزرگ رهگيري سيارك‌ها در جهان در آريزونا واقعند. يكي از آنها مركز پيمايش آسمان كاتالينا است كه سيارك TC3 2008 را كشف كرد. اين منطقه در تابستان معمولا ابري است و اسپار مي‌گويد: «اگر TC3 2008 در تير اتفاق مي‌افتاد، هيچ كس نمي‌فهميد. هيچ كس آن را نمي‌ديد».

سيارك‌هاي هسته‌اياكنون اين سناريوي ناخوشايند را تصور كنيد، چيزي كه بعضي از شركت‌كنندگان در تمرين نيروي هوايي را ترساند: سياركي از غيب ظاهر مي‌شود و روي منطقه‌اي حساس يا مسلح به سلاح‌هاي اتمي منفجر مي‌شود، مثلا در جنوب آسيا (هند و پاكستان) يا خاورميانه. اين احتمال قابل توجه وجود دارد كه چنين انفجاري با يك حمله هسته‌اي اشتباه گرفته شود: هر دوي آنها درخشش شديد، موج انفجاري و بادهاي نابودگر ايجاد مي‌كنند.

به گفته ليندلي جانسون از دفتر مركزي ناسا كه كارهاي اين سازمان را در ارتباط با اشياي نزديك به زمين نظارت مي‌كند، چنين نگراني‌هايي يكي از دلايلي بودند كه وقتي ناسا سيارك TC3 2008را ديد، نه تنها آن را به رسانه‌ها اعلام كرد، كه به وزارت كشور ايالات متحده، فرماندهان نظامي و كارمندان ارشد كاخ سفيد نيز اطلاع داد. او مي‌گويد: «اگر اين سيارك جايي در مركز اقيانوس آرام سقوط مي‌كرد، ما احتمالا خيلي در مورد آن نگران نمي‌شديم، ولي از آنجاكه قرار بود جايي در نزديكي خاورميانه سقوط كند، ما به همه هشدار داديم و اطلاع‌رساني كرديم».

تنها يك راه براي بهبود چشم‌انداز اين مسئله وجود دارد؛ اين‌كه چشم‌هاي بيشتري به آسمان دوخته شوند. آژانس فضايي اروپا قصد دارد وارد بازي نظارت شود و احتمالا تلسكوپ‌هاي خود را در رصدخانه جنوبي اروپا واقع در شيلي براي اين منظور به‌كار گيرد. به گفته ريچارد كراوتر از انجمن تسهيلات علم و فناوري انگلستان، اين امر مي‌تواند مناطق دور از دسترس رصدگرهاي ناسا را پوشش دهد، چرا كه آنها محدود به نظاره آسمان نيم‌كره شمالي هستند. كراوتر يكي از مشاوران مركز فضايي اروپا است و در راس يك گروه كاري سازمان ملل،  با گروه ان.اي.او ( بررسي اشياي فضايي نزديك به زمين) نيز ارتباط دارد.

او مي‌گويد: «تاكنون، ايالات متحده بار اعظم مسئوليت مواجهه با اين مسئله را بر دوش گرفته و من فكر مي‌كنم زمان آن فرا رسيده كه ديگر كشورها نيز سهم عادلانه‌اي از آن را بردارند».

ابزارهاي رصدي جديددو مركز رصدي جديد ايالات متحده كه هر چند روز تمام آسمان را از محل استقرار خود رصد مي‌كنند، به زودي به كمك خواهند آمد. تلسكوپ پيمايشي پانوراميك و سيستم واكنش سريع (Pan-STARRS) از چهار تلسكوپ 1.8 متري تشكيل شده كه اولين آنها هم‌اكنون در هاوايي مشغول به كار شده است. تلاش‌ها براي برپايي يك تلسكوپ پيمايشي سينوپتيك 8.4 متري در شيلي نيز تا سال 2015 / 1394به ثمر خواهد نشست. اين‌ها شانس تشخيص زودهنگام يك خرده سيارك 30 متري و افزايش زمان هشدار احتمالي برخورد آن را به مدت بيش از يك ماه افزايش مي‌دهند. ولي حتي با اين وجود، هر ديده‌بان زميني از تداخل ناشي از نور ماه و خورشيد رنج مي‌برد.

يك تلسكوپ فضايي اختصاصي اين مشكل را برطرف خواهد كرد، ولي چنين ماموريتي بيش از يك ميليارد دلار هزينه خواهد داشت. ايروين شاپيرو از مركز اخترفيزيك هاروارد اسميتسونيان مي‌گويد: «ما در مورد سرمايه‌گذاري روي يك بيمه‌نامه صحبت مي‌كنيم».

شاپيرو رياست يك هيئت در انجمن ملي تحقيقات ايالات متحده را بر عهده دارد كه تا پايان سال بايد استراتژي مواجهه بهتر با تهديدات ناشي از اجسام نزديك به زمين را ارائه بدهد. اين پژوهش، در كنار گزارش نيروي هوايي ايالات متحده در مورد آزمايش برخورد سيارك، به اين منظور است كه به كاخ سفيد كمك كند تا اكتبر 2010 / مهر 1389، خط مشيي رسمي براي مقابله با خطرات اشياي نزديك زمين تدوين كند. اين كار به درخواست كنگره آمريكا انجام مي‌شود.

جانسون اخطار مي‌دهد به رغم اين‌كه برخورد سيارك‌ها بسيار نادرتر از طوفان‌ها و زمين‌لرزه‌ها است، آنها توانايي اين را دارند كه تخريبي به‌مراتب بيشتر به بار بياورند: «من فكر نمي‌كنم اين چيزي باشد كه هر سال ميلياردها دلار صرف آن شود، ولي اين كار بعضي از اولويت‌ها را كه ما بايد به آنها توجه كنيم، تضمين مي‌كند. هنگامي كه سيارك بعدي با زمين برخورد كند، هزينه پرداخت شده براي آن ديد بهتري به ما مي‌دهد. با توجه چيزهايي كه ما امروز مي‌دانيم، اين اتفاق مي‌تواند همين هفته بعد روي دهد.

انفجار سياركي مانند آن‌چه تونگاسكاي سيبري را در 1908 / 1287 با خاك يكسان كرد، به طور ميانگين هر 500 سال يك‌بار ممكن است اتفاق بيفتد. با توجه به اين كه بخش بسيار كوچكي از زمين توسط شهرها اشغال شده، احتمالا خيلي بيشتر طول مي‌كشد تا سياركي مستقيما به منطقه‌اي مسكوني برخورد كند! يك تحقيق ناسا در سال 2003 / 1382 نشان داد كه از 4 برخورد مانند تونگاسكا تنها يكي ممكن است كه كسي را بكشد، و تنها يكي از هر 17 برخورد ممكن است كشته‌هايي بيش از 10 هزار نفر داشته باشد، رقمي كه اصلا با زمين‌لرزه‌ها و سونامي‌ها قابل مقايسه نيست.

 آيا تسليحات هسته‌اي به ما كمك خواهند كرد؟سريع‌ترين راه براي انحراف يك سيارك از مسير زمين مي‌تواند ارسال يك بمب هسته‌اي بر روي يك سفينه به سوي آن باشد، چيزي مانند فيلم برخورد عميق! مشكل اينجاست كه براي اين كا ما نياز به هشداري از چند سال قبل داريم. سفينه بايد بتواند روي سيارك فرود بيايد و انفجار را در زاويه و فاصله درست انجام دهد. دقت زيادي بايد به كار برود تا سيارك تكه‌تكه شود و هيچ يك از تكه‌ها آن‌قدر بزرگ نباشند كه در اثر برخورد با زمين، اثرات مخربي به بار بياورند.

طراحي و ساخت يك سفينه جديد چند سال طول مي‌كشد. با فناوري كنوني موشك‌ها، چند سال طول مي‌كشد تا به سياركي خطرناك برسيم؛ يادمان نرود كه چنين انفجاري بايد سال‌ها قبل از انفجار پيش‌بيني‌شده اتفاق بيفتد تا مسير سيارك به حدي منحرف شود كه به زمين برخورد نكند. اگر بخواهيم فيلم آرماگدون را در عالم واقع اجرا كنيم، به غير از بروس ويليس نياز به چند ده سال زمان هم داريم.

مساله مشكل‌آفرين ديگر اين است كه استفاده از بمب‌هاي هسته‌اي در فضا بر اساس معاهده‌اي كه بين ايالات متحده، اتحاد جماهير شوروي سابق و ديگر قدرت‌هاي هسته‌اي در سال 1967 / 1346 امضا شد، ممنوع شده است؛ هر چند شايد آنها توافق كنند كه چشم خود را روي اين يكي ببندند.

اما اگر قرار باشد چند ده سال زمان در اختيار داشته باشيم، فناوري‌هاي ديگري براي انحراف سيارك وارد ميدان مي‌شوند. براي مثال، تراكتور گرانشي مي‌تواند فضا‌پيمايي باشد كه چندين سال در نزديكي يك سيارك حركت مي‌كند و با استفاده از نيروي ناچيز گرانشي ناشي از جرم ماهواره، به مرور سيارك را از مدار برخورد منحرف مي‌كند.

گزينه ديگر مي‌تواند تمركز نور خورشيد روي نقطه‌اي از سيارك با استفاده از يك فضاپيماي حامل آينه باشد. انرژي متمركز خورشيد مي تواند آن نقطه را تا جايي داغ كند كه سنگ تبخير شود. گازهاي خروجي مانند گاز خروجي از موتور يك موشك عمل مي‌كنند و به سياركريال نيرويي در جهت عكس وارد مي‌كنند كه مي‌تواند در طول چند سال مسير حركت را كاملا تغيير دهد.

نيوساينتيست، ترجمه: مجيد جويا

ارسال :امير حسين ستوده بيدختي

منبع درمتن ذكر شده

نقل از:http://oonieknafar.blogfa.com